Փողոցային պայքարն արժեզրկված է

Հերթական հանրահավաքն է անցկացնում «Ոչ»-ը՝ միգուցե այս անգամ մի քանի տասնյակի փոխարեն մի քանի հարյուր մասնակիներով, սակայն ելքը, միևնույն է, կանխատեսելի է. կխոսեն պաթոսով, համարձակ ու անպատասխան, կտան խոստումներ, որոնք չեն կատարի, կվերջացնեն, կգնան տներով և կյանքը նորից կշարունակվի իր հունով:

Նույնիսկ հանրահավաքի մասնակիցները, կարծում եմ, դա գիտակցում են: Իսկ պատճառը փողոցային պայքարի բացարձակապես արժեզրկումն է: Ընդդիմադիր տարբեր ուժերի և ակտիվիստների կողմից պարբերաբար պատվերով շոու հիշեցնող և կասկածելի ակցիաներ, ռադիկալ և անհադուրժող դիրքորոշում, կառուցողական մոտեցման բացակայություն, տարբեր տեսակի սադրանքներ՝ այս ամենը ժամանակի ընթացքում հանգեցրեց նրան, որ այսօրվա փողոցային միջոցառումներին որպես կանոն ոստիկաններն ու լրագրողներն ավելի շատ են լինում, քան բուն մասնակիցները:

Փողոցային պայքարը արժեզրկված է, սակայն ընդդիմադիրներից շատերը համառորեն չեն ուզում դա հասկանալ, կամ էլ միգուցե իրենց այդպես ձեռք է տալիս, և շարունակում են նույն ոգով: Այնինչ, իմ կարծիքով, օրինակ «Այո»-ի և «Ոչ»-ի քարոզչության համար ցանկացած հարթակ անհամեմատ ավելի արդյունավետ կլինի, քան փողոցային միջոցառման միջոցով քարոզելը, քանի որ ասուլիսներին, հեռտուստահաղորդումներին, բանավեճեր և նման այլ նախագծերին մասնակցելիս գործիչներն առնվազն մի քանի անգամ ավելի մեծ լսարան են ունենում, քան փողոցային ակցիայի ժամանակ:

Այսօրվա հանրահավաքի մանրամասներին անդրադառնալն անիմաստ եմ համարում, քանի որ վերջին հաշվով էական ոչինչ չասվեց: Նորից նույնը՝ իշխանությունները վատն են, պետք է հեռանան, «ռեժիմը խուճապի մեջ է», նոր սահմանադրությունն էլ չի կարող լավը լինել, որովհետև այն առաջարկողը Սերժ Սարգսյանն է (որպես կանոն՝ հիմնականում չեն էլ կարդացել սահմանադրության տեքստը): Կրկին նույն կոչերը, նույն «ռազմահայրենասիրական» պաթոսը, վճռականության նույն իմիտացիան: Պարզապես այժմյան փողոցային ակցիաները նախկիններից արդեն մի բանով տարբերվում են՝ եթե նախկինում մասնակիցները ոգևորվում էին, հավատում, հուսադրվում, հետո՝ հուսախաբվում, հիմա արդեն ոչ ոգևորվում են, ոչ հույսով լցվում, ոչ էլ հետո հուսախաբվում: Արդեն սովորական երևույթ է, ամեն ինչ այստեղ կանխատեսելի է, շատերն էլ գալիս են կարծես թե ուղղակի ժամանցի համար:

Եթե փողոցային պայքարի արժեզրկումը իշխանության ծրագիրն էր, ապա կարելի է փաստել, որ այն հաջողվել է, եթե ընդդիմադիրների ապաշնորհության արդյունքն է, ապա ոչ ոքի մեղադրել չեն կարող, պատճառը պետք է փնտրեն միայն իրենց մեջ:

Կարեն Վարդանյան