Իշխանական միֆերի ջատագովներն ու լոբբիստները

Այն բանից հետո, ինչ պարզ դարձավ, որ ՀՀ իշխանությունները ժողովրդի թիկունքում ադրբեջանական կողմի հետ հերթական պայմանավորվածությանն են գնացել, իշխանական քարոզչամեքենան ակտիվորեն հանրությանը համոզում է, որ Հայաստանից մի կտոր հող անգամ թշնամուն չի հանձնվելու: Ի՞նչ են նրանք ասում: Օրինակ՝ պատգամավոր Արսեն Թորոսյանը ասում է․  «Եթե այս որոշումների նկատմամբ մեր վերաբերմունքը շարունակենք ձևավորել «հակամարտելու» տրամաբանությամբ, ապա այն միանշանակ բացասական է լինելու»։ ԱԺ փոխնախագահ Հակոբ Արշակյանը պնդում է, որ Հայաստանի գյուղերից, տարածքներից զիջելու մասին ցանկացած խոսակցություն լկտի սուտ է: Վարչապետի աշխատակազմի ղեկավար Արայիկ Հարությունյանն էլ հայտարարում է, որ չկան տարածքներ այդ հատվածում, որոնք ժամանակին եղել են ՀՀ վարչական սահմաններից ներս։ Նմանատիպ հայտարարություններով են հանդես եկել նաև պատգամավորներ Արթուր Հովհաննիսյանը, Սարգիս Խանդանյանը, Հայկ Կոնջորյանը և այլք:

Ավելորդ է նշել, որ այս բոլոր հայտարարությունները ոչ այլ ինչ են, քան հանրության կարծիքը մանիպուլացնելու փորձ: Պատգամավորներն ու մյուս ՔՊ-ական պաշտոնյաներն իրենք էլ քաջ գիտակցում են, որ խնդիրը միայն տարածք հանձնելու մեջ չէ, խնդիրն ավելի խորքային է՝ անվտանգային և լոգիստիկ: Դիցուք՝ Ոսկեպարով են անցնում Իջեւան-Նոյեմբերյան-Վրաստան միջպետական մայրուղու 2-3 հատվածներ, որոնք այդ տարածքը հանձնելու դեպքում անցնելու են Ադրբեջանին:  Բացի այդ, եթե հետագայում եւս լինեն այսպես կոչված՝ անկլավների հանձնումներ, ապա ադրբեջանական զորքերը կարող են հասնել Լոռու մարզի վարչական սահմանին, որը կվերածվի սահմանամերձ շրջանի։

Եվս մեկ պոտենցիալ ռիսկ. առաջին հերթին հայկական զինուժը հետ կքաշվի այդ 4 գյուղերի տարածքից, խոսքը երրորդ բանակային կորպուսի մասին է, որը մշտապես համարվել է ամենամարտունակը, արդյունքում ադրբեջանական կողմին են անցնելու մեր ռազմավարական բարձունքները, որոշ փորձագետների կարծիքով՝ խոսքը 24 դիրքի մասին է: Բարձունքները, որոնք Ադրբեջանը հիմա թղթով է ստանալու, վաղը, մյուս օրն օգտագործվելու են դեպի Լոռու մարզ առաջխաղացման եւ Հայաստանը վերեւից՝ հյուսիսից երկու մասի բաժանելու համար: Պարզ է չէ՞, որ զրկված լինելով հայ զինվորի պաշտպանությունից և ադրբեջանցիներից 50 մետր հեռավորության վրա գտնվելով՝ այդ գյուղերի բնակիչները ոչ թե ուրախանալու են, ինչպես խորհուրդ էր տալիս Փաշինյանը, այլ լքելու են այդ գյուղերը, Ադրբեջանի սահմանային խրամատները կփորվեն հենց Բաղանիսի և Ոսկեվանի տների հարևանությամբ: Քարտեզում նշված  հատվածների հանձնման դեպքում թշնամին դիրքավորվում է Բերքաբերի տների դիմաց՝ անհնարին դարձնելով առանց այն էլ վտանգված կյանքը գյուղում: Հեկտարներով մշակովի հողատարածքներ, արոտավայրեր նույնպես անցնելու են թշնամու հսկողության տակ։ Այդ գյուղերը հանձնվելուց հետո հարակից գյուղերը ևս դատարկվելու են, իսկ եթե ադրբեջանցիները որոշեն դրանք բնակեցնել, ապա այստեղ բերելու են ոչ թե քաղաքացիական բնակչություն, այլ ռազմաբազաներ:

Հենց այս ռիսկերի մասին է, որ չեն խոսում ՔՊ-ական պաշտոնյաները և փորձում են մանիպուլյացիաների դիմելով առաջ մղել իշխանության միֆերը՝ հանրության գլխի տակ փափուկ բարձ դնելով, մինչդեռ իրականությունն իր մեջ սարսափելի թվով ռիսկեր և վտանգներ է պարունակում, որոնց անտեսումը սպառնում է ՀՀ անվտանգությանն ու պետական շահերին: