Ներքին Շորժայի նորահայտ հուշարձանախմբերի գրերը վերծանման կարիք ունեն

Գեղարքունիքի մարզի Ներքին Շորժա գյուղի նորահայտ հայատառ վավերագրեր պարունակող հուշարձանախմբերը, որոնք հողի տակից հանվել են մոտ 2 տասնամյակ առաջ, ուսումնասիրման և վերծանման կարիք ունեն: Ինչպես «Արմենպրես»-ին տեղեկացրեց Ներքին Շորժայի գյուղապետ Էդիկ Մինասյանը, մինչև 1988 թվականը Ներքին Շորժայում մի քանի դար ապրած թյուրքալեզու բնակիչները ոչ միայն հայերին են ջնջել, այլ նաև՝ հայկական խաչքարերն ու մյուս ձեռակերտ կոթողներն են հողի տակ թաղել, որոնք վերջին երկու տասնամյակի ընթացքում գտնվել ու դուրս են բերվել տևական անհայտությունից:

«Այժմ Ներքին Շորժայում, հին եկեղեցու ավերակների և խորանի վրա կառուցվել է մի նոր եկեղեցի, որի բակում գտնվելև տեղադրվել են գեղաքանդակ և վավերագիր 4 խաչքարեր: Հիացմունք է առաջացնում նաև եկեղեցուց քիչ հեռվում գտնվող քարե հղկված մեծ դուռը: Գյուղի տարածքում էլ գտնվել են խաչքարեր և այլ հուշարձանախմբեր: Կարծում եմ, որ մեր հնագիտական միտքը Ներքին Շորժայում հսկայական գաղտնիքներ ունի բացահայտելու, որոնք դարերով թաղված են եղել, որոշ մասն էլ դեռ թաղված են մնում հողի տակ»,- նշեց համայնքի ղեկավարը:

Ներքին Շորժա գյուղի անունն առաջին անգամ հիշատակվել է միջնադարյան հայ պատմիչ Ստեփանոս Օրբելյանի «Պատմություն Սիսական աշխարհի» գրքում՝ որպես Սյունյաց Աշխարհի Սոթք գավառի հայկական բնակավայրերից մեկը, որը միջին դարերում բռնազավթվել է Հայաստան թափանցած թյուրքալեզու քոչվորների կողմից:

Խոսրով Խլղաթյան