Ֆրանսիան պառակտված է․ ո՞վ է պատասխանատու անկարգությունների համար և ի՞նչ դասեր պետք է քաղել դրանցից

Ֆրանսիայում շաբաթ օրը տեղի ունեցած զանգվածային անկարգություններից հետո քաղաքական ուժերը միմյանց են մեղադրում բռնությունների կազմակերպման և դրանց կանխման ձախողման համար։ Վարչապետ Սեբաստիան Լըկորնյուն և ներքին գործերի նախարար Լորան Նյունյեսը հայտարարել են, որ բռնությունների հետևում կանգնած են ծայրահեղ ձախ խմբավորումներ, որոնք, ըստ նրանց, նախապես ծրագրել են անկարգությունները. փոխանցում է BBC News-ը։

Իշխանությունների այս պնդումները հերքում է ձախակողմյան «Անհնազանդ Ֆրանսիա» շարժման առաջնորդ Ժան-Լյուկ Մելանշոնը։ Նա, իր հերթին, վարչապետին է մեղադրել ստեղծված իրավիճակի համար պատասխանատվություն կրելու մեջ։ Մելանշոնի խոսքով՝ իշխանությունները փորձում են քաղաքական շահ ստանալ անկարգություններից՝ շեղելով ուշադրությունը հանրային ծառայությունների և կրթության ոլորտի խնդիրներից։

Ֆրանսիական լրատվամիջոցների հաղորդմամբ՝ անկարգությունների ընթացքում թալանվել է ավելի քան 3 հազար խանութ և բիզնես։ Ոստիկանությունը ուսումնասիրում է տեսախցիկների և սոցիալական ցանցերի տեսագրությունները՝ մասնակիցներին բացահայտելու համար։ Նախկին վարչապետ Գաբրիել Ատալն առաջարկել է բռնությունների հետագա տարածումը կանխելու նպատակով որոշ դեպքերում սահմանափակել սոցիալական ցանցերի աշխատանքը։

Քաղաքական առումով ստեղծված իրավիճակից կարող է շահել նաև «Ազգային միավորում» կուսակցության առաջնորդ Մարին Լը Պենը, որը հանդես է գալիս անվտանգության և խիստ սահմանային քաղաքականության օգտին։ Նա անկարգությունների պատասխանատվությունը կապել է Մելանշոնի շրջապատի հետ՝ միաժամանակ քննադատելով Մակրոնի կառավարությանը։

Սակայն ուսանողական շարժման ներկայացուցիչներն ընդգծում են, որ բողոքի ակցիաների հիմքում սոցիալական խնդիրներն են, կրթության և հանրային ծառայությունների որակի վերաբերյալ դժգոհությունը։ Ֆրանսիացիների մի մասը կարծում է, որ քաղաքական գործիչները բռնությունների շուրջ բանավեճով փորձում են խուսափել դժգոհության իրական պատճառները քննարկելուց։

Հոդվածի համաձայն՝ Ֆրանսիայում և եվրոպական մի շարք այլ երկրներում երիտասարդների բողոքի ալիքը կապված է կյանքի թանկացման, սոցիալական անհավասարության, բնակարանների բարձր գների և քաղաքական համակարգի նկատմամբ վստահության նվազման հետ։