«Նայում էր կողքանց, սուր, ըստ երևույթին` ոչ բարյացակամ». Դեմիրճյանը` Շիրվանզադեի մասին

Շիրվանզադեին ես հիշում եմ նրա երիտասարդության և այրության հասակում: Այս րոպեիս աչքիս առաջն է կոկիկ հանգված, սրամորուք, խաժակն, գլուխը մի փոքր աջ թեքած, տրոստը թևի տակին, Սոլոլակի մայթով անցնող հպարտ գրողը: Նայում էր կողքանց, սուր, ըստ երևույթին` ոչ բարյացակամ: Քայլվածքը հաստատուն, ոչ զբոսնողի տատանումներով. նա գնում էր, ինչպես, չգիտեմ ինչու, միշտ կարծում էի, ժողովարան, ակումբ: Ամենից շատ նա անցնում էր մենակ, իր մտքերով տարված և մի փոքր էլ մտահոգ:
Հասարակական վայրերից շատ հազվադեպ կարելի էր տեսնել որևէ ժողովում: Մասնակցում էր միայն Բարեգործական, Հրատարակչական, Դրամատիկական ընկերությունների ժողովներին, լինում էր «Մշակի» խմբագրատանը և ապա` թատրոնում, այն էլ երբ իր որևէ պիեսի ներկայացումն էր գնում:

Դերենիկ Դեմիրճյան «Երկերի ժողովածու. XIV»

Նյութը` Ք. Ա-ի