ՀՀԿ և ԲՀԿ. Կարաբալայից մինչև Երևանի նվիրյալներ

Փետրվարի 18, նախագահական ընտրությունների արդյունքներ, երդմնակալություն, «սինագուրացիա», Ազատության հրապարակ. այս բոլորը մի կողմ, չէ՞ որ երեկ ապրիլի 7-ն էր՝ Մայրության և գեղեցկության տոնը, որն ունենք միայն մենք, բայց դե սա էլ մի կողմ՝ երեկ ապրիլի 7-ն էր ու հենց այդ օրն էր մեկնարկում Երևանի ավագանու ընտրությունների քարոզարշավը, ինչի առթիվ մեր կուսակցությունները, այն էլ՝ ոչ բոլորը, միայն հարուստ կուսակցություններն ընկերակոխ էին եղել՝ ով, ումից, ում, հատը ինչքան, ինչ երկարության, հոլանդական թե տեղական, և վերջում՝ ով ինչով հասցնի նկարի:

Այո, պատահական էր ընտրված այս օրը թե ոչ, այնքան էլ կարևոր չէ, սակայն այն, որ մեր կուսակցությունների համար այն աչք մտնելու, տուն բուկլետ տանելու օր էր, փաստ է:

Եթե ԲՀԿ-ի դեպքում ծաղիկներն ու նվերները նորություն համարել չի կարելի, ապա այս անգամ ՀՀԿ-ն իսկական մարաթոնյան վազք էր կազմակերպել՝ որպես քվե դիտարկվող իգական սեռի ներկայացուցիչներին ծաղիկներ հասցնել, որպեսզի մրցակիցը հնարավորություն չունենա իրենց քվեին տիրանալու: Դե իհարկե, չափազանց պրիմիտիվ կարելի կլինի համարել այս մոտեցմամբ կուսակցությունների՝ ռեալ քվեներ ստանալու գաղափարը, սակայն սա հերթական անգամ աչք մտնելու իդեալական ձև էր:

Եվ հետաքրքրականն այն էր, որ ՀՀԿ և ԲՀԿ Կարաբալան չափից դուրս սեղմված էին միմիանց' քաղաքի հենց կենտրոնում, Երևանի սրտում՝ ամենայն հավանականության քաղաքը սրտից գրավելու ակնկալիքով, չնայած դրան արտակարգ պատահարների այսօր Երանը ականատես չեղավ:

Այս առումով, իհարկե, առաջին փուլում, ասել է թե՝ ավագանու ընտրությունների առաջին օրը, ՀՀԿ-ն և ԲՀԿ-ն հաղթեցին մյուս մրցակիցներին, որոնք Կարաբալայի գործառույթներից ստիպված զերծ մնացին, սակայն դուրս չմնացին առաջին մրցակցային օրվա պլանից:
Իսկ ինչ սպասել ապրիլի 7-ից հետո, կուսակցություններից՝ մասնավորապես, նրանցից, որոնք այլևս լեգալ ձևով ընտրակաշառք կամ փիառակաշառք բաժանելու հնարավորություն չեն ունենա, տարիների փորձը Երևանի քաղաքացուն, ամենայն հավանականությամբ, գլխի գցած կլինի հարուստ կուսակցությունների քարոզարշավների ընթացք-ուղեցույցը, և այն, հավատացե՛ք, բավականին պարզունակ պետք է որ լինի։

Ամեն ինչ սկսվելու է համայքներից, օրը՝ մի համայք, օրը՝ մի թաղամաս, և օրը՝ մի երգիչ կամ երգչուհի, այսինքն՝ համերգային արշավ Երևան քաղաքում. բովանդակային առումով նույն լապշան, որն ուղիղ համեմատական է համայքների հրապարակների տարիքներին:

Սակայն, չնայած արտաքին այս պարզությանն ու կանխատեսելիությանը՝ այն բավականին խրթին է ներքաղաքական տեսանկյունից. այսօր կոնին դրված է բավականին լուրջ մրցանակ, որի համար պայքարի են դուրս եկել այնպիսի կուսակցություններ ու քաղաքական ուժեր, որոնց գաղափարների ու պլանների անգամ կեսի ելակետը գոնե չեն եղել Երևան քաղաքն ու երևանյան խնդիրները:

Այսօր ստեղծված իրավիճակում ծաղիկներով, 5000 դրամով կամ երգիչ-երգչուհիներով, մասնավորապես՝ Երևան քաղաքում, արդյունքի հասնելու հնարավորությունները բավականին ցածր են։ ՀՀԿ-ն՝ որպես հակադարձում այս ամենին, ունի ասելիք՝ այն բոլոր աշխատանքները, որոնք ՀՀԿ-ն չի արել Երևանում, այսօր դարձել են նույն ՀՀԿ-ի զենքը, որն էլ հենց ՀՀԿ-ն իրացնում է իր՝ ՀՀԿ-ական թաղային հեղինակությունների միջոցով:

Արդյունքում՝ հերթական անգամ Երևանը վերածվում է բեմի, հարթակի, որով ինչպես տարիների ընթացքում անցել են շատ շատերը, այսօր էլ անցնում են շատերը՝ առանց գիտակցելու սեփական քաղաքի բեմի կարևորությունը, որի միակ նվիրյալները ո՛չ թալանող ու սեփականաշնորհող իշխանություններն են, ո՛չ ֆինանսական մեծ հնարավորություն ունեցող ուժերը և ո՛չ էլ քաղաքական դիակներն ու դիտորդները, որոնք այսօր կենդանացել են։ Քաղաքի տերն ու տիրականը Երևանի քաղաքացին է, ով պայքարում է ու մարտնչում քաղաքի յուրաքանչյուր սանտիմետրի համար:

Գևորգ Ավետիսյան