Թորոս Ռոսլինը վառվող գույներով է նկարում. նրա գույները երբեք չեն սառչում

Թվում է, թե ինչ-որ բան մարում է, իսկ մեկ այլ բան հորդում լուսավոր ու տաք շիթով, շիկացնելով օդը, երկինքն ու ժայռերը: Խառնվում են խամրած գույները պայծառ երանգներին, խառնվում են ցուրտն ու տաքը, և բոլորը մեկտեղ հնչեղ է, հագեցած, կենդանի:
Ռոսլինի գույների դինամիզմը ...

Բոլորին զարմացնում էին նրա նկարների գույները:

- Վարպետ Թորոսը վառվող գույներով է նկարում: Գույները երբեք չեն սառչում:

- Երբեմն նույնիսկ թափանցիկ են, բայց դրանցից միևնույն է` տաքություն է փչում ...

Նա համաձայնում էր կամ ոչ, բայց միշտ լուռ էր մնում: Իր և իր արվեստի մասին քիչ ճշմարտություններ չէր լսել նա: Բայց դեռևս շատ բան ուզում էր իմանալ, պարզել իր համար: Ի՞նչն էր իրեն հատկապես ձգում դեպի այդ գույնը, ի՞նչն էր դրդում գերադասել հենց այդ մեկը մյուսից:

Տերևների սոսափը, դաշտային ծաղիկները, ուղտերի զանգակների ղողանջը, ծովային խխունջների խուլ արձագանքը, քամու աղմուկը` ամեն ինչ ապրում էր նրանից անջատ և միաժամանակ ծիլ տալիս նրա սրտի խորքում: Նա արբեցած էր ոռչունների երգով, ջրվեժների խշշոցով, շլացած` գույների պերճ խաղով, գարնան զարթոնքով, երկնի կապույտով: Բյուրավոր տպավորություններ, զգացողություններ էին լեցնում նրա հոգին ու մարմինը, իշխում նրա գիտակցության վրա: Դա տոնական քաոս էր, բայց քաոսի մեջ նա իրենը, հարազատն էր փնտրում:

Երկար էր նա զննում մարդկանց, բնանկարները, ճգնում էր միկ տեսակ նորովի հասկանալ հասկացածը, որսալ գույնի, ձևի, գծագրության, ուրվագծի մեջ եղած անսովոր երանգը: Տպավորությունները գերում էին նրան, ստիպում էին մտածել, հիշողության մեջ շարունակաբար վերականգնել աղմուկներն ու լռությունը, սովորական ու անսովոր զգացողությունները, տեսիլքները, ծանոթ առարկաների կերպարներն ու ձևը նրա մեջ սաղմնավորում էր այն, ինչ այսօր կարող էր կոչվել «զգայական տպավորությունների լարվածություն»:

Թելման Զուրաբյան «Թորոս Ռոսլին»

Նյութը` Ք. Ա-ի