Երբ պետությունը «գայիշնիկ» է

Երեկ փետրվարի 14-ն էր՝ Սուրբ Վալենտինի տոնը, ասել է թե՝ սիրո տոնը, չնայած, որ այն Հայաստանում հիմնականում ասոցացվում է բիզնեսի՝ մի 890 դրամ շատ փող աշխատելու հետ։ Նորմալ է, ամբողջ աշխարհում էլ այն գրեթե նույն էությունն է կրում, սակայն մեզ մոտ ունի վառ արտահայտվածություն: Տոնական տրամադրություն ըստ էության պետք է ունենային բոլորը՝ անկախ սեռից ու տարիքից, այն կար և հիասքանչ էր: Սակայն, ինչպես միշտ, կային նաև բացասական երևույթներ, որոնք փչացնում ու մոխրացնում են այդ տրամադրությունը:

Նախ՝ Երևանի լուսավորությունը… երևի թե ճանապարհի եզրերին մոմ վառելն ավելի էֆեկտիվ կլիներ, քան ճամփեզրերին տեղադրված լապտերասյուները։ Հաշվի առնելով Երևանի փողոցների սարսափազդու վիճակը՝ տեղ-տեղ էլ կաթվածահար եղած, ակամայից կաթվածահար ես լինում հենց փողոցի մեջտեղում՝ մեքենայի մեջ, մոռանալով, թե´ օրվա խորհրդի մասին և թե’ գլոբալ առումով վերցրած սեր կոչվածի մասին, բայց պետությունը, իհարկե, թքած ունի: Չէ՞ որ «պետությունը» շրջելիս երթևեկում է միմիայն ազատ ու բարեկարգ փողոցներով, դա էլ անելով քաղաքացիների՝ վարորդների նյարդերի հաշվին. ոստիկանական մեքենաները արագ հայտնվում են փողոցի մեջտեղում՝ կողքիդ, վարելու ընթացքում, և ստիպում մեքենան կանգնեցնել որտեղ պատահի, ու հիմնականում այդ ամենն ուղեկցվում է գոռգոռոցով և մունաթով՝ առանց հաշվի առնելու վարորդի սեռը և վարորդական փորձը: Դե իհարկե, ոստիկանները պետք է ապահովեն պետության առաջխաղացումն ու բարգավաճումը։ Հենց այդպիսի դեպք գրանցվեց երեկ  Լենինգրադյան փողոցի այն հատվածում, որտեղ, անկեղծ ասած, անհիշելի ժամանակներից շինարարություն է իրականացվում, և Աստված գիտի՝ երբ կավարտվի, եթե իհարկե այն ավարտվի: Մեքենայի հեռահար լուսարձակները միացրած՝ երթևեկում էի, երբ հանկարծ լսվեց ՃՈ ոստիկանական մեքենայից հրահանգ: Կանգնեցի: Մոտեցավ ոստիկանը, պարզվեց, որ իրավունք չունեմ երթևեկել քաղաքում՝ հեռահար լուսարձակները միացրած. ա˜յ քեզ նորություն, երևի ինձ ավտոդպրոցում մոռացել էին դրա մասին ասել...: Ես դա գիտեի, իսկ պետավտոտեսուչը կարծես չէր նկատել «ալեկոծված» փողոցը, որտեղ ավելի շատ փոսեր կային, քան պանրում՝ անցքեր: Ես շեշտեցի, որ ճանապարհի անհարթության պատճառով եմ միացրել լուսարձակը, սակայն նա անդրդվելի էր,  խախտել էի օրենքը և պետք է կրեի դրա պատասխանատվությունը, այսինքն՝ «ակտն» անխուսափելի էր: 

Արդյունքում այսպես եղավ. վճարեցի կանխիկ 10.000 դրամ, պետավտոտեսուչն էլ ինձ պետք է մանրը վերադարձներ: Վերցրեց գումարը  և՝ «Սա քեզ, (խոսքը մանր դրամի մասին էր, որն ինձ պետք է վերադարձներ) , իսկ սա՝ մե...»: Ու շտապ ուղղեց ինքն իրեն՝ «Պետությաաաանը»: Հենց այստեղ էլ պարզվեց մեր պետության գրավչության և բարգավաճման գրավականը.  մեր պետությունը «գայիշնիկ» է: Հուսանք՝ եկող հինգ տարիների ընթացքում այն կվերածվի «սանեպիտկայանի» ու պետությունից դուրս կշպրտի անարժաններին...

Գևորգ Ավետիսյան