Քալանթարը հիվանդ էր անբուժելի հիվանդությամբ` շատ էր սիրում թատրոնը

Լևոն Քալանթարի հետ փոխանակածս առաջին խոսքերից զգացի, որ նա ուներ թատերագիտական մեծ պաշար, լայն զարգացում և ամենակուլտուրական մարդն էր այդ նորաստեղծ թատրոնում: Բայց այս բոլոր առավելությունների կողքին Քալանթարը հիվանդ էր անբուժելի հիվանդությամբ` շատ էր սիրում թատրոնը: Ներիր ինձ, ընթերցող, իմ այս պարադոքսալ միտքը. սիրելը լավ է, գուցե և օգտակար, բայց շատ սիրելը անպայման վնասակար է նախ և առաջ նրան' ինչը սիրում ես: Շատ սիրող հայրը փչացնում է որդուն, շատ վարար առվակը քշում-տանում է նորաբույս տունկը: Երկրորդ' թատրոնը շատ սիրողվ վերջ ի վերջո այնքան է սիորւմ, որ խեղդում է սիրածին: Եվ իմ թանկագին բարեկամը, հիրավի, այնքան էր սիրում դերասանությունը, որ եթե չխեղդեց էլ իր անձնավորած դերերը, չլինելով դերասան, չկարողացավ իմաստավորել, ուռճացնել նույն այդ դերերը, հետևաբար և չկարողացավ արտահայտել ու հասցնել հանդիսատեսին` իր ... այդքա˜ն սիրած կերպարները: Ինչ վերաբերում է դերասանական տաղանդին, թող ների ինձ իմ վաղեմի բարեկամը, իմ ծայրաստիճան դանդաղկոտ, ներքին բռնկման բացարձակ անատակ, ծանրախոհ, հեռատես բարեկամը, կարող էր օժտված լինել և իրոք օժտված էր մարդկային ամեն տեսակի բարեմասնություններով, բայց անանցանելի անջրպետներով հեռու էր գոնե նվազագույն դերասանական մի տաղանդից:

Իբրև եզրակացություն կարող եմ ասել, որ որքան նա հեռու էր դերասանությունից, նույնքան մոտ էր ռեժիսորական բազմախորհուրդ արվեստին, և բազում բեմադրությունները, որ տվեց թատրոնում, նրա գործունեության լավագույն դափնիները մնացին:

 Վահրամ Փափազյան «Հետադարձ հայացք»

Նյութը` Ք. Ա-ի