«Հրապարակ». Ինչո՞վ Էր, ի վերջո, տարբերվում Ռոբերտ Քոչարյանից և Սերժ Սարգսյանից Լևոն Տեր-Պետրոսյանը

Այսօր' 2012-ին, առավել անհասկանալի է թվում այն, ինչ կատարվեց 1998-ին, երբ գործող նախագահը կամովին հրաժարական տվեց: ՉԷ՞ որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանին հաջորդած նախագահներն ամեն ինչ անում են այդ աթոռը պահել-պահպանելու համար: Ամեն ինչի պատրաստ են, որ այն չկորցնեն: Ինչո՞վ Էր, ի վերջո, տարբերվում Ռոբերտ Քոչարյանից և Սերժ Սարգսյանից Տեր-Պետրոսյանը, որ այդպես հեշտուհանգիստ, առանց նկատելի ճնշումների (իսկ որ առանձնապես ճնշումներ չեն եղել, վկայում են այդ շրջանում բարձր պաշտոններ զբաղեցրած շատ մարդիկ) հրաժարվեց ոմանց համար այնքան երանելի նախագահի գահից, իսկ հիմա' շուրջ 5 տարի, ամեն ինչ անում է այն վերադարձնելու համար և չի հաջողում:

14 տարվա հեռվից կարելի է արդեն որոշ դիտարկումներ անել: Երիտասարդների այն խումբը, որ 1990-91-ին իշխանության եկավ, այդ դժվար ձեռք բերվող հաջողությանը հասավ անչափ հեշտ' առանց մեծ ջանքերի ու աշխատանքի: Միայն հեշտությամբ ձեռք բերված իշխանությունն են այդպես հեշտությամբ հանձնում: Հասարակական այն վերելքը, որ ապրում էր երկիրը, նրանց փոխարեն արեց ամեն ինչ և սկուտեղի վրա մատուցեց իշխանությունը: Երիտասարդ, անփորձ տղաների այդ խումբը, որ, կարելի է ասել' պատմական իրադարձությունների բերումով էր հայտնվել այդ բարձր աթոռներին, սկսեց իր սխալների վրա սովորել և արդյունքում հիասթափեցրեց հասարակությանը: Իսկ երբ հասարակությունը սկսեց քննադատել նրանց ու մատնացույց անել վրիպումները, նրանք նեղացածի կեցվածք ընդունեցին և «ասացին»' այ, հիմա մենք ձեզ կլքենք ու կհեռանանք, և դուք կհայտնվեք այնպիսի վիճակում, որ ստիպված կլինեք մեզ խնդրել-աղաչել, որ վերադառնանք: 1998-ի հրաժարականների շղթան ժամանակավոր հեռացողների «պատիժն» էր' ուղղված իրենց նեղացրած հանրությանը: