«Չբավարարված» վարչապետի ու «չծակվող» նախարարների անպտուղ «վիրահատությունները»

Հինգ տարի... ահա այն ողջ ժամանակահատվածը, որը տրվում է ժողովրդական արդար ու թափանցիկ ընտրություններում իշխանության գլուխ եկած նախագահին երկիրը կառավարելու և առաջխաղացումը ապահովելու համար, մի խոսքով երկրում ամորտիզացիայի շրջանից խուսափելու համար։ 2008-ին միջազգային հանրության, ինչպես նաև դիտորդների գնահատականներով, հենց այդպիսի ընտրության արդյունքում ՀՀ նախագահի պաշտոնը վստահվեց Սերժ Սարգսյանին։ Եվ ահա, արդեն անցել է վերոնշյալ հինգ տարին ու ինչպես ենթադրվում էր, Սերժ Սարգսյանի առավել ակտիվացման փուլը վերջին տարվա սեպտեմբերի 15-ին արդեն մեկնարկել է կառավարությունում հրավիրած սկանդալային խորհրդակցությամբ։

Այն, որ Սերժ Սարգսյանի կատարմամբ խորհրդակցությունները դեռ կշարունակվեն մեկը մյուսի հետևից մինչև նախագահական ընտրություններ, կասկածի տեղիք չի տալիս, բայց չի կարելի չնշել, որ Սերժ Սարգսյանն այս տարիների ընթացքում էլ հրավիրել է խորհրդակցություններ. այդ մասին հուշում է նրա պաշտոնական կայքում զետեղված հաղորդագրությունների քանակը, նրանցից մի քանիսում գնահատականները ոլորտներին ունեն նույն կոշտությունը, մի մասում էլ ավելի մեղմ են, սակայն ուշագրավն այն է, որ խիստ խորհրդակցությունները գրեթե միշտ համընկնում կամ գոնե նվազագույնը նախորդում են որևէ ընտրության կամ պարզապես երկրում տիրող լարված իրավիճակին։ Այսինքն՝ ըստ վիճակագրության՝ Սերժ Սարգսյանը միշտ էլ նկատել, գրանցել և համապատասխան կարգադրություններ տվել է, սակայն այս վերջին շրջանում այդ ամենն ավելի ագրեսիվ ու նյարդային դեմքի արտահայտությամբ է անում՝ ամենայն հավանականությամբ հասկանալով, որ այս հինգ տարիների ընթացքում համապատասխան ուշադրության իր նկատողությունները չեն արժանացել և ոչ մի շոշափելի փոփոխություն դրանցից հետո չի նկատվել։ Եթե խոսենք Դերենիկ Դումանյանի լեզվով, իրոք դրանց կարող ենք տալ «կոռուպցիայի ոլորտում կոնսերվատիվ բուժումներ» անվանումը։ Ահա, երբ ընտրություններին մնացել է մի քանի ամիս, հանկարծ պարզվեց, որ ժամանակն է եկել վերջ տալու «դեղերի ընդունմանը» և անցնել վիրահատական մեթոդներին։ Այս մասին առաջինը խոսեց «չբավարաված» Տիգրան Սարգսյանը, ով հերթական անգամ դժգոհում էր նախագահի հրահանգով այս անգամ կոռումպացված լինելու փաստից։

Այն, որ այսօր ողջ պետհամակարգը վխտում է կոռուպցիա կոչվող ճահճում, գախտնիք չէ ՀՀ-ի տարածքում ցանկացած շնչող օրգանիզմի համար, առավել ևս՝ քաղաքական գործչի, բայց թե ինչու հենց հիմա բոլորը տոգորվեցին կոռուպցիայի «ցավով», ակնհայտ է, իշխանության վերարտադրման ձայնն է կանչում, ստիպված են։ Ինչպես օրինակ, Դերենիկ Դումանյանը բացեիբաց հայտարարեց, որ ինքը գիտի կոռումպացված պաշտոնյայի անուն, բայց չի ասում՝ «Գիտեմ անուն չեմ տա»։ Նույն կերպ պաշտոնյաները կարող են «մարդա մեկի անուն տալ». հավատացե՛ք այդ դեպքում գոնե վիրահատությունից կարելի է խուսափել։

Հատուկ «չծակվողների» համար հիշեցում՝ «Պաշտոնական դիրքը չարաշահելու եղանակով տեղեկություններ թաքցնելը կամ աղավաղելը պատժվում է ազատազրկմամբ՝ 2-6 տարի ժամկետով», նրանց համար, ովքեր տեղյակ չեն, հստակեցնեմ՝ սա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 278-րդ հոդվածն է։ Այսինքն՝ կարելի է եզրակացնել, որ բոլորը գիտեն բոլորին, սակայն բարձրաձայնելու ցանկություն չկա... ինչո՞վ է դա պայմանավորված. հնարավոր է նրանով, որ բարձրաձայնելու պարագայում մեղադրվող կողմն էլ բացահայտումներ կանի մեղադրողի մասին։ Ի դեպ, այս պարագայում ստեղծված իրավիճակից կարող է օգտվել ՀՀ գլխավոր դատախազ Աղվան Հովսեփյանը, ով չնայած ծանրաբեռնվածության ամենաբարձր աստիճանին (հիշեցնենք, որ ՀՀ նախագահի հրահանգով բոլոր կարճված գործերը ենթարկվելու են վերաքննության), կարող է բարձրացնել վարկանիշն իշխանությունների մոտ։ Այսպիսով, ժամանակավրեպ բնույթ կրող ինքնաբավարարման խնդիրը մնում է քաղաքական գործիչների ամենօրյա օրակարգում՝ նահանջ չապրելով անգամ ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանի նկատողությունների, հանձնարարականների ու դիտարկումների առկայության պայմաններում։

Գևորգ Ավետիսյան