«Իմ անվան հետ նկարչական ապագա էին կապում». Վարդան Աճեմյան

Ձեզ ենք ներկայացնում «Վարդան Աճեմյանը ժամանակակիցների հուշերում» գրքում տեղ գտած Վարդան Աճեմյանի մասին Ռուբեն Զարյանի հուշից մի փոքրիկ հատված:

Քիմիայի դասատու ունեինք` Բեջանյան: Իսկական արտիստ էր, բայց չէի սիրում առարկան: Եվ նա ելքը գտավ.

- Նկարիր Լաուազեի, Ֆարադեյի և Մենդելևի նկարները:

Երեք նկար: Նկարեցի ու հինգ սատցա, թեև ոչինչ չգիտեի առարկայից:

Հայրս համոզված էր, որ ես նկարիչ եմ դառնալու: Նկարներս ցույց էր տվել Փանոս Թերլեմեզյանին, նա էլ գովել էր:

Տարված թատրոնով` սկսեցի հաճախել Վարդան Միրզոյանի դրամատիկական ստուդիան: Միաժամանակ ջութակ էի սովորում և նկարչություն:

Ջութակի դասեր էի առնում ռուսական ցարական բանակի մի պաշտոնաթող գեներալից: Նկարչության ուսուցիչներս էին Սեդրակ Առաքելյանը, Վրթանես Ախիկյանը, Ստեփան Աղաջանյանը, Գաբրիլե Գյուրջյանը: Ավարտական ցուցահանդես կազմակերպվեց: Ես էլ էի մասնակցում' մերկ ֆիգուրա, նատյուրմորտ, դիմանկար, բնանկար: Ես իմ նկարների մոտից չէի հեռանում: Մի օր ցուցահանդես եկավ Լուկաշինը (նա այն տարիներին Կենտկոմի քրտուղարն էր), երկար նայեց նկարներիս. բայց ինչպես երևում է, մտքով չանցկացնելով, թե ես եմ դրանց հեղինակը, հարցրեց.

- Ուսուցիչներից ո՞վ կա:

Վազեցի և կանչեցի Առաքելյանին:

- Ո՞վ է նկարել:

- Սա՛:

Մատնացույց արավ ինձ: Լուկաշինի դեմքին, ասես. հիասթափություն գծվեց: Ձեռքը դրեց ուսիս, որ նշանակում էր, թե խրախուսում է: Ցուցահանդեսի մասին հոդված լույս տեսավ թերթում: Նշել էին ինձ: Հիմա չեմ հիշում, թե ինչ էր ասված, բայց միտս է մնացել, որ իմ անվան հետ նկարչական ապագա էին կապում:

Նյութը` Ք. Ա-ի