«Հրապարակ». Նյարդային ժամանակներում ենք ապրում

Այո, նյարդային ժամանակներում ենք ապրում, նյարդայնացնող պայմաններում: Մտնում եմ խանութ՝ վաճառասեղանի ետեւում կանգնած կինը հեռախոսով է խոսում: 5, 10, 15 րոպե: Համբերատար սպասում եմ, սեւեռուն դեմքին նայելով՝ հույս ունեմ, որ վերջապես կընդհատի զրույցը: Ոչ՝ մտադրություն էլ չունի: Ընկերուհու հետ ինքնամոռաց զրույցի մեջ է՝ գնորդի հերն էլ անիծած: Մտքումս հանում եմ չունեցած ատրճանակս ու մի քանի անգամ թեթեւ «կրակում»: Գրում է «Հրապարակ»-ը:

Նստում եմ տաքսի, ասում եմ հասցեն ու մինչ կհասցնեմ շունչ քաշել՝ գրեթե հակառակ կողմն է մեքենան ուղղվում, դիտողությանս ի պատասխան, ասում է. «100 տարվա վարորդ եմ, ինձ ճանապա՞րհ ես սովորեցնում»: Շուտով հայտնվում ենք խցանման մեջ ու մի կես ժամից հազիվ դուրս գալիս մայրուղի: Մինչ դուրս գալը ես հասցնում եմ նույն «գործողությունն» անել՝ տաքսիստի ծոծրակին մի քանի անգամ «թեթեւ կրակել»: Բացում եմ Ֆեյսբուքը, մի ախմախ քոմենթ եմ կարդում իմ ու թերթիս հասցեին, ինչ հայհոյանք գիտեմ՝ մտքումս արագ շարադրում եմ:

Ընդ որում, «անբարոյականն» ամենամեղմ բառն է տվյալ պարագայում: «Կրակելու» եւ «հայհոյելու» առիթներ՝ Աստված տվել-չի խնայել. ամեն օր, ամեն քայլափոխի: Բայց մարդու եւ կենդանու տարբերությունն այն է, որ ամեն նման առիթի դեպքում ոչ թե իրական ատրճանակը հանի կամ լեզվին ու բառապաշարին զոռ տա եւ «ավերածություններ» անի, ինչպես շաբաթ օրն արել էին Վերնիսաժի մոտ, եւ ինչպես երեկ «դրսեւորվել» էր ԱԺ պատգամավոր Շուշան Պետրոսյանը, այլ էմոցիաները զսպի ու մարդկային բնույթին հարիր արձագանքի: Չէ՞ որ խոսքով ու զենքով կրակելն ընդամենը վայրկյանների հանգստացում է բերում, իսկ ինչքա՜ն ժամանակ է պահանջվում այդ հետեւանքներն ուղղելու ու մեղքերը քավելու համար: Եթե, իհարկե, հնարավոր է քավել:

Շարունակությունը` «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում: