«Ազգ». ՃՏՈ-ն, ԱՊՊԱ-ն ու մենք

Առավոտյան աշխատանքի գնալու ժամն էր: Տնից դուրս եկա ու մնացի զարմացած. ավտոմեքենաների՝ երկար շարասյունը Նորք-Մարաշից Արմենակյան փողոցով վար` մինչև Սարալանջի փողոցի խաչմերուկ, սառած կանգնել էր, մինչ ներքևից բարձրացող մեքենաների շարքը լրիվ դատարկ էր: Վարորդները՝ ոմանք ջղային, իսկ շատերը հանդուրժող-համակերպվածի դեմքերով, ծխում էին կամ խոսում բջջային հեռախոսներով և սպասում: Արմենակյան փողոցի վրա խցանումները հաճախադեպ չեն, թեև երբեմն լինում է մեքենաների «սողացող» ընթացք: Հաստա՛տ վթար է պատահել ներքևում: Գրում է «Ազգ»-ը:

Եվ իրոք, 40 րոպեից մի քիչ ավել սպասելուց հետո մեր շարասյունը շարժվեց, և հենց հիշյալ խաչմերուկի վրա, երկու ավտոմեքենաներ առավոտյան «համբույր» էին տվել միմյանց և ՃՏՈ-ի (Ճանապարհատրանսպորտային ոստիկանություն, կամ ընթացիկ և առավել հասկանալի արտահայտությամբ՝ ԳԱՅ-ին) և ԱՊՊԱ-ի (Ավտոտրանսպորտային պատահարների պարտադիր ապահովագրություն) աշխատակիցներին երևի մի կես ժամ սպասելուց և վերջինների չափչփումներին ենթարկվելուց և կազմված ակտը ստորագրելուց հետո, այժմ փորձում էին տեղաշարժվել: Ու քանի որ ես էլ զուրկ չեմ երեւանցի վարորդների հետաքրքրասիրությունից, նկատեցի, որ պատահարը թեթև տեսակից էր՝ մեկի աջ լույսը, մյուսի կողային դուռն էր վնասվել:

Սակայն դրանով չավարտվեց շրջանցիկ կամրջով ու թունելով դեպի ներքև՝ Հերացու փողոց շտապող մեր ավտոմեքենաների ոդիսականի այդ օրվա փայաբաժինը: Բնականաբար: Այս փողոցի վրա, որի երկարությունը հազիվ 300 մետր է, օրվա բոլոր ժամերին 10-20 րոպեանոց խցանումներ են, առնվազն՝ սողացումներ:

Համալսարան հասա կես ժամ ուշացումով: Ուսանողներիցս չորսը՝ նույնպես: Նրանք կուրսի ավագին տեղեկացրել էին խցանումների մեջ «ընկնելու» մասին...

Իսկ քանի՜ տասնյակ հազար երևանցիներ են ամեն օր «ընկնում» նման խցանումներում, որքա՜ն ուշացումների պատճառով որքա՜ն մարդ է հանդիմանանք ստանում աշխատավայրում, կրթօջախներում, ժամանակ ու ներվեր կորցնում, քանի՜ տոննա ծուխ ու մուր շնչում և արտաշնչում, որքա՜ն բենզին ու գազ է ավելորդ սպառվում, որքա՜ն են մաշվում՝ հաճախ դժվարին զոհողություններով ձեռք բերված ավտոմեքենաները...

Չեմ ուզում շարունակել «քանիների», «որքանների», «ինչքանների» շարքը: Այդ պարտականությունը թողնում եմ ՃՏՈ-ի ինքնագոհ շեֆերին եւ ԱՊՊԱ-ների մեծահարուստ պետերին: Անշուշտ թե նրանք հաճախ են լինում արտասահմանյան երկրներում, մասնակցում «փորձի փոխանակում» կոչվող այցերի ու խորհրդակցությունների: Չե՞ն տեսնում, որ աշխարհի մյուս քաղաքներում ինչպես են լուծել այդ եւ հարակից խնդիրները: Հասարակության առողջության ու կենսագործունեության, օդոլորտի աղտոտվածության, երկրի շահերի նկատմամբ նրանց զարմանալի անպատասխանատվությունը վերջ չի՞ ունենալու:

Շարունակությունը` «Ազգ» շաբաթաթերթում: