Հովհաննես Աբելյանը սիրում էր պատմել, թե ինքը պատանի ժամանակ Բաքվում առաջնակարգ լողորդ է եղել

Աբելյանը սիրում էր պատմել, թե ինքը պատանի ժամանակ, Բաքվում առաջնակարգ լուղորդ է եղել և թե մի քանի անգամ նրան հաջողվել է մինչև իսկ Բաքվի ծովափից լողալով հասնել Նարգեն կղզին: Իր լուղորդության պարագաները նա նկարագրում էր առանձին ոգևորությամբ ու հպարտությամբ, ընդգծելով, որ լողի այդ դիստանցիան այսօր էլ ռեկորդային է համարվում:

Սակայն ամենահետաքրքիրն այն է, թե ինչով էր բացատրում Աբելյանն իր այդ աջողանքը լուղորդության արվեստում:

«Խնդիրը միայն իմ ֆիզիկական առողջությունը չէր, - ասում էր Աբելյանը, - լուղորդներից շատերը ոչ պակաս առողջ ու ուժեղ էին, բայց ես գիտեի մի գաղտնիք, որ նրանք չգիտեին: Հերթական լողի ձեռնարկելիս, ես ամեն անգամ որևէ վեհ նպատակ էի հնարում ինձ համար: Ուժ էի տալիս երևակայությանս և ներշնչում ինքս ինձ թե, դիցուք, կղզում գտնվում է իմ սիրած կինը, նրան վտանգ է սպառնում, և նրա փրկությունը ինձանից է կախված կամ թե դիցուք, կղզում գտնվում է իմ սիրած կինը, նրան վտանգ է սպառնում, և նրա փրկությունը ինձանից է կախված կամ թե դիցուք, վտանգված են հարազատներս, և իմ ժամանակին տեղ հասնելը կվերացնի վտանգը և այլն: Ես այնքան էի ներշնչվում հնարածս գաղափարով, որ մտացածինս ինձ թվում էր իրական, ես ամբողջապես կլանվում էի իմ վեհ նպատակներով - և այլնս բոլոր դժվարությունները դառնում էին հաղթահարելի, և ես հաջողությամբ հասնում էի նպատակիս»:

Այս միամիտ պատմության մեջ զարմանալի կերպով արտահայտված է Աբելյանն ամբողջապես, արտացոլված է նրա ստեղծագործական ողջ կերպարանքը:

Նախ` ուշագրավն այն է, որ այդ պատմությունից մենք տեսնում ենք, որ Աբելյանի մեջ մի տեսակ, «ի բնե», դեռ այն ժամանակ, երբ նա դերասան չէր, առկա էին բեմական ստեղծագործության հիմնական տարրերը` վառ երևակայությունը, ինքնաներշնչումը, նպատակադրումը, իր անձը և իր մարմինը նպատակադրումին լիովին ենթարկելու կամքը, անվերապահ հավատքը դեպի իր սեփական հնարածը:

Լևոն Քալանթար «Արվեստի մայրուղիներում»

Նյութը` Ք. Ա-ի