2008-ի սգո երդմնակալությունը՝ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հաղթանակի առհավատչյա

Վերջին ուժերն ու վերջին ջանքերը հանուն ապրիլի 9-ի և հանուն Ազատության հրապարակում այդ օրը կայանալիք երդմնակալության արարողության. այո, հենց այս տրամաբանական հանգուցալուծմանն են տանում Ազատության հրապարակում օր օրի տեղի ունեցող ու սաստկացող հուզական ելույթներն ու հանրահավաքները:

Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, իհարկե, պարտավորվել է ու պարտավոր է արդարացնել Ազատության հրապարակում անձրևին, ցրտին, մթին ու արևին իր կողքին կանգնած ցանկացած մարդու՝ ՀՀ քաղաքացու և հենց ինքն իրեն, և ամենակարևորը, պարտավոր է Սերժ Սարգսյանի հանրահայտ ասուլիսի ընթացքում արած մաթեմաթիկական հաշվարկներին ու համեմատականներին ի հակադրում՝ Ազատության հրապարակում հավաքել ոչ 3.000, այլ 300.000 մարդ՝ որպես առհավատչյա ժողովրդի իրական հաղթանակի:

Այս օրերի ընթացքում Րաֆֆի Հովհաննիսյանի մարզային այցելությունները կրում էին հենց այդ նպատակը, որն էլ թերևս առանցքային դեր կխաղա Ազատության հրապարակում Հայաստանի ամբողջական ներկայացվածության առումով, որն էլ իր հերթին կարևորագույն գործոն է միջազգային հանրության՝ Արևմուտքի և Ռուսաստանի համար:

Դեռևս 5 տարի առաջ՝ 2008 թվականին, երբ նորից ապրիլի 9-ին Օպերայի շենքում տեղի ունեցավ Սերժ Սարգսյանի երդմնակալության արարողությունը. Ազատության հրապարակը դատարկ էր, դատարկ էր քաղաքը՝ Ազատության հրապարակից մի քանի կիլոմետր շառավղով: Բոլորն ապշած էին, ապշած էին դիտորդները, բարձրաստիճան հյուրերը` դատարկության ու Սերժ Սարգսյանի միայնակության վրա, ի՞նչ երդմնակալություն՝ առանց քեզ ընտրած ժողովրդի, իսկ այդ օրը հենց այդպիսին էր:

Այս փաստը, անկասկած, ունեցավ բավականին մեծ արձագանք և արտացոլվեց Ջոզեֆ Ֆենինգթոնի՝ ՀՀ-ում ԱՄՆ գործերի ժամանակավոր հավատարմատարի նամակ-փաստաթղթում, որը հենց ապրիլ ամսին ուղարկվեց Վաշինգթոն, միայն վերնագիրը արդեն իսկ մեծ հարված էր ՀՀ պետականությանն ու ժողովրդին` սգո երդմնակալություն:

Փաստաթղթում Ջոզեֆ Ֆենինգթոնը գրում է այն ողջ խայտառակ երևույթի, պատկերների ու մթնոլորտի (որը միանշանակ գաղջ էր) մասին, որի ականատեսն էր եղել հենց ինքը:

Հետաքրքրականն այն է, որ դիտորդը մեջբերում է հայաստանցի աշխատակիցների արահայտած մեկնաբանությունները ելույթին, թե իբր ծայրաստիճան հանդիսավորոթյունը բարձրաստիճան պաշտոնյաների մոտ ակնկալվող և արժևորված հատկանիշ է և որ ամերիկյան ոճը՝ զվարթ ողջունելու ձևը, կարող է հասկացվել որպես լրջության պակաս, որը, սակայն, նույն դիտորդին հանգեցրել էր որպես Սերժ Սարգսյանի կորսված հնարավորության եզրակացության:

Ինչևէ, ելնելով այդ մեկնաբանություններից՝ մի՞թե կարելի է կարծել, որ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի ողջունելու զվարթ ձևը խոսում է իր անլրջության մասին…այս մեկնաբանությունները, իհակե, կարելի է համարել արդարացում 2008 Սերժ Սարգսյանի՝ որպես ընտրված նախագահի իր ժողովրդի կողմից և նույն այդ ժողովրդի շփման իսպառ բացակայության, որը խայտառակություն էր մեր ողջ ազգի համար, անգամ՝ Հյուսիսային Կորեայում նման երևույթներն անհար են:

Այդ իսկ պատճառով, Րաֆֆի Հովհաննիսյանը Ազատության հրապարակում ապրիլի 9-ին բազմահազարանոց, և եթե ստացվի, անգամ միլիոնանոց հավաք տեսնելու դեպքում, կարձանագրի առաջին հերթին իր համար հաղթանակ, նա կսպառնա լինել Նոր, անկախ Հայաստանի միակ ընտրված նախագահը, ում երդմնակալության արարողությանը ներկա կլինի մի ողջ երկիր, մի ողջ Հայաստան, Նոր Հայաստան, տարբերվող Հայաստան՝ տարբերվող Լևոն Տեր-Պետրոսյանի Հայաստանից, Ռոբերտ Քոչարյանի Հայաստանից և Սերժ Սարգսյանի Հայաստանից, ի դեպ, որոնց երդմնակալության արարողությունները նույնպես տեղի են ունեցել ժողովրդից մեկուսացման պայմաններում:

Սակայն այս պարագայում Րաֆֆի Հովհաննիսյանը պետք է որ լավ գիտակցի, որ հենց այդ օրը պետք է լինի բեկումնային, որ յուրաքանչյուր մարդ, ով հայտնվել է Ազատության հրապարակում, պահանջելու է ոչ միայն արարողակարգ, այլև բովանդակային հագեցած ծրագիր, քայլեր, որոնք պետք է փոխեն այդ մարդկանց ճակատագրերն ու Հայաստանի ճակատագիրը, հակառակ դեպքում՝ պահել այն մոտիվացիան, որն առկա է Ազատության հրապարակում, կլինի ուղղակի անհնար, որն էլ կբերի հիասթափության մեծ ալիք, որովհետև վերջին ժամկետը ապրիլի 9-նն է. քաղաքացին հենց ապրիլի 9-ից է սպասելու փոփոխության, և այդ փոփոխությունը Րաֆֆի Հովհաննիսյանը պետք է ծրագրավորի մինչև այդ օրը:

Այսպիսով՝ այս դեպքում Րաֆֆի Հովհաննիսյանն աշխարհի ուշադրությունը կհրավիրի իր վրա, Ազատության հրապարակի վրա՝ ստվերելով նույն այդ օրը ՄՀՀ-ում Սերժ Սարգսյանի երդմնակալության արարողությունը, որը խոստանում է լինել խայտառակ՝ նախորդի պես, ինչպես նաև հաշվի առնելով նույն այդ Մարզահամերգային համալիրի դիմաց ընթացող շինարարությունը, որը, ըստ երույթին, դեռ տարիների շարունակականություն է ունենալու:

Գևորգ Ավետիսյան