«Ռեկետը» սկսվե՞լ է

 

Առաջարկվող նախագծով հստակ կսահմանվեն այն կազմակերպությունների անունները, որոնք իրավունք կունենան գազաբալոն տեղադրել՝ ինքնաշեն տեղադրումների քանակը հասցնելով նվազագույնի: Սա նշանակում է, որ ոլորտի կարգավորման անվան տակ կսահմանափակվի գազաբալոններ տեղադրող ընկերությունների թիվը, ինչը ինքնին տանելու է խոշորացման, ասել է թե՝ նոր մենաշնորհի հաստատմանը: Պարզ է , որ նախագծով սահմանված «բարձր չափանիշներին» համապատասխանությունը կամ անհամապատասխանությունը կարող է մեկնաբանվել սուբյեկտիվորեն: Արդյունքում, ավանդաբար օրենսդրական փոփոխությունների հետևանքով՝ տուժելու են «մանրերը», ինչպես նաև վարորդները, ովքեր այս պարագայում պետք է հավելյալ վճարեն գազաբալոնների տեղակայման և համապատասխան արտոնագրերի ձեռքբերման համար: Սա նոր հարված է հայաստանցիների գրպանին և անգամ հավաստիացումները, թե գազաբալոններ տեղադրող ընկերությունների սահմանափակումը կբերի անվտանգության աճի՝ հիմնավոր կասկածներ է առաջացնում:

 

Օրենսդրական այս մահակը կամ «զսպաշապիկը», ուղղակի թե անուղղակի, վերաբերվում է նաև ԱԳլՃկ-ի աշխատանքների կանոնակարգմանը: Հասկանալի է, որ ներքաղաքական վերդասավորումների ակտիվ շրջանում գազալցակայանների մեծահարուստ սեփականատերերին զգոնացնելը որոշակի տնտեսական-քաղաքական նպատակ կարող է հետապնդել:  Բայց դա չի նշանակում, որ այս «ռեկետի» գլխավոր թիրախը հենց  օլիգարխներն են: Ամենայն հավանականությամբ, իշխանությունները ոլորտում վերահսկողությունը խստացնելու անվան տակ մի շարք «անտեր» գազալցակայանների կստիպեն փակվել, ինչն էլ ամբողջությամբ տեղավորվում է մենաշնորհների վերաբաշխման տրամաբանության մեջ: 

 

 

 

Ստելլա Խաչատրյան