Հնագետները հայնաբերել են մայաների հնագույն ամբարտակը

Հնագետները պարզել են, որ հնագույն Տիկալ քաղաքի տարածքում գտվող պատնեշը հնդկացիների կողմից օգտագործվել է որպես ամբարտակ և, ըստ այդմ, եղել է մայաների հնագույն տեխնիկական շինությունը։ Հետազոտությունը տպագրվել է Proceedings of the National Academy of Sciences պարբերականում, որի համառոտ բովանդակությունը ներկայացնում է Սինսինատի քաղաքի համալսարանի կայքը։

Ամբարտակը գտնվում է հնագույն Տիկալ քաղաքի տարածքում, որի բնակչությունը ծաղկման շրջանում հասնում էր շուրջ 60-80 հազարի։ Կառույցի իրական նշանակությունը հաջողվել է պարզել միայն պեղումների արդյունքում. առաջ համարվում էր, որ ամբարտակն ընդամենը սալահատակ է։

Գիտնականները պարզել են, որ կառույցն իրենից ներկայացնում է բավականին բարդ կառուցվածքի ամբարտակ՝ օժտված ջրահեռացման ուղիներով և մուտք գործող ջրի մաքրման համակարգով։ Շինության լայնությունը 80 մետր է, իսկ բարձրությունը հասնում է 10 մետրի։

Հնագետների կարծիքով, անձրևաջուրն ամբարում հավաքվում էր շրջակա ճանապարհներից, հրապարակներից, տանիքներից և այլ մակերևույթներից։ Հետաքրքիր է, որ մինչև ավազանում հայտնվելը հոսող ջուրն անցնում էր ավազով լի հատուկ ֆիլտրի միջով։ Հնագույն ճարտարագետների համար ջրամաքրման այս համակարգի կարևորությունը ցուցադրում է այն, որ քվարցի ավազը ամբարտակ էր բերվում 30 կիլոմետր հեռավորությամբ հատուկ հանքից։

Ջրամբարների շինարարությունը թույլ էր տալիս հնդկացիներին դիմանալ երաշտներին, որոնք, գիտնականների խոսքերով, այս տեղանքում հազվադեպ չեն։ Առանց նման կառույցների, կյանքը խիտ բնակեցված քաղաքներում հնարավոր չէր լինի։ Տիկալի ամբարտակը մայաների թագավորության տարածքի խոշորագույն նմանատիպ կառույցն է, իսկ Նոր Աշխարհում զիջում է միայն Տեուական հովտի Փուրոն ամրատակին (Purron Dam)։