Սերժ Սարգսյանի՝ «կուրացնելու արվեստի» էֆեկտը

Ըստ էության՝ ապրիլի 9-ի իրողությունները քննելիս կարելի է գալ այն եզրահանգման, որ իրականում «ապրիլինյան» դրսևորումները, բարիկադների երկու կողմից էլ, Սերժ Սարգսյանի ասած «գաղջ մթնոլորտի» արտահայտումներն էին, որոնք այս հինգ տարիների ընթացքում կուտակվել ու կուտակվել էին, այն մթնոլորտի արտահայտումն էր, որը քաղաքացիներն այլևս անկարող էին հանդուժել:

Եվ այս օրը, իհարկե, հիանալի տարբերակ էր՝ այդ ողջ տարիների ընթացքում կուտակված գաղջությունն ի ցույց դնելու ողջ միջազգային հանրությանը, այն հանրության ներկայացուցիչներին, որոնք ապրիլի 9-ին ժամանել էին՝ մասնակցելու «ժողովրդավար Հայաստանի» նորընտիր նախագահ Սերժ Սարգսյանի երդմնակալության արարողությանը:

Այդ փաստը լավ գիտակցելով է, որ «Նոր Հայաստանը»՝ ի դեմս Րաֆֆի Հովհաննիսյանի, որոշեց միջազգային հանրության ուշադրությունը վերջիվերջո սևեռել իր և իր գաղափարների վրա, որոշեց ցույց տալ՝ թե Հայաստանն այսօր ինչ մակարդակ ունի՝ որպես իսկական ժողովրդավարություն դավանող երկիր, այլ ոչ թե այն կեղծիքն ու սուտը, որը կենտրոնացել էր Բաղրամյան 26-ում:

Այդուհանդերձ այն քայլերը, որոնք ձեռնարկվել ու ձևակերպվել էին մինչև ապրիլի 9-ը, շոշափելի արդյունք, որպես այդպիսին, չտվեցին, սակայն չգնահատել այն ջանքերն ու եռանդը, որ ներդրվել էին նույն այդ «Նոր Հայաստանի» քաղաքացիների կողմից ուղղակի սխալ կլինի:

Այս պարագայում, ինչպես ասում են, հաղթեց ճակատամարտին ավելի լավ պատրաստված «մարտիկը». չմտածել, որ Սերժ Սարգսյանը մինչև ապրիլի 9-ը ռեալ չի համարել, որ նման դեպքերի զարգացում հնարավոր է, իհարկե չի կարելի է։ Ըստ երևույթին, պատրաստվածությունն ամենաբարձր մակարդակի վրա էր թե՛ ոստիկանների և ներքին զորքերի, և թե՛ քաղաքական էլիտայի առումով:

Ոստիկաններն աշխատեցին ամբողջ օրվա ընթացքում, այնուհետև ազատության և արդարության համար պայքարողի «տրաֆարետը» զիջեցին ու դիմեցին ավելի քաղաքակիրթ պայքարի ձևերից մեկին՝ վիրտուալին, հատկապես՝ «Ֆեյսբուքայինին» և, ինչպես ասում են, որտեղ «ՖԲ», այնտեղ Արմեն Աշոտյան։ Օրվա վերջում էլ Արմեն Աշոտյանը յուրովի ամփոփեց օրն ու եկավ, համենայնդեպս իր համար, եզրահանգման ու, ինչպես միշտ, այն փաթաթեց լրատվամիջոցների «վզին»:

Այնուամենայնիվ, ապրիլի 9-ին կայացած այն միկրոճակատամարտը, որն իհարկե միտված էր Հայաստան ժամանած հյուրերին ողջ իսկությունն ի ցույց դնելուն, տապալվեց ու պսակվեց անհաջողությամբ, համենայնդեպս «Նոր Հայաստանի» համար: Այն ճշմարտություները, որոնք պատրաստվել էին Սերժ Սարգսյանի և իր թիմի կողմից, աշխատեցին լավագույնս՝ սկսած վերջին օրերին երևանյան փողոցները կարգի բերելուց, վերջացրած Սերժ Սարգսյանի ելույթի ընթացքում արտաբերած Հայաստանի հետ կապված յուրաքանչյուր բառով:

Այս առումով հաղթանակն ակնհայտ էր։ Սերժ Սարգսյանի՝ «կուրացնելու արվեստը» կնքեց իր հերթական հաղթանակը, որի էֆեկտը «Ապահով Հայաստանի» ճանաչումն էր։ Հյուրերը ժամանեցին, մասնակցեցին գեղեցիկ պատրաստված արարողակարգին, Բաղրամյան 26-ում հետաքրքիր ժամանակ անցկացրեցին ու մեկնեցին. այսքանը։ Նրանք «կուրացված էին և փակված ականջներով», համենայնդեպս այն կետից, որտեղից փակվեց Բաղրամյան պողոտան, դժվար թե տեղ հասցներ այն փրկության և անարդության դեմ պայքարի կոչերն ու բղավոցները, որոնք խոցում էին յուրաքանչյուր հայի սիրտն ու հոգին:

Այսպիսով, հյուրերը գնացին, մնացինք մենք–մերոնցով, մեր դարդ ու ցավով, և այժմ էլ չկան մարդիկ, ովքեր կարող են դատել ու գնահատել, նրանք հեռացել են՝ իրենց հետ տանելով այն ամենը, ինչն այս օրերի ընթացքում նրանց «տվեց» Սերժ Սարգսյանը:

Գևորգ Ավետիսյան