Սերժ Սարգսյանից «շեղվածները»

Հերթական տոնը նշվեց Հայաստանում։ Մարդիկ կարծես օրեցօր դուրս են գալիս այն հետընտրական ճգնաժամային իրավիճակից, որում հայտնվել էին բոլորը։ Հիշեցնենք, որ միայն մերթընդմերթ Ազատության հրապարակում, իսկ այսօրվանից՝ արդեն մարզերում, Րաֆֆի Հովհաննիսյանի ազգային «զորահավաքային» արշավն է, որ թերևս հիշեցնել է տալիս նախագահական ընտրությունների կեղծված արդյունքները:

Դեռևս շաբաթներ առաջ, երբ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը Սերժ Սարգսյանի երդմնակալության արարողությունը «պատկերացնում էր» միայն «սեփական դիակի վրայով», այսօր արդեն իրավիճակային փոփոխություն է տեղի ունեցել. այսօր արդեն նույն Րաֆֆի Հովհաննիսյանը պատրաստ է բանակցային սեղանի շուրջ նստել Սերժ Սարգսյանի հետ, և ո՛չ մի դիակ, և ո՛չ մի զոհ: Օրեր առաջ, երբ ընթանում էր թեժ նամակագրությունը երկու կողմերի միջև, Րաֆֆի Հովհաննիսյանը բացառեց Ազատության հրապարակից բացի Սերժ Սարգսյանի հետ մեկ ուրիշ վայրում հանդիպելու բոլոր հնարավոր տարբերակները։ Այսօր Ազատության հրապարակը «դատարկ է»՝ առանց Րաֆֆի Հովհաննիսյանի ներկայության:

Մյուս կողմից էլ Րաֆֆի Հովհաննիսյանին ուղղված Սերժ Սարգսյանի նամակում մեկ-երկու օր կազդուրվելու առաջարկը կարծես վերջապես գտավ իր արձագանքը Րաֆֆի Հովհաննիսյանի կողմից, և այս տրամաբանությամբ շարժվելու դեպքում Ազատության հրապարակից դուրս Սերժ Սարգսյանի և Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հանդիպման հավանականությունը բավականին մեծանում է, ինչպես նաև պահանջների համարժեք փոփոխության ելքերն են ավելի տրամաբանական դառնում:

Իսկ այն պոպուլիստական հայտարարություններն ու կոչերը, որոնք ժամանակին արվում էին ՀՀ-ում բոլոր քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչների կողմից, արդեն իսկ ծանոթ են բոլորին՝ սկսած հենց ԲՀԿ-ից ու Գագիկ Ծառուկյանից, ով, պարզվեց, որ չկորցրեց ոչինչ՝ բացի ժողովրդի վստահությունից՝ «վերջացրած» Րաֆֆի Հովհաննիսյանով, ով, չնայած իր՝ Սերժ Սարգսյանին հեռացնելու կոչերին, պատրաստ է ճանաչել նրա լեգիտիմությունը, եթե իհարկե մինչև այժմ դեռ չի ճանաչել:

Իրականում այս իրավիճակը գնալով նմանվում է մի վակուումային խամաճիկային թատրոնի, որում «խամաճիկներին» շարժողը հենց Սերժ Սարգսյանն է, ով միևնույն ժամանակ նրանց սահմանափակում է անօդ կամ այլ կերպ՝ գաղջ մթնոլորտում՝ ազատ շնչելու հնարավորությունից զրկելով: Թատրոն՝ «խամաճիկների» կամքով կամ անկախ նրանց կամքից, և այս իրավիճակը ոչ այնքան գործող նախագահի մենաշնորհը կարելի է համարել, չնայած նրա ունեցած «մեծ ավանդի», որքան այս երկու տասնամյակների ընթացքում ձևավորված կեղծիքի, ստի ու անվստահության մթնոլորտը։ Յուրաքանչյուրն էլ այս իրավիճակում ունեցել է սեփական լուման, սակայն այսօր այն վերածվել է կարծես անդառնալի պրոցեսի, որը գործում է միմիայն ժողովրդի շահերի ու հենց ժողովրդի դեմ:

Որքան ստեղծվում և փոփոխության ակնկալիքով «գրոհվում են» հայաստանյան իշխանությունները, այնքան ավելի ու ավելի է այն կոփվում ու դառնում անխոցելի, որի արդյունքում էլ իրականում ժողովրդին հրամցվում են մահվան դատապարտված շարժումներ, իսկ մահվան դատապարտվելու լավագույն տարբերակը, դեղատոմսն արդեն իսկ կարելի է կարծել, որ գտնված է՝ լցնել շարժման համահեղինակների ժամանակն ալտերնատիվ պայքարի ձևերով, ինչպիսին Րաֆֆի Հովհաննիսյանի դեպքում է:

Այսօր արդեն Րաֆֆի Հովհաննիսյանի պայքարը, կարծես, վերափոխվել է մարզպետի դեմ պայքարի, որի սցենարային մասով հեղինակներից մեկն էլ հենց կարելի է համարել ի սկզբանե ստեղծագործող Սերժ Սարգսյանին, ով չնայած իր զբաղվածության չափազանց բարձր մակարդակին, ժամանակ է հատկացնում սցենարային աշխատանքներով զբաղվելուն՝ այսպիսով շեղելով «իրենից նախաձեռնողներին»:
Այնպես որ հանդիպում ամեն դեպքում կկայանա. հանդիպումը, իհարկե, Ազատության հրապարակում չի լինի, քանի որ պայմանները թելադրվում են գործատիրոջ կողմից. ով վճարում է, նա էլ կարգադրում է, համաձայն չես այս խաղի պայմաններին, մի՛ խաղա, սակայն Րաֆֆի Հովհաննիսյանն արդեն այս խաղում է ու հեռանալու տարբերակներ այլևս չունի:

Գևորգ Ավետիսյան