Արմեն Մարտիրոսյան. Հոկտեմբերի 27 և Մարտի 1՝ երկուսն էլ հույսի սպանություն էին

Լուրեր.com–ի զրուցակիցն է «Ժառանգություն» կուսակցության ներկայացուցիչ Արմեն Մարտիրոսյանը։

–Պարոն Մարտիրոսյան, ըստ ձեզ, բացահայտվե՞լ է Հոկտեմբերի 27–ը, թե՞ ոչ։

Հոկտեմբերի 27–ը, կարելի է ասել, բացահայտված չէ։ Ընդամենը վերջնական կատարողների մասին իմացանք։ Իսկ մնացածն, իհարկե, չի բացահայտվել։ Իսկ որ «մնացած» կա, ինձ համար միանշանակ է։

–Ըստ Ձեզ, ի՞նչու չի բացահայտվում Հոկտեմբերի 27–ը և իշխանությունն ի՞նչ քայլեր է ձեռնարկում գործն ամբողջությամբ բացահայտելու ուղղությամբ։

Իշխանությունը, ես կարծում եմ, մինչև այսօր քայլեր չի ձեռնարկել դեպքը բացահայտելու ուղղությամբ, որովհետև բացահայտվելուց ես կարծում եմ իշխանություններին հարված կհասցվեր։ Բացի այդ էլ, հնարավոր է, որ արտաքին հետքեր լինեին գործում, որն իշխանություններին բացարձակ պետք չէ։

– Հոկտեմբերի 27-ի ոճրագործության պես երևույթներ ծնող նախադրյալները վերացե՞լ են մեր երկրում, թե՞ ոչ:

Ես կարծում եմ Հոկտեմբերի 27-ի նախադրյալն այլ հարթության մեջ է այն առումով, որ գործադիր, օրենսդիր իշխանությունը գլխատվեց, որը հնարավորություն ընձեռեց իշխանությանը երկկենտրոն դարձնել։ Այն խնդիրները, որ հրապարակային արդեն իրենց առջև դրել էին Միասնության Դաշինքի ղեկավարները՝ Վազգեն Սարգսյանը և Կարեն Դեմիրճյանը, բոլորովին այլ քաղաքականություն էր ենթադրում, քան այն, ինչ Հոկտեմբերի 27–ից հետո կյանքի կոչվեց։ Այսինքն, եթե այն ժամանակ գոյություն ուներ որոշակի տնտեսական ազատություն, այս դեպքից հետո ամբողջովին տնտեսությունը մոնոպոլացվեց և օլիգարխացվեց։ Սա կարևոր տարբերություն է։

Իսկ ներկայումս նմանատիպ իրավիճակ չկա, որովհետև իշխանությունը մոնոլիտ է, որևէ խնդիր չունի, ցանկություն չունի փոփոխությունների, որ նմանատիպ իրավիճակ ստեղծվի։

– Ի՞նչ ընդհանրություններ ունեն Մարտի 1-ը և Հոկտեմբերի 27–ը։

Ընդհանրությունն այն է, որ երկուսն էլ Ռոբերտ Քոչարյանի իշխանության ժամանակ է եղել։ Սկսվել է իր իշխանությունը Հոկտեմբերի 27-ով, և ավարտվել՝ Մարտի 1-ով։

Երկուսն էլ, ըստ էության, երկրում ժողովրդավարական պրոցեսների դեմ են եղել, երկուսն էլ, ըստ էության, ազատականացման դեմ են եղել, ինչը շատ կարևոր է։ Ըստ էության, երկուսն էլ ապագայի նկատմամբ հույսի սպանություն էր։ Ե՛վ 1999–ին հասարակության մոտ հույս էր արթնացել, որ երկրում ինչ–որ բան կարող է փոխվել, և՛ 2008–ին կար այդ հույսը, որ կարող էին ինչ–որ բան փոխել։ Երկուսն էլ հույսի սպանություն էր։

Գայանե Համբարձումյան