Սերժ Սարգսյանի դախլային մոտեցումն աշխատեց

Թերևս այսօր բոլորն էին սպասում Սերժ Սարգսյանի արձագանքին` ի պատասխան Ազատության հրապարակից Րաֆֆի Հովհաննիսյանի կողմից իրեն հասցեագրված նամակին: Բոլորն արդեն քննարկում էին պատասխան նամակի բովանդակությունը, սակայն, իրականում, դեռևս տեղեկություններ որպես այդպիսին պատասխանի մասին չկային:

Նախ` սկսենք նրանից, թե ինչու Ազատության հրապարակում և Հայաստանի բոլոր մարզերում «մինչև վերջ ենք գնալու, զադնի չկա» արտահայտությունները գոռացող մարդն այսօր նման քայլի գնաց, այսինքն` Սերժ Սարգսյանին պաշտոնավարելու հնարավորություն տալով` նահանջեց, ինչը հիմք ծառայեց նման առաջարկություն անելու համար կեղծիքներով ընտրված նախագահին: Հարցի պատասխանը բավականին պարզունակ է: Այն օրը, երբ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը հայտարարեց, որ երդմնակալության արարողությունը տեղի կունենա միայն իր դիակի վրայով, նա կապեց սեփական ձեռքերն ու ոտքերը ամենաուղիղ իմաստով, իսկ հանրահայտ ասուլիսից հետո Սերժ Սարգսյանը պարզ հասկացրեց, որ ինքը չի պատրաստվում նահանջել, այսինքն` ստացվում է, որ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի, աստված մի արասցե, դիակի տարբերակը դեպքերի հետագա զարգացման դեպքում անխուսափելի էր, հակառակ դեպքում` մինչև այժմ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի բոլոր հայտարարությունները կվերածվեին ուղղակի ոչնչի:

Այսինքն` արդյունքում, որը խիստ տրամաբանական է, անշուշտ, պետք է լիներ գոնե կոմպրոմիսային տարբերակը, այլապես ևս մեկ անգամ Սերժ Սարգսյանը, ցուցադրելով իր հաստատակամությունը, կհեգներ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի ու, ընդհանրապես, ընդդիմադիր դաշտի անզորությանը:

Այսպիսով` ստեղծված իրավիճակում տրամաբանական ելքը միանշանակ կոմպրոմիսային տարբերակների փնտրտուքն էր, իսկ դա լավագույնս արտացոլվում է Հայաստանում վերջին հինգ տարիների ընթացքում քաղաքական դաշտում առկա բազառամշակութային պրոցեսներում, ասել է թե` պաշտոն լեգիտիմությանդ դիմաց: Հանրահայտ ու իշխանությունների համար մշտական հաճախորդ հանդիսացող գործիչներ մենք շատ ենք ունեցել` ի ցավ ժողովրդի, այդ իսկ պատճառով արդեն իսկ խնդրին նման մոտեցումը քաղաքացու մոտ տագնապ է առաջացնում, և դա, հավատացեք, մեղադրելու չէ, չէ՞ որ աչքը տեսածից է վախենում իսկ քանի՜ քանիսին է ժողովուրդը տեսել, թիվ ու հաշիվ չկա: Այդուհանդերձ, իրականում շատերը կտրականապես մերժում են Րաֆֆի Հովհաննիսյանի գործողությունների և այս պրոցեսների համատեղելիության փաստը` գտնելով հազար ու մի պատճառաբանություն, սակայն փաստից խուսափելն անհնարին է. Հովիկ Աբրահամյանի ասած զոռբայության հարթակից հարաբերությունները տեղափոխվեցին ամենանողկալի շուկայի դախլ, որտեղ էլ և ընթանալու են հետագա սակարկումները, որը իշխանությունների համար ամենասիրելի համագործակցություն ապահովելու տարբերակներից մեկն է, սա փաստ է:

Իսկ հիմա, նախապես հնչեցրած հարցին ի պատասխան, այո, պատասխան նամակ, իհարկե, լինելու է՝ նախ` ինչու, այնուհետև` ինչ բովանդակությամբ:

Իհարկե, Սերժ Սարգսյանը հարցի այս լուծմանն էր, որ ձգտում էր հասնել. հիշենք Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հետ հանդիպելու առաջարկությունը, և հիմա տեսեք` Սերժ Սարգսյանը ո՛չ ժամանել է Ազատության հրապարակ` բանակցելու` չնայած Րաֆֆի Հովհաննիսյանի կտրական պահանջին, ո՛չ էլ ևս մեկ անգամ առաջարկել է հանդիպել ու բանակցել, ամեն ինչ մեկ ասուլիսից հետո գնաց ինչպես պետք էր: Եվ իհարկե, Սերժ Սարգսյանին որպես արդար ընտրված նախագահ պետք չէ ևս մեկ անգամ հանրության ավելորդ ուշադրությունը իր ընտրվելու կապակցությամբ ըմբոստացումներին, առավել ևս, պետք չէ մարտիմեկյան ևս մեկ դեպք, ահա թե ինչու եղավ այդքան սպասված Սերժ Սարգսյանի պատասխանը:

Իսկ այժմ բովանդակության մասին. Րաֆֆի Հովհաննիսյանի պահանջը չափից դուրս լուրջ է, թերևս տրամաբանությունից զուրկ մարդն էլ դա կհասկանա, ինչը և լավ հասկանում են Բաղրամյան 26-ում, այս օրերի ընթացքում իշխանության կողմից լռությունը թերևս կարող էր խոսել այն մասին, որ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի կողմից  առաջարկն անսպասելի էր, եթե ոչ հակառակը` ֆարս: Իսկ իրականում ելքեր միշտ էլ կան ու ցանկության դեպքում էլ գտնվում են: Դատելով Սերժ Թանկյանին Սերժ Սարգսյանի նամակներից` համագործակցության եզրերն ակներև են, իսկ ասուլիսի ընթացքում Սերժ Սարգսյանի կեցվածքից՝ անհերքելի են, այսինքն` ամեն դեպքում պատասխան նամակում միանշանակ սակարկման պրոցես է խմորվում, իհարկե, շահավետ նաև Րաֆֆիի Հովհաննիսյանի կամ ժողովրդի համար, որից, իհարկե, հրաժարվել Րաֆֆի Հովհաննիսյանը չի կարող, այլապես կկորցնի ամեն ինչ, եթե ոչ` 2008-ի իշխանությունների համար ևս մեկ արհավիրքը փույթ չէ: 

Գևորգ Ավետիսյան