«Առավոտ». Ի՞նչ է նշանակում «քարոզչություն»

«Առավոտի» խմբագիր Արամ Աբրահամյանը գրում է.

«Հասկանալու համար, թե ինչ է նշանակում «քարոզչություն», և ինչպես է հնարավոր միևնույն իրադարձությունները ներկայացնել տրամագծորեն հակառակ տեսանկյուններից, բավական է երկու րոպե նայել CNN-ը կամ BBC-ն, իսկ հետո երկու րոպե նայել ոուսաստանյան որևէ ալիք։ Ըստ առաջինների՝ Հալեպում Ասադի զորքերն ու համակիրներն են սպանում-մորթում խաղաղ բնակիչներին, ըստ երկրորդների՝ դա անում են ամերիկացիների կողմից զինված գրոհայինները։ Ինձ թվում է՝ սա այն դեպքն է, երբ երկու կողմերն էլ ճիշտ են, և այդ խճճված իրավիճակում տուժում են այդ բոլոր քաղաքական խաղերին անհաղորդ շարքային մարդիկ, այդ թվում՝ մեր հայրենակիցները։

Կամ՝ այս օրերին նշվում է ռուս-վրացական 5-օրյա պատերազմի 4-րդ տարելիցը։ Նույն ռուսական ալիքները մեր վզին են փաթաթում այդ պատերազմի խիստ միակողմանի և սուբյեկտիվ մեկնաբանությունը։ Ընդ որում, բոցավառ պուտինսսկանները մի բան էլ մեղադրում են այն ժամանակվա նախագահ Մեդվեդևին՝ անվճռականության համար։ Բարեբախտաբար, ինտերնետի դարում ոչ մի դժվարություն չի ներկայացնում ծանոթանալու նույն իրադարձությունների վրացական վարկածին՝ բնականաբար, նույնքան միակողմանի և սուբյեկտիվ։ Իրականում թե Սահակաշվիլին, թե Պուտինը (հենց Պուտինը, ոչ թե Մեդվեդևը, որն ինքնուրույն որոշում չէր կարող ընդունել) գործում էին անպատասխանատու և գնացել էին արկածախնդրության՝ կանգնեցնելով իրենց երկրները լուրջ խնդիրների առաջ։ Իսկ ամենակարևորը՝ վստահ չեմ, որ Ցխինվալի շարքային բնակիչներն այսօր ավելի ապահով են և երջանիկ, քան 4 տարի առաջ։

Ներքին կյանքում մոտավորապես նույնն է։ Ես դժվարանում եմ ասել, թե ով է ավելի ընդունելի՝ փողից և կարիերայից բացի՝ ուրիշ ոչ մի բան չհասկացող և առանց հասկանալու «նժդեհականությունից» բարբաջող երիտասարդ իշխանավորնե՞րը, թե՞ «ավազակապետության» և «քրեաօլիգարխիկ ռեժիմի» մասին առանց հասկանալու, որպես մանտրա, կարգախոս-բանաձևերը կրկնող ընդդիմադիր երիտասարդները։ Ընդ որում, վերջիններս այնքան են տարված իրենց մանտրաներով, որ եթե հանկարծ այդ բանաձևերի մեջ փոքր-ինչ չտեղավորվող բառ լսեն նույնիսկ իրենց բարեկամներից, նրանց էլ «քրեաօլիգարխիկ» կհանեն։

Մարդու (ոչ միայն լրագրողի) ամենագնահատելի հատկություններից է ցանկացած խոսքի (նույնիսկ Լենինի կամ Նժդեհի, անգամ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի) քննադատական ընկալումը, ժողովրդական լեզվով ասած՝ հալած յուղի տեղ չընդունելը։ Երբ դու լսում ես որևէ հայտարարություն՝ լինի դա Ասադի կամ նրա հակառակորդների, վրացիների կամ ռուսների, իշխանության կամ ընդդիճության հրեշտակ թե հրեշ լինելու մասին, մի շտապիր հրճվել նրանց հռետորաբանությամբ։ Գոնե կես ժամ կանգ առ և փորձիր վերլուծել, թե ով, ինչ և ինչի համար է ասում։ Կես ժամ անկողմնակալ դատողությունը երբեմն նման է սառը ցնցուղի՝ սաունայից հետո։ Առողջարար է»։