Գրասեղանին հակած է մի ալևոր` փոքրամարմին, անարյուն, դալուկ մի սուրբ …

Մտնում ենք հայր Ալիշանի խուցը, մի ոչ մեծ սենյակ ծովահայաց լուսամուտով: Գրասեղանին հակած է մի ալևոր` փոքրամարմին, անարյուն, դալուկ մի սուրբ … և գրում է:

Մի վայրկյան դիտում եմ անշուք խուցը … Ամեն կողմ գիրք` աթոռների վրա, սեղանի վրա. մի պարզ անկողին` սնարին Աստվածամոր պատկերը. Մի փոքր սեղանի վրա մի գրաֆինկա` ջրով լի, կողքին մի բաժակ: Եվ ուրիշ ոչինչ:

Ալիշանը բարձրացնում է գլուխը, խոշորացույց ակնոցների միջով նայում են ինձ երկու փայլուն, մեծ աչքեր:

Հուզմունքով համբուրում եմ ջլուտ ձեռքը, որ կերտել է այն պատկառելի հատորները:

- Ապրիք, զորանաք, ուրկե՞ կուգաք, - հարցնում է Ալիշանը տակավին առույգ ձայնով:

Հայր Սիմոնը պատասխանում է իմ փոխարեն.

- Ուսանող է Վիեննայի, կովկասահայ է:

Ես հայտնում եմ իմ մեծ ուրախությունը, որ բախտ ունեցա տեսնելու մեր բոլորիս պաշտելի Նահապետին և այսպես առույգ, առողջ … Ալիշանը ժպտում է մեղմակի, ապա հարցնում է' ի՞նչ եմ ուսանում, ինչքա՞ն պիտի մնամ Վենետիկ:

- Ես կրնամ ձեզի սուրճ հրամցնել. վարդապետ, գնա՜ մեզի համար սուրճ ապսպրե:

Ես շնորհակալ եմ, հրաժարվում եմ սուրճից:

- Սակայն դուն գնա՜, - ասում է Ալիշանը:

- Կովկասի հայերը սուրճ չեն սիրեր. դուք թեյ կսիրեք:

Ասկե շատ տարիներ առաջ պարոն Մինասարովը, հայտնի ազգային մը, գիտե՞ք զինքը:

- «Քնար Հայկական»-ի խմբագիրը, թերևս:

- Ապրես, գիտուն մանչ ես. այո՛, ան Պետերբուրգեն այցի էր եկած վանքը ու ինձի սամովար մը նվեր բերած էր. ըսավ ինձի – վարդապետ, թեյ խմել սովորե, աշխատանքի ժամանակ աղեկ է: Չգործածեցի, հոն կմնա վանքի մեկ անկյունին մեջ:

Տպարանում գնել էի Ալիշանի մեծ լուսանկարը, հիմա խնդրում եմ, որ բարեհաճի իր անւոնը գրել նկարի ներքո, որ շատ թանկագին հիշատակ կլինի ինձ համար:

Ալիշանը ամուր ձեռքով, դանդաղ ստորագրում է իր ներշնչող անունը:

Ավ. Իսահակյան «Երկերի ժողովածու» հատոր V

Նյութը` Ք. Ա-ի