Էպիկական հորմոնները՝ Վանոյից ու Վերոնիկայից սկսած, մինչև Վոլոչկովա ու Տարոն

Նորից Վոլոչկովա, ու նորից Հայաստան. հորմոնները խառնվում են իրար ու պանիկայի մեջ ընկնում, ահա թե ինչպես են Հայաստանում Երևանու ավագանու ընտրություններն ազդում Ռուսաստանի Դաշնության՝ մեծ կրծքերով կանանց վրա, կամ ընդհակառակը՝ ահա թե ինչպես է մեծ կրծքերով ռուս կանանց, մասնավորապես՝ Վոլոչկովայի՝ Իբիցայում անցկացրած ժամանակը, ու նամանավանդ ԶԼՄ-ներում տարածված վերոնշյալ էակի մերկ լուսանկարները, ազդում մեր ընտրությունների ընթացքի վրա:

Ինչ է ստացվում. այսօրվա «վեգետատիվ» իշխանություննները մի՞թե դեռ դոփում են հետխորհրդային՝ արդեն տարիներով կողպված նկուղում, մի՞թե այս տարիների ընթացքում դեռևս քայլ առաջ չի արվել, մի՞թե դեռ արդիական է Վանո Սիրադեղյանի հանրահայտ չտեսության անհագուրդ բերկրանքը, երբ Երևանում, ի դեպ, նորից՝ Երևանում, հայտնվեց դեռևս այն ժամանակ մի ամբողջ հայ ազգի սեքս սիմվոլ հանդիսացող լատինամերիկյան «Հարուստները նույնպես լալիս են» հեռուստասերիալի գլխավոր հերոսուհի Վերոնիկա Կաստրոն՝ ականատեսների խոսքերով՝ զարզանդած փառահեղ հյուրընկալությունից Հայաստանում:

Ժամանակները փոխվում են, նորաձևությունը փոխվում է, ստանդարտները փոխվում են, փոխվում են իրականում քարացած աֆորիզմները. ամեն ինչ հոսում է, ամեն ինչ խոսում է, բայց դե, բանից պարզվում է, որ ոչինչ էլ չի փոխվում մեզ մոտ, պրոֆեսիոնալները ստում են, անփորձները՝ միայն համակերպվում պրոֆեսիոնալիզմի հետ:

Եթե այն ժամանակ երևանյան փողոցներում հայտնված Վերոնիկա Կաստրոն շաբաշ էր առաջին հերթին սեփական անձին, այնուհետև՝ գորշ իրականությանը գույներ հաղորդելու իսկություն, և եթե Վանոն, համենայն դեպս, Հայաստանում, բավարարվեց Վերոնիկա Կաստրոյի մեկանգամյա այցով, ապա այսօր այս առումով ևս փոփոխություններ չկան՝ բացառությամբ «again»-ի անհագուրդ ցանկությունը.
ի՞նչ է, Անյան է՞լ է, ինչպես սիրում նրան ասել առօրյայում, կամ Վալաչկովան է՞լ է Լատինական Ամերիկայից։ Կողքը կպած Ռուսաստանից է էլի, դուք գնացե՛ք էլի, ժողովուրդը մի կերպ կհանդուրժի ու լռելյայն կտանի այն ցավն ու ունայնությունը, որը կբացառի բազմապրոֆիլ Անաստասիա Վոլոչկովայի բեմական արվեստի ցուցադրությունը Երևանի բազմապիսի հարթակներում, իսկ Անյայի արտաքին առանձնահատկություններին ծանոթանալու հնարավորությունների շատ լայն ու շատ մեծ հնարավորություն, փառք Աստծո, համացանցն ընձեռում է:

Այնպես որ, այս պարագայում անկարելի է միայն չգնահատել իշխանական մտահորիզոնի հորմոնային անկատարությունը, որը, թերևս, չի փոխվել Վանո Սիրադեղյանի ժամանակներից սկսած, և դատելով Հայաստանում առկա «գաղջ» մթնոլորտից՝ դժվար էլ այն վերանա ընդհանրապես, իսկ այդ ուղղությամբ քայլեր դեռ շուտվանից պետք է որ արվեին՝ հոգեկան ցավի նույնականացումը ֆիզիկականին՝ գոնե միայն տեսականորեն բացառելու հնարավորություն թողնելու համար, չէ՞ որ այն հաբերով բուժելն անօգուտ է, իսկ խոսելով՝ Հայաստանում երբեք էլ ոչ մի բանի հասնել հնարավոր չի եղել: Հուսանք…

Գևորգ Ավետիսյան