Հանգամանքների բերումով՝ ելքերի փնտրտուք

Այդուհանդերձ, չնայած այն բարձրաձայնումներին, որ ապրիլի 9-ին ամեն ինչ մեռավ քաղաքացիական պայքարի և ընդանրապես պայքարի տեսանկյունից, նվազագույնը տեղին չէ: Իրականում, հենց այն նույն ապրիլի 9-ը, որին ոմանք շտապեցին կնքել որպես պարտության օր, հնարավոր է և բավական բարձր հավակնություն ունի դառնալու զսպանակին սեղմող այն ուժը, որը թույլ կտա այնուհետև ապահովել բացարձակ թռիչք, ասել է թե՝ իշխանությունների համար գործընթացային՝ բանակցային նոր փուլ ժողովրդի հետ:

Իսկ ահա այդ զսպանակի համար սեղմող ուժը կարող է հանդիսանալ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը՝ զսպանակ սեղմողը, ով, այնուամենայնիվ, մեկնեց Մոսկվա երեկ, չնայած, ըստ ապրիլի 9-ին արած իր հայտարարության՝ նա պետք է մեկներ ապրիլի 10-ին:

Այսպես, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը Մոսկվայում է՝ Կրեմլից ժողովրդի հաղթանակը բերելու նպատակով, թույլ է տալիս առաջ քաշել պատճառահետևանքային երկու կանխավարկած՝ ինչո՞ւ և ինչի՞ հետևից՝ հանգուցային հարցերով հանդերձ:
Նախ, եթե իշխանությունները կամ, այլ կերպ, հանգամանքները Րաֆֆի Հովհաննիսյանին իր ասած ժողովրդի հաղթանակը Կրեմլից բերելու հրամայականի առաջ են կանգնեցրել, ապա, ամենայն հավանականությամբ, Րաֆֆի Հովհաննիսյանի մոտ ևս առաջացել է ճանաչման խնդիր, ինչպիսին էր և Սերժ Սարգսյանի դեպքում, երբ նա մեկնեց Մոսկվա՝ Նոր Հայաստանի կախվածությունն ու գոյությունը հաստատելու: Այսինքն՝ այս տարբերակի դեպքում հերթական անգամ ՌԴ-ն հանդես կգա որպես ՀՀ գերակա՝ իրադարձությունների՝ ցանկացած հունով զարգացման դեպքում:

Իսկ ահա մյուս տարբերակում, որը շրջանառվում է՝ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի այցը Մոսկվա պաշտոնական Մոսկվայի նախաձեռնությամբ է եղել, իսկ ինչպես պարզվեց, այն չի մերժվել, այս դեպքում նույնպես ուղղակիորեն ընդգծվում է առաջին տարբերակի՝ սցենարային առումուվ հանգուցալուծումն ու էֆեկտը:

Սակայն այստեղ գոյություն ունի ևս մի կարևոր հանգամանք, եթե Րաֆֆի Հովհաննիսյանին հրավիրել են Մոսկվա, այն էլ՝ պաշտոնապես, ապա հստակ ասելիքի առումով, կարծեմ, կասկածներ չեն կարող լինել, կամ, ինչպես ասել է, Րաֆֆի Հովհաննիսյանը Մոսկվայից կբերի ժողովրդի հաղթանակը կամ Հայաստանում եղած ու ստեղծված հաղթանակը չարչրկվելուց և հյուծվելուց հետո վերջնականապես կանհետանա, ու հերթական անգամ ՀՀ քաղաքացին կկանգնի տարիների ընթացքում նույն կոտրված տաշտակի առաջ:

Հակառակ դեպքում, այսինքն՝ ժողովրդին հաղթանակ չբերելու դեպքում, Կրեմլից կբերի իր համար ընդդիմության առաջնորդի ողջ փաթեթը, որն իր մեջ կներառի ընդդիմության առաջնորդի համար նախատեսված բոլոր հնարավորությունները, ենթադրաբար, նաև Երևանի ավագանու պայքարում մրցակցության բավականին բարձր մակարդակ:

Այս բոլոր դեպքերից զատ, սակայն, կա ևս մի, թեկուզև քիչ, սակայն հավանական տարբերակ՝ Մոսկվա այցելությունն ապրիլի 12-ին սպասվող հանրահավաքին լրջություն և իմաստ տվող գործոն կարող է հանդիսանալ, այսինքն՝ բլեֆի տարբերակը կարող է նորից լցնել Ազատության հրապարակը, որով և փրկության շանսեր կառաջանան Րաֆֆի Հովհաննիսյանի՝ որպես գործչի, ու մասնավորապես՝ որպես քաղաքական գործչի էմբլեման պահելու ու պահպանելու համար:

Սակայն այս բոլոր տարբերակների՝ որպես ելքային մեխանիզմ միշտ հանդես է գալիս Հայաստանի՝ որպես ժողովրդավարական պետության ձևավորման ռուսաստանյան ֆիլտրացիոն երևույթը, որը, կարծես, մշտական է, և արդեն իսկ նախադրյալներ կան, որ հավերժ ուղեկիցն է հայաստանյան իրականության՝ իր մաքսային միությամբ և Եվրասիական միությամբ հանդերձ. հանգամանքների բերում, թե՝ ոչ, խուսափել այս ամենից կարծես դառնում է անիմաստ:

Գևորգ Ավետիսյան