Պատասխանատվությունից խուսափողները՝ «Հանրապետական»–ում

Հայաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը պարտվեց՝ ի ցավ ողջ հայ ազգի: Սակայն, իրականում մարտի 26-ին Վազգեն Սարգսյանի անվան մարզադաշտում կայացած հանդիպումը գրավականն էր՝ երկու լայն զանգվածների ճգնաժամի:

Սկսենք սկզբից։ Այսօր հավաքականի երկրպագուների բանակն անթաքույց մի ամբողջ ազգ է, սակայն խաղին ներկա լինելու հնարավորություն նույն մարզադաշտը տալիս է միայն շուրջ 17.000 երկրպագուի, իսկ խաղի տոմսերը վաճառքի էին հանվել վաղուց և նույնպիսի արագությամբ էլ սպառվել էին: Ամեն ինչ կարգին էր, քանի դեռ տոմս ձեռք բերած երկրպագուներից շատ շատերը չէին պարզել, որ իրենք խաղադաշտում ավելորդ էին՝ ամենաուղիղ իմասով։ Հարյուրավոր երկրպագուներ՝ տոմսերը ձեռքներին, ճաղավանդակներից այն կողմ պայքարում էին իրենց իրավունքների համար, մինչդեռ այդ նույն պահին մարզադաշտում եռում էին ֆուտբոլային կրքերը: Ովքե՞ր են մեղավորները և ովքե՞ր են պատասխանատու հայ ֆուտբոլասերի, հավաքականի երկրպագուի իրավունքների ոտնահարման և ինչու չէ նաև՝ ՀՀ քաղաքացուն «վիրավորելու» համար:

Թերևս վերջին օրերին այս հարցերի պատասխանները փնտրում էին բոլորը՝ սկսած նույն ոստիկանությունից մինչև Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիա, սակայն մինչ այժմ այս հարցի կապակցությամբ հստակություն չկա: Արդյունքում, ինչպես միշտ է լինում, Հայաստանում ամենաթողության գործոն հանդիսացող՝ «ում մեղադրել» հրամայականը նորից օդից կախված է մնում, մինչդեռ սեփական իրավունքների վերականգնման համար հիմքերի առկայությունն անհերքելի է:

Ինչպես է ստացվում, որ մարզադաշտում ազատ նստատեղ չկա, իսկ դրսում հարյուրավոր երկրպագուներ կան՝ տոմսերը ձեռքներին, որոնք, տրամաբանական կլինի ասել, որ ակնկալում են ներկա գտնվել մարզադաշտում։ Պատասխանը միանշանակ նույնպիսի տրամաբանության արդյունք է. կամ արձանագրվել է 2014 թվականի ԱԱ ընտրական փուլի Հայաստան-Չեխիա հանդիպման տոմսերի խոշոր չափերի հասնող կեղծում, որի դեպքում լիարժեք «աշխատել են» իրենց պարտականությունները կատարող ոստիկաններն ու կարգուկանոն հաստատող աշխատակիցները, կամ բացառման սկզբունքով տոմսերի քանակը համապատասխանել է մարզադաշտում նստատեղերի քանակին և այս դեպքում արդեն ողջ շիլաշփոթի պատասխանատվությունն ընկնում է ոստիկանության, եթե իհարկե ոստիկանությունն է զբաղվել վերոնշյալ գործառույթով և մամուլում շրջանառվող «Արմմոբիլ» ընկերության վրա: Իրադարձությունների վերջին տարբերակով զարգանալու դեպքում ստացվում է, որ ուղղակի հսկողություն չի իրականացվել և բազմաթիվ տոմսեր չունեցող մարդիկ հայտնվել են խաղադաշտում:

Այդուհանդերձ, տոմսով մարզադաշտ ժամանած երկրպագուները լիարժեք իրավունք ունեն փոխհատուցում պահանջել ոչ միայն, ինչպես պարզվեց անիմաստ ձեռք բերած տոմսերի դիմաց, այլև այն վիրավորանքի համար, որը հասցվեց հենց «Հանրապետական» մարզադաշտի ճաղերից այն կողմ: Իսկ այն, որ այսօր պատասխանատվությունից խուսափում են շատ շատերը՝ մեղքը բարդելով միմյանց վրա, հիմք է տալիս եզրակացնելու, որ մարտի 26-ին «Հանրապետական» մարզադաշտում կայացած հանդիպման միջադեպը պատահականություն համարելն ուղղակի կնշանակի հերթական անգամ տուրք տալ անարդարությանը՝ Հայաստանի Հանրապետությունում:

Եվ վերջապես երկրորդ փաստը, որն անշուշտ պետք է արձանագրել մարտի 26-ին տեղի ունեցած իրադարձություններում, խաղի նկատելի բարելավումն էր՝ չնայած կրած պարտությանը և իհարկե այն, որ խաղից խաղ կատարելագործվելով հանդերձ՝ մենք չենք հավակնել Բրազիլիայում 2014-ին կայանալիք ԱԱ-ում հայտնվելուն:

Հուսանք, որ մենք, եթե ոչ այս, ապա դրան հաջորդող ֆուտբոլային բոլոր մեծ մրցաշարերին կմասնակցենք՝ ոչ միայն կատարելագործելու սեփական խաղը, այլ նաև հենց եզրափակիչ փուլում հայտնվելու համար։ Ազգովի կսատարեն, ազգովի կհաղթենք, իսկ պետք եղած ժամանակ էլ ազգովի կցավենք մեր Հայաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի համար՝ բացառելով երկրպագուների նկատմամբ նմանօրինակ ցանկացած դրսևորում:

Գևորգ Ավետիսյան