«Հըմի հասկացա՞ք, որ մեր դեմ խաղ չկա»

Սկիզբը` «Եվ չկա մեկը, որ ասի. «Ես նրանց տեղը լինեմ չեմ խաբի, չեմ թալանի...», «Նախկին ղեկավարի խոստովանությունը. «Կինս քաղաքական հոտառություն ուներ, կռահել էր, որ ապագան մերն է...», «Ժողովուրդը հավատում էր գավառական դերասանի իմ սարքովի տխրությանը», «Տասը միլիարդ մոմը կարողացանք կարճ ժամանակում վաճառել ժողովրդին...», «Մինիստր նշանակվելու հաջորդ օրն իսկ փառահեղ քեֆ արեցինք հանրապետության ամենամեծ արգելոց-անտառում...» և այլն:

Հա, բարեւ, ապեր, ես եմ... Ո՞նց թե որտեղից... Լոնդոնից, իմ օֆիսից... Արա, ես եմ, ե՛ս, սաղ-սալամաթ... Ձենս էդքան շուտ մոռացա՞ր... Ֆսյո, անցա՛վ, գնա՛ց... Դե, հըմի որ պատմեմ պըտի չհավատաս... Վոբշե՛մ, դատ ու դատաստան արին... Ըստե չէ, այ տղա, ընդե՛, վերեւը... Աստծու մոտ... Սաղ հրեշտակներն ու սատանեքը հավաքվել էին իրար գլխի... Իրեք սուտկա իրար վրա նիստ արին, որ իմ մեղքերին համապատասխան պատիժներ գտնեն... Ինչ առաջարկում էին, Աստված ասում էր. «Քիչ է, մեղմ է»: Վերջը որոշեցին, որ Դժոխքի ամենախորքում պիտի պահեն, Լյուցիֆերի մշտական հսկողության տակ, հավերժական սառույցների մեջ կաշկանդված... Էդ մեկը որ լսեցի, շատ ուրախացա, մտքումս ասի. «Լավ ա, թարմ կմնամ...»: Տո չէ, ապեր, գործը դրան չհասավ... Դժոխքի դռներից մտանք ներս թե չէ, մի ղալմաղալ ընկավ... Սատանեքն ինձ որ տեսան, լեղապատառ փախան մտան ծակերը... Սադայելը եկավ անձամբ, Բեհեզբուղի հետ, զանգեց Աստծուն ու ասաց, որ ինձ ոչ մի դեպքում ներս չի թողնի... Որ ես մեծ վտանգ եմ ներկայացնում իրենց համար, որ կարող եմ Դժոխքն ուծացնել ու բարոյապես քայքայել... Ու ինձ ոնց որ բերել էին, ըդենց էլ հետ տարան Աստծու մոտ... Ընդունարանում գցել էին, ու ոչ ոք վըրես չէր նայում... Վերջը, չդիմացա, բողոքեցի... Ասի` ըսենց չի լինի, Դժոխք որ չեք թողնում, ուրեմն Դրախտ տարեք... «Ոչ մի դեպքում», - գոռացին բոլորը... Նորից ժողով արին ու գտան, որ միակ ճիշտ լուծումն ինձ նորից էս աշխարհ ուղարկելն է... Ի՞նչ ասիր... Մի տարո՞վ... Ձեռ ես առե՞... Ապեր, Աստված ընձի անմահություն պարգեւեց... Հա, ցավդ տանեմ, էլ չեմ մեռնելու... Ոնց որ կամ, այ ըսենց հավերժ պըտի ապրեմ... Աստված տեսավ, որ ես ընդեղ, իրա կողքին ավելի վտանգավոր եմ, քան էստեղ... Հա, էն կլեպ փախցնողներին կասես, որ գալիս եմ, թող իմ փայը պատրաստեն, տոկոսներն էլ վրեն... Պատկերացնո՞ւմ ես դրանց ռոժը, որ ինձ նորից տենան... Համա թե կայֆ կըլնի... Էղավ, չաո, ապեր, անպայման կհանդիպենք, մի հատ լավ քեֆ կանենք...

Հեռախոսը դնում է գրպանը, ետուառաջ անում ծույլ ու ինքնագոհ: Հետո հայացքը կտրուկ հառում է վեր, խոսում հանդուգն, լկտի:

Այ ըսենց կկզըցնեմ սաղիդ` վերեւ ու ներքեւ... Հըմի հասկացա՞ք, որ մեր դեմ խաղ չկա:

( Ծաղրածուի նման ծռմռվելով, ձայնին հեգնական երանգ հաղորդելով ): «Ո՜վ բարեգութ ու բազումողորմ... Ո՜վ ամենատես ու ամենահաս... Մի խոցեր զվիրաւորեալս, մի դատապարտեր զպատժեալս, մի տանջեր զչարչարեալս, մի գլորեր զանկեալս, մի կործաներ զգայթակղեալս, մի խորտակեր զբեկեալս, մի սասանեցուցաներ զդղրդեալս...» [Գրիգոր Նարեկացի, «Մատեան ողբերգութեան»]: Էղա՞վ, Տեր... Իրար հասկացա՞նք...

շարունակելի

Աղբյուրը` «Ազգ» օրաթերթ