Ըստ ավանդության` հայոց բարդիները ծնունդ են առել բռնակալ Բելի դեմ կռվի ժամանակ զոհված հայ զորականների արյունից

Բարդի ծառը քամուց կերերվի, բայց արմատահան չի լինի։

Հայկական ժողովրդական առած

Ներսես Շնորհալին հավաստում է, որ արևորդի–հեթանոս մնացած Սամոսատի հայերը երկրպագում էին բարդի ծառը։

Մեսրոպատառ, հնամյա մի ձեռագիր մատյանում գրված Է, որ հայոց բարդիները ծնունդ են առել բռնակալ Բելի դեմ կռվի ժամանակ զոհված հայ զորականների արյունից։ Դրա համար Էլ նրանք նման են զորաշար կազմած կամ միայնակ մնացած զինվորների։ Անտառ չեն կազմում, որովհետև Հայկ Նահապետի զինվորները փոքրաթիվ են եղել։ Բայց մենակ լինեն թե շարքի մեջ՝ հաղթողի պես բարձր են պահում իրենց գլախները։ Պերճահասակ են, ճերմակաբուն, սաղարթաճոխ, գեղեցկադեմ։ Գարնանը բարդու սերմերը տերևներից բեկվում և քամու բերանն ընկած ձյան փաթիլների պես օդում ճոճվելով հայկական հողից հայկական հող են ընկնում, ծլում ու բարդի դառնում։

Բարդիները հայոց հողմակոծ դրոշներն են, որոնց կողքով մի օրվա պես սուրացին խառնիճաղանջ բազմալեզու հազարամյակները։

Բարդիները կանաչ շատրվաններ են, որոնք մեղմացրին հայոց տոթակեզ դաշտերն ու լեռնապարերը։

Հայոց Երվանդունի արքաներն ամեն տարի բարդու զվարճատոն են սարքել։ Հավաքվել են դպրության աստծու բոլոր նվիրյալները և իրենց ձոներն ասել բարդի ծառին։ Մրցանակ շահած բարդիձոները քրմերն ի բերան են ուսել և արտասանել մեհյաններում։ Քրմերից հետո էլ այդ ձոները չեն կորսվել։

Հայկ Խաչատրյան «Սոսյաց անտառներ»

Նյութը` Ք. Ա-ի