Գասպարյան Վովա-ոստիկանապետը մեկ տարեկան է. Արդարացվա՞ծ էր արդյոք նշանակումը

Ուղիղ մեկ տարի առաջ նախագահ Սերժ Սարգսյանի հրամանով աշխատանքից հանկարծակի ազատվեց ոստիկանապետ Ալիկ Սարգսյանը: Նախագահը որոշեց, որ արդեն եկել է Գասպարյան Վովայի ժամանակը: Վլադիմիր Գասպարյանը նշանակվեց ՀՀ ոստիկանապետ:

Գասպարյանի նշանակումն իրարամերժ գնահատականներ առաջ բերեց: Վովան այն մարդն էր, ով դեռ շատ երիտասարդ տարիքում մտավ Ներքին գործերի նախարար Վանո Սիրադեղյանի շրջապատ: Հետո արդեն Սիրադեղյանին այցելելիս ճարպիկ երիտասարդին նկատում է սպարապետ Վազգեն Սարգսյանը: Գասպարյան Վովան «անցում է կատարում» Վազգեն Սարգսյանի շկոլա, իսկ հետո արդեն պաշտպանության նախարար Սերժ Սարգսյանի ղեկավարության ներքո իր ձեռքում կենտրոնացնում է Ռազմական ոստիկանության կառույցը՝ այն վերածելով անառիկ ամրոցի:

Գասպարյան Վովան, փաստորեն, այն անձնավորությունն է, որի կայացման գործում որոշակի դերակատարություն են ունենում Հայաստանի երրորդ հանրապետության երեք առանցքային դեմքերը՝ Վանո Սիրադեղյան, Վազգեն Սարգսյան, Սերժ Սարգսյան:

ՀՀ ոստիկանապետի պաշտոնը Գասպարյանի տարիներ շարունակ փայփայած երազն էր: Գալիս է ժամանակը, և կազմակերպվում է «օպերացիան»: Ռազմական ոստիկանության պետ Գասպարյանը նշանակվում է պաշտպանության փոխնախարար, նրան ընձեռվում են լայն լիազորություններ: Փոխնախարարի ձեռքում են կենտրոնացվում բանակին առնչվող իրավական բոլոր կառույցները՝ ՊՆ քննչական, Զինդատախազություն, Ռազմական ոստիկանություն: Դա այն շրջանն էր, երբ պաշպանության նախարար Սեյրան Օհանյանի պաշտոնավարումը մազից էր կախված: Բանակում օրը մեջ սպանություններ ու ինքնասպանություններ էին՝ գումարած ներքին ինտրիգները, ինչի արդյունքում հասարակական դժգոհությունն ու լարվածությունը հասել էին գագաթնակետին. բոլոր մեղադրանքներն ուղղվում էին միայն ու միայն նախարարին, Օհանյանին մեղադրում էին թուլության մեջ, պահանջում նրա անհապաղ հրաժարականը: Թվում էր, թե Օհանյանի թվացյալ թուլության կողքին կարող է շահել հենց Գասպարյանը՝ իր ուժեղ բռուցքով, և օգտվելով իրավիճակից՝ զավթել պաշտպանության նախարարի աթոռը: Սակայն հենց այստեղ է, որ Վովան կատարում է իր ձիով քայլը ու հաղթող դուրս գալիս:

Ի տարբերություն բանակային վերնախավում ինտրիգներ հյուսողների՝ նա կանգնում է Սեյրան Օհանյանի կողքին, և սկսելով անխնա ու բաց պայքար տանել բանակում տիրող ապօրինությունների դեմ՝ որոշ ճիշտ քայլերի շնորհիվ մեղմացնում լարվածությունը: Ռազմական ոստիկանության պետը կարծեք թե ապացուցում է, որ կարող է դիմանալ գայթակղությանը, վստահելի է, մի խոսքով, բոլոր խաղերը խաղացած Սերժ Սարգսյանը, շատ ավելի լավ իմանալով Գասպարյան Վովայի ով լինելը, որոշում է, որ եկել է ՎՈՎԱՅԻ ժամանակը:

Արդարացվեց արդյո՞ք նախագահի որոշումը: Ի՞նչ տվեց ՀՀ-ին Գասպարյան Վովայի նշանակումը:

Նոր ոստիկանապետը, գալով համակարգ, առաջին հերթին սկսում է աննախընթաց, պատմության մեջ հավասարը չունեցող կադրային ջարդ. «նախարարությունից մանիկյուրի հոտ չպիտի գա», «ոստիկանությանը «անշարժ գույք» հարկավոր չէ», «մեզ պետք չեն ոստիկան գաստրալյորներ ու տուրիստներ». ոստիկանապետը սկսում է «մլիցա-պեպելնիցաներից» հայ ոստիկանի կերտման, թվում է, թե անհնարին գործը: Անցել է մեկ տարի, սակայն կադրային ջարդ կոչվածը չի դադարել, հակառակը՝ շարունակվում է նույն թափով. կան ոստիկանության բաժանմունքներ, որտեղ պետը փոխվում է անգամ երեք ամիսը մեկ: Անպատժելիության սինդրոմով տառապող հաբռգած ոստիկանների համար Գասպարյանը դառնում է գիշերվա երազ. հայտնի է, որ նրա մոտ ծանոթություններ, ախպերություն և այլն չի անցնում. ով մեղանչում է, պատժվում է անխնա: Ոստիկանությունում չեղյալ են հայտարարվում բոլոր տեսակ «զիզի-բիզիությունները». երգել-պարելուն, տարբեր տեսակի՝ իրենց հիմքում փող ուտող միջոցառումներին վերջ է տրվում, գումարներն ուղղվում են ոստիկանների հավելավճարներին ու պարգևատրումներին: Շատերի մոտ ժպիտ առաջացնող, ժողովրդի կողմից «հրեշտակ-ոստիկաններ» անունը ստացած հատուկ խմբի ստեղծումը ևս նորություն էր, որի նպատակը գոնե արտաքնապես, գոնե գեղեցիկ աղջիկների միջոցով հասարակության մեջ արմատացած ոստիկանի բացասական կարծրատիպը կոտրելն էր: Իսկ դա, համաձայնե՛ք, այդքան էլ հեշտ գործ չէ: Ոստիկանությունը սկսում է աշխատել հնարավորինս բաց, ոստիկանության աշխատանքի ամենօրյա իրազեկումները նույնպես կարելի է դրական տեղաշարժերի շարքը դասել: Մի խոսքով, մեկ տարվա կտրվածքով կատարված դրական տեղաշարժերը երևի թե քիչ չեն, սակայն դրանց թվարկումը թողնենք «սազանդարներին», որոնց քանակը մեզ մոտ երևի թե քիչ չէ. մեր նպատակը աշխատանքի օբյեկտիվ գնահատականն է՝ հանուն պետության ու ժողովրդի:

Այս ամենով, իր արած-չարածով հանդերձ՝ Գասպարյան Վովան շարունակում է ունենալ այն, ինչ ունի: Ոստիկանություն, որի ընդամենը մեկ ստորաբաժանումը՝ ԳԱԻ կոչվող խայտառակությունը, որի գերխնդիրը ոչ թե երթևեկության անվտանգություն ապահովելն է, այլ քաղաքացիների թալանը, ստիպում է, որ անարդարության հանդիպող քաղաքացիներն ամեն անգամ մի քիչ ուրիշ կարգի «լավով» հիշեն նաև իրեն՝ ՀՀ ոստիկանապետին: Ոստիկանությունը ա՛յն կառույցն է, որտեղ դեռ շատ ու շատ ոստիկաններ իրենց տեղում չեն, իսկ նրանց փոխարեն նոր ու արժանի կադրեր դեռ չկան: Ոստիկանությունը դեռևս ա՛յն կառույցն է, որտեղ քրեական գործեր կարող են հարուցվել միանգամայն անմեղ մարդկանց նկատմամբ, որտեղ քրեական գործերը, ըստ սովորության, քննվում են «երկուստեք»՝ միաժամանակ խաղալով երկու կողմի վրա էլ և ո՛ր կողմը որ ուժեղ գտնվեց կամ ո՛ր կողմից որ հնարավոր եղավ ավելի շատ «կպցնել», հօգուտ նրա էլ մեր փառապանծ ոստիկանները կարող են լուծել քրեական գործերը: Ոստիկանությունը ա՛յն կառույցն է, որին դիմելով՝ անգամ սովորական, թվում է թե պրիմիտիվ, ոչ բարդ խնդիրների պարագայում մարդը փոշմանում է, հոգեպես ճնշվում և շարունակում մտածել՝ «մլիցեքից ինչքան հեռու, էնքան լավ»: Եվ վերջապես, ոստիկանությունը ա՛յն կառույցն է, որի հանդեպ վստահությունը Գասպարյան Վովա ոստիկանապետը դեռ պե՛տք է կարողանա նվաճել, եթե իհարկե, դա երբևէ որևէ մեկին հաջողվի:

Այս ամենը, բոլոր ոչ հաճելի նյուանսները ևս դեռ երկար կարելի է թվարկել, սակայն հաշվի առնելով, որ ամեն դեպքում մեկ տարին որոշ առումով տոն է՝ զերծ մնանք ոստիկանապետի տրամադրությունը փչացնելուց, հատկապես, որ իր համակարգի կեղտերը ինքը մեզանից էլ լավ գիտի: Այնպես որ ՀՀ ոստիկանապետը դեռ երկար ճանապարհ ունի անցնելու, որի համար անհրաժեշտ կլինեն ամուր նյարդեր, որպեսզի կարողանա դիմակայել ամեն տեսակ հակազդեցություններին և օբյեկտիվություն՝ քննադատությունները պատշաճ բարձրության վրա ընդունելու, գնահատելու ու դրանց մեջ բարձրացվող հարցերին լուծում տալու համար: Իսկ որոշ չափով հասկանալով Գասպարյան Վովայի խառնվածքը՝ կարելի է անգամ վստահ ասել, որ շարքային ոստիկանապետ լինելն այնքան էլ նրա համար չէ. դժվար թե նա բավարարվի ՀՀ ոստիկանապետերի շարքում էնքան որ տեղ զբաղեցնողի կարգավիճակով։ Վովայի երազանքը երևի թե թիվ մեկ ոստիկանապետ դառնալն է, ա՛յն ոստիկանապետը, ում շնորհիվ միլիցիան վերջապես կձերբազատվի իր նեգատիվ ամպլուայից: Իսկ դրա համար դեռ երկար ու քրտնաջան աշխատանք է հարկավոր:

Լուսինե Կեսոյան