ԱԳՆ-ն է կանչում, կամ միլիոններ` հանուն Ինդոնեզիայի

Կառավարության հերթական նիստ, սպասումներ և ակնկալիքներ, սակայն ինչպես միշտ, ինչպես բիոզուգարանների դեպքում, այնպես էլ այս դեպքում սպասելիքները չարդարացվեցին, միայն նիստի ընթացքում հաստատված նախագծերից կարգին շահած անձնավարությունները հրճվեցին:

Պարզվում է, որ կառավարության նիստում հավանություն է տրվել Շվեդիայի թագավորությունում, Ինդոնեզիայում և Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներում ՀՀ դեսպանատներ ստեղծելու որոշմանը: Պատկերացնո՞ւմ եք, այսուհետև ինչ օպերատիվ կերպով հայերը կարող են մեկնել Ինդոնեզիայի հանրապետություն. դրախտային հնարավորությունները ստեղծում է բոլորի կողմից սիրված ԱԳՆ-ն` ի դեմս ամենասիրելի Էդվարդ Նալբանդյանի` փորձելով ոչ մի կերպ հետ չմնալ բիոզուգարանների փայլուն մտքի հեղինակներից:

Ասվածի գրավականը կարող է հանդիսանալ այն փաստը, որ սեփական նախարարությունում ոտքի վրա են ընդունում նախարարին, իրոք, ասե'ք, որ սիրո և հարգանքի արտահայտման ամենաուրույն դրսևորումներից մեկն է, եթե հաշվի չառնել այն մարդկանց, ովքեր ստիպված են կանգնում:

Սակայն խնդիրն այստեղ բոլորովին այլ է. եթե բիոզուգարանների բիոմարդկային ճշգրիտ որոշման կայացման արդյունքում պետբյուջեից հատկացվեց մոտ 124 միլիոն դրամ, ապա դեսպանությունների ստեղծման համար ծախսվելիք գումարը պետք է որ ծիծաղելի լինի. չ՞է որ այդ գումարով անգամ 4 բիոզուգարան էլ հնարավոր չի լինի գնել:

Այո, բանից պարզվում է, որ նոր դեսպանությունների համար նախատեսվում է բյուջեից հատկացնել ևս 400 մլն դրամ, իսկ եթե հաշվի առնենք այն, որ տարեկան ԱԳՆ-ի բյուջեն կազմում է ոչ ավել ոչ պակաս մոտ 10 միլիադ դրամ, ապա այս 400 միլիոնն ուղղակի անմեղ թիվ է մյուսի համեմատ:

Հետաքրքրականն այն է, որ հիմնականում այս գումարների մեծ մասը ծախսվում է ճանապարհածախսերի վրա, իսկ որպես այդպիսին Հայաստանից, ավելի ճիշտ` ԱԳՆ-ից, հիմնականում նախընտրում են չարտերային թռիչքները: Պարզվում է որ նախորդ տարվա` Լատինական Ամերիկա կատարած էկզոտիկ այցելությունները, այդուհանդերձ, տվեցին ցանկալի պտուղները` Մեքսիկա, Ինդոնեզիա և Շվեդիա: Եթե Շվեդիայի դեպքում հաշվի առնենք այնտեղի մեծ հայկական համայնքը, այս նորությունը կարելի է ինչ-որ կերպ հասկանալ, իսկ ահա Ինդոնեզիայի և Մեքսիկայի դեպքում այդ ամենը նվազագույնը տարօրինակ է:

Սկսենք Ինդոնեզիայից` մեր թիվ մեկ թշնամի Ադրբեջանի Հանրապետության ամենակարևոր ռազմավարական գործընկերներից մեկից. այս երկու պետությունների պաշտոնյանների միջև տարեկան տեղի են ունենում բազմաթիվ հանդիպումներ, որոնք էլ ավելի են խորացնում երկու երկրների միջև կապը, և իհարկե, ձևավորում են ընդանուր հայացքների նշանակետի ուղղությունները, որը, իհարկե, պետք է որ աշխատի Հայաստանի Հանրապետության դեմ: Այս պարագայում ուղղակի անհասկանալի է այս գործոնի ընկալումը, որին, թերևս, ԱԳՆ-ն կտա, իհարկե, սպառիչ պատասխան, այնպիսին, ինչպիսին տրվեց Գվատեմալա այցելության պատճառահետևանքային կապի վերաբերյալ:

Հասկանալի է, որ Ինդոնեզիան այսօր մուսուլմանական ամենախոշոր երկրների ցանկում է, և որ ապրանքաշրջանառության տեսակետից կարող են հաստատվել բավականին հետաքրքրական կապեր, հատկապես` Հայաստանում որոշ գործարարների աշխատակայունությանը զարկ տվող, որը, թերևս, ԱԳՆ-ի համար առաջին պրակտիկան չէ պայմանավորվածութունների ձեռք բերման տեսանկյունից հայ օլիգարխների կամ թեկուզև միլիոնատերերի համար:

Կարճ ասած, ստացվում է, որ այսօր յուրաքանչյուր նախարարություն և իրեն հարգող նախարար փորձում է առավելագույնը քաղել բյուջեից կլաններ, այնուհետև` վերահսկել ստացածը, որը, սակայն, ոչ մի կերպ թույլատրելի լինել չի կարող, համենայն դեպս ՀՀ քաղացին հարկեր ու տուրքեր չի մուծում հանուն Ինդոնեզիայի և չգիտես էլ ինչ երկրի…

Գևորգ Ավետիսյան