«Եթե մեջս առհասարակ նախանձ կա, ապա միայն լեզուներ իմացողների հանդեպ». Պարույր Սևակ

Պարույրը բազմապիսի և բազմատեսակ գիտելիքներ էր ժողովում այն ժամանակ, երբ վերջնականապես ու հիմնավորապես որոշել էր … բանաստեղծ դառնալ, այսինքն` ընտրել յան ասպարեզը, որի համար, թվումէ, այնքան էլ անհրաժեշտ չէին այլևայլ գիտելիքները:
Պարույրը հակառակ կարծիքին էր. «Երևի թե ոչ մի ուրիշ ասպարեզի մարդու այնքան պետք չեն գիտելիքները, և հասարակագիտական, և բնագիտական, որքան բանաստեղծներին, ընդհանրապես գրողներին …»:

Այս գիտակցությամբ էր նա մոտենում նաև գեղարվեստական կյանքի նորություններին. լինում էր Հայֆիլհարմոնիայի (Աբովյան փողոցի Կուլտուրայի տան) նշանակալի համերգներում, դիտում էր Սունդուկյանի անվան թատրոնի արժանահիշատակ ներկայացումները, այցելում էր նկարչական ցուցահանդեսները (Նկարիչների տան):

Շատ էր կարևորում նաև լեզուների իմացությունը. «Եթե մեջս առհասարակ նախանձ կա, ապա միայն լեզուներ իմացողների հանդեպ: Չարչարվում եմ, բայց բան դուրս չի գալիս»:

Պարապում էր ռուսերեն և անգլերեն, ամենաջանադիր աշակերտի կարգապահությամբ տետրակների մեջ օրինակելի մանրատառերով գրի էր առնում ռուսերենի խորահման և հոլովման ձևերը, անգլերենի բառն ու բանը, յուրացնում էր քերականությունը, բայց դժվարանում էր արտահայտվելիս և … ջղայնանում էր: Ապա հանգստանում, նորից ինքն իրեն երդում էր տալիս, որ այդ լեզուների «հերն անիծելու է», «Կտեսնես, որ դառնալու եմ լեզվագիտակ … Ի՞նչ մեծ բան է լեզուներ սովորելը»:

Նրա լեզվագիտությունը, սակայն, մնում էր քերականության սահմաններում:

Սուրեն Աղաբաբյան, «Դասականներ և ժամանակակիցներ»