«Հայկական Անոնիմուսները»՝ ոստիկանության աչալուրջ հայացքի ներքո

«Անոնիմուսների երթեր» երեկ տեղի ունեցան աշխարհի շատ քաղաքներում, նաև Երևանում, մանավանդ որ «Հայկական Անոնիմուսներն» ունեին նաև սեփական օրակարգ:

Անցյալ տարի նման մի երթ նախաձեռնելու փորձ կատարեց Շանթ Հարությունյանը, արդյունքում՝ մեկ տասնյակից ավելի այլ մարդկանց հետ հայտնվելով ազատազրկման վայրերում:

Մեկ տարվա ընթացքում Շանթին ու մյուսներին զորակցող հայտարություններ արել են շատերը, սակայն երեկ տեղի ունեցած երթին մասնակցում էր ընդամենը մի քանի տասնյակ մարդ՝ թվաքանակով զիջելով ոստիկանության աշխատակիցներին:

Երթի քաղաքական բովանդակությունն ինքնին հասկանալի է, սակայն պակաս կարևոր է մի քանի հետևություններից, որոնց շուրջ ուզում եմ կիսվել մեր ընթերցողների հետ:

Ինձ անկեղծորեն զարմացրեց այն առիթը, որը լարվածության պատճառ դարձավ ոստիկանների ու ցուցարարների միջև: Կողմերը վիճում էին բովանդակային հարթությունից դուրս՝ տասներորդական մի հարցի շուրջ: Երթի մասնակիցները դիմակով էին՝ ինչպես ընդունված է աշխարհում, ոստիկանները պահանջում էին հանել դիմակները: Համոզված եմ՝ ոչ դիմակ կրողները կարողացան մոտիվացնել դրա անհրաժեշությունը, ոչ էլ իրավապահները, ովքեր մարդկանց իրական դեմքը բացահայտելը պարզապես դարձրել էին սկզբունքի խնդիր:
Արդյունքում, երեկվա երթի կարգախոսները չեն հիշվելու, մի քանի օր շարունակ խոսվելու է, որ վեց-յոթ «դիմակավորներ» բերման են ենթարկվել:

Ինձ հետաքրքրում է նաև, թե ինչո՞ւ են այդքան քիչ մարդիկ մասնակցում նմանատիպ ակցիաներին:

Պատասխանները տարբեր կարող են լինել. ոմանք «դիմակները» համարում են անլուրջ բան ու ուզում են հեռու մնալ նման թիթիզություններից, մյուսներն անկեղծորեն ասում են, թե իրենց համար խորթ են Շանթի հակառուսականությունն ու ագրեսիվ պահվածքը:

Ես էլ կարող եմ այս կամ այն գործչի տեսակետները չընդունել, բայց սկզբունքորեն կարծում եմ, որ Հայաստանում մարդիկ չպետք է անազատության մեջ լինեն քաղաքական պատճառներով:

Ակցիաների սակավամարդությունն ավելի խորքային պատճառ ունի ու, ըստ իս, հանգում է նրան, որ մեր հասարակության մեծ մասի համար «հարց լուծող» են միայն «թագավոր» հանող կամ դնող ակցիաները, ու պատահական չէ, որ մարդաշատ են լինում հիմնականում նախագահական նախընտրական ու հետընտրական հանրահավաքները:

Քանի մեր հասարակությունն ապրում է «թագավոր» ունենալու կամ նրան կախելու մտածողությամբ ու իր բոլոր խնդիրների լուծումը պայմանավորում է մեկ մարդու գործոնով, մեր երկիրն ու հասարակությունը զարգացման մեծ հեռանկար ու պոտեցիալ չունեն:
Եվ վերջին դիտարկումը՝ ոստիկանների առատությունը:

Քանի որ Հայաստանը եվրասիականացվում է, նման առատություն մենք արդեն հաճախ ենք տեսնելու: «Ռուսական տարածքում» «հեղափոխություն» բառը նույնականացված է վիրուսի հետ, որի դեմ պետք է պայքարել մեծ ուժերով՝ անկախ այն հանգամանքից, որ «վիրուսակիրները» քսանն են կամ երեսունը…

Սուրեն Սուրենյանց