Կուսաթաղանթի վիրահատությունները կհանգեցնեն կուսաթաղանթի նշանակության վերացմանը. հոգեբան

Lurer.com-ի «Այլևս հոգ չէ կույս ամուսնանալը, 30 հազար դրամ և կրկին՝ բարև՛ կուսաթաղանթ» հոդվածին և կուսաթաղանթի արհեստական վիրահատությունների խնդրին այսօր հոգեբանական տեսակետից անդրադարձել է հոգեբանական գիտությունների թեկնածու, «Սատար» հոգեբանական կենտրոնի հոգեբան Հրաչյա Հովհաննիսյանը։

«Կուսաթաղանթի առկայության կարևորությունն առաջին հերթին մշակութային պայմանավորվածություն ունի: Իսկ տարբեր մշակույթներում ցանկացած պայման ու պահանջ սկզբնավորվել և պահպանվել է ծեսերով, մոգարգելքներով, կրոնագաղափարական սկզբունքներով, օրենքներով, սոցիալական սանկցիաներով և այլն: Դժվար չէ գլխի ընկնել, որ այս բոլոր եղանակներում էլ գերակշիռ դերն է ունեցել վախի ներշնչումը՝ որևէ տեսակի պատժից կամ հատուցումից խուսափելու համար: Իսկ վերջինիս գործարկումն ապահովվել է ամոթի ու խղճմտանքի զգացումներով: Տարբեր դարաշրջաններում մշակութային գործոնը կերտվել է զանազան սոցիալ-հոգեբանական հարաբերությունների հիման վրա: Որքանով է կուսաթաղանթի առկայությունը այսօր արդիական որևէ մշակույթում՝ կախված է տվյալ հասարակությունում ամենատարբեր հարաբերություններով: Կուսաթաղանթի վիրահատական միջամտությամբ վերականգնումը նույնպես այս հարաբերություններում նորույթ է, որը վաղ թե ուշ կհանգեցնի կուսաթաղանթի նշանակալիության վերացման /անիմաստ կդառնա/…

Բնականաբար, կուսաթաղանթի վերականգնմանը դիմող կինը դա անում է որոշակի շահադիտական նկատառումներից ելնելով, որին առանց դժվարության կարելի է անվանել խաբեություն: Այսպիսի կինը վախենում է կուսազրկմամբ զրկվել նաև իր սպասածև հասարակական պարսավանքից: Հոգեբանական առաջին դրսևորումը վախով ներշնչված ամոթի զգացումն է, մյուսը՝ նենգամտությունը: Այս երկու դրսևորումներն էլ կարող են ուղեկցվել հուսահատության, ընկճվածության, տագնապի, խղճի խայթի և այլ զգացողություններով: Սակայն, միևնույնն է, դրանով կրկնապատկվում է անհանգիստ հոգեվիճակը, քանզի մեղավորության զգացումը կրկնակի է. մեկը՝ կուսազրկումը, մյուսը՝ խաբեությունը: Առաջ է գալիս մի տեսակ արատավոր շրջան…

Տղամարդու մեղքի բաժինը քիչ չէ այս հարցում. առաջին հերթին՝ վերը նշված մշակութային պայմանի ու պահանջի կերտման գործում, երկրորդ՝ դրանից բխած անհետևողականության, հետևաբար նաև ակամա խրախուսման առումով:

Հայտնի է, որ տղամարդը, կենսաբանական և սոցիալական վարքով /էտոլոգիապես/ լինելով դոմինանտող արարած, հակված է մրցակցության, և մշտապես ձգտում է հաղթանակի՝ լինել առաջինը (տեղ հասնել առաջինը, ինչպես սպերմատոզոիդը)… Դա ամրապնդվում է ոչ միայն բնազդաբար, այլ նաև սոցիալ-մշակութապես՝ սովորույթների ու համոզմունքների ուժով: Որոշակի սոցիալ-հոգեբանական և մշակութային հարաբերություններում դա արտապատկերվում է նաև կուսաթաղանթի կարևորության վրա: Սա այնքան ժամանակ կմնա արդիական, քանի դեռ տղամարդը կուսաթաղանթով է գնահատում և հավատում աղջկական անարատությանը: Սակայն բավական է համոզվածության բերել տղամարդկանց առ այն, որ կուսաթաղանթով աղջիկը կարող է ամենևին էլ կույս չլինել /այլընտրանքային սեռական հարաբերություններ, կուսաթաղանթի վերականգնում/, կարող է մեկընդմիշտ ազատել նրանց և մեղքի բաժնից, և խաբված լինելու անախորժ հեռանկարից:
Մարմնավոր և հոգևոր խնամքը հավասարազոր արժեք ունեն, և կարող են փոխլրացնել իրար: Անկեղծությունն է միավորում այդ երկու արժեքները:

Երբեմն լավ է լինել վերջինն ու կարևորը, քան առաջինն ու հերթականը»,– նշեց պարոն Հովհաննիսյանը։