Այսօր նկարչուհի Մարիամ Ասլամազյանի ծննդյան օրն է

«Դիմանկարի վրա աշխատելիս ինձ միշտ հետաքրքրում է մարդու ներքին աշխարհը, նրա մտքերն ու հույզերը: Բնավորությունը ինձ բերում է այս կամ այն գեղանկարչական լուծման»:

Մարիամ Ասլամազյան

Մարիամ Ասլամազյանը ծնվել է 1907 թվականի հոկտեմբերի 20-ին, Գյումրուց ոչ հեռու գտնվող Կարսի մարզի Բաշ Շորագյալ գյուղում: Դպրոցական տարիներին քրոջ` Երանուհու հետ լույս է ընծայել պատի թերթ, կատարել ձևավորման աշխատանքներ, ապա` կրթությունը շարունակել Գյումրու նորաբաց գեղարվեստական դպրոցում:

1926-29թթ. սովորել է Երևանի գեղարվեստի ուսումնարանում` աշակերտելով Ս.Առաքելյանին, Ս.Աղաջանյանին,Ա.Սարգսյանին, Մ.Արուտչյանին: Այնուհետև սովորել է Մոսկվայի բարձրագույն գեղարվեստա-արդյունաբերական ինստիտուտում և Լենինգրադի գեղարվեստի ակադեմիայում` ուսանելով ժամանակի կերպարվեստի ամենահայտնի վարպետներին` Ս. Գերասիմով, Կ. Իստոմին, Վ. Մուխինա, Կ. Պետրով-Վոդկին, Ա. Սավինով, Ն.Ուդալցովա, Ս.Դրեվին:

1933թ. ավարտել է նաև ասպիրանտուրան: Նկարչուհու արդիական թեմայով գեղանկարչական կոմպոզիցիաներում առկա է կերպարվեստի ազգային նկարագիրը` «Հերոսի վերադարձը» (1943թ.), «Հերոսի երգը» (1944թ.):

1939-44թթ. ստեղծել է ծեր կանանց բազմաթիվ դիմանկարներ` «Տատիկը», «Հիվանդ բաջին», «Լուրեր ռազմաճակատից», «Եղեռնի զոհը», «Զարդարի դիմանկարը» և այլն: Ստեղծել է հայկական կենցաղը, բնությունը պատկերող կոմպոզիցիաներ, բնանկարներ, նատյուրմորտներ, դիմանկարներ, կիրառարական իրեր և այլն: Հեղինակել է` «Կոլտնտեսուհի Ծաղիկը» (1956թ., Էստոնիայի կերպարվեստի թանգարան, Տալլին), «Գառնիի բնանկար» (1956թ., Տրետյակովյան պատկերասրահ, Մոսկվա), «Հյուրընկալություն» (1957թ., Արևելքի ժողովուրդների արվեստի թանգարան, Մոսկվա), «Հայուհի» (1959թ., Սանկտ Պետերբուրգ), «Հին հայկական պղնձե ամանեղեն» (1982թ.), «Մանուշակներ և հին հայկական սպասք» (1984թ.), «Ինքնանկար կարմիր զգեստով» (1985 թ.) և այլ կտավներ: Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Մոսկվայում (1958թ., 1997թ.), Լենինգրադում (1958թ.): Արժանացել է բազմաթիվ մրցանակների:

Մ. Ասլամազյանը դիմանկարի փայլուն վարպետ է: Նա պատկերել է ամենատարբեր ազգությունների, մասնագիտությունների, բնավորությունների մարդկանց: Նկարչուհուն հետաքրքրում են մարդու էությունը, նրա ազգային պատկանելությունը, խառնվածքը, կյանքի փորձը, միջավայրը, անցած ճանապարհը, տարազը: Յուրաքանչյուր անհատ Ասլամազյանի համար անկրկնելի բարոյական արժեք էր: Մ. Ասլամազյանը կարողանում է իր միտքը դիտողին հասցնել թե՛ վառ, հյութեղ գույների օգտագործմամբ, թե՛ գեղանկարչական սուղ միջոցներով:, 

Մահացել է 1997թ. հոկտեմբերի 25-ին Երևանում: