«Ծնվել եմ 1871 թ. սեպտեբերի 10-ին». Արմեն Արմենյան

 Ծնվել եմ 1871 թ. սեպտեբերի 10-ին (հին տոմարով), Կ. Պոլսում: Երբ մի քիչ մեծացա, մայրս ինձ տարավ Բրուսա, որտեղ ապրում էր մեծ մայրս: Այնտեղ ինձ տվին «վարպետ Դուդու»-ի ծաղկանոցը: Երևի այնքան չարություն էի անում, որ ի վերջո «Դուդուն» հրաժարվել էր ինձ պահել, ասելով, «Ամա՜ն, թշնամուս տղու անունը Արմենակ չըլլա»:

Տարան ինձ տվին ծխական դպրոցը: Այնտեղ տիրում էր հռչակավոր «ֆալախկան»: Ինձ հաճախ էր վիճակվում ֆալախկայի համն առնել: Բայց մի անգամ, փոխանակ լալով վեր կենալու, մնացի նստած, նայեցի ուղիղ իմ «դահիճի» երեսին, նա կարծես, ամոթապարտ, գլուխը կախ գցեց, այն ժամանակ վեր ցատկեցի և բոբիկ ոտներով դուրս փախա: Այնուհետև, էլ չէի գնում դպրոց, այլ ամբողջ օրը դրսում թափառելուց հետո, երեկոյան վերադառնում էր տուն, ուր մեծ մայրս ըստ սովորության համբուրում էր ինձ բացագանչելով, «Օխա՜յ, ինչ աղվոր, դպրոց էը հոտիս»:

Մի տարի հետո վերադարձանք Պոլիս և բնակվեցինք Պերա' եվրոպական թաղամասում: Ինձ տվին հայոց թաղային դպրոցը: Այնտեղ էլ ֆալախկայի փոխարեն, որպես ավելի «կուլտուրական» պատիժ, գոյություն ուներ քանոնահարությունը: Նախազգալով կրելիք սուր ցավը, ստիպված էիր լայն բացած ափըդ ներկայացնել «մանկավարժին» քանոնի չոր հարվածն ընդունելու համար:

Մի օր խլեցի նրա ձեռքից` հարվածելու համար բարձրացրած քանոնը, ուզեցի ջարդել ծնկիս վրա, ամուր էր, ծունկս ցավեցրեց. այն ժամանակ քանոնը դուրս շպրտեցի պատուհանից ու փախա …

Արմեն Արմենյան «60 տարի հայ բեմի վրա»

Նյութը` Ք. Ա-ի