Ճակատագիր և բախտ

Ճակատագիրն ու բախտը համարվում էին մարդու կյանքի անբաժան ուղեկիցը: Տարբեր էին ճակատագրի և բախտի հասկացությունները: Թեև բախտավոր մարդկանց համարում էին լավ ճակատագիր ունեցող, բայց բախտավորությունը տևական չէին համարում: Կարող էր մեկը իր կյանքի մի մասն անցկացնել բախտավորության, իսկ մյուս մասը' անհաջողության ու դժբախտության մեջ և ընդհակառակը: Բախտը համարում էին փոփոխական, որը անիվի պես շարժվում է, ելնում, իջնում և ունի իր վերելքի և վայրէջքի աստիճանները: Այդպես չէր սակայն ճակատագիրը: Վերջինս արարչի կողմից մարդու ճակատին գրվում է տակավին ծննդից առաջ և կյանքում ոչ ոք ի զորու չէ փոխելու: Բախտավորությունն ու դժբախտությունը, աղքատությունն ու հարստությունը, այս բոլորը բխում են ճակատագրից: Ինչ որ մարդու ճակատին գրված է' կատարվելու է, որովհետև այն նախախնամությունն է սահմանել և մինչև մահ փոփոխության ենթակա չէ: Ճակատագիրը անիմանալի, անբացատրելի է, նրանից խուսափել անկարելի է: Մարդիկ հավատում էին, թե չկա բացարձակ լավ կամ վատ ճակատագիր: Եթե մեկը սկզբում առողջ, ուրախ, հարուստ ու բախտավոր է, ապա իր կյանքի միջօրեում կամ վերջում մի որևէ դժբախտության կհանդիպի, կհիվանդանա, հարազատների կորուստ կունենա կամ աղետի կհանդիպի, որովհետև նախախնամությունը դեռևս չի ստեղծել բացարձակ բախտավոր կամ դժբախտ մարդ: Ամեն մարդ էլ կյանքում` իր ծննդյան օրից ենթական է լավ և վատ օրերի: Դրա համար էլ քանի մարդ կենդանի է, ապրում է, պիտի կատարի որոշ ծեսեր ու արարողություններ, պաշտի երկնային և երկրային ուժերը:

Գ. Հակոբյան «Ներքին Բասենի ազգագրությունը և բանահյուսությունը»

Նյութը` Ք. Ա-ի