«Ինչո՞ւ են հենց Ա. Բաղդասարյանին վստահել այդ...» հարցի պատասխանը՝ «դուխովա» ու վերջ

Մարդու իրավունքների պաշտպանության ազգային հանձնաժողովի պաշտոնում Արթուր Բաղդասարյանին նախագահ նշանակելու մասին լուրը միանգամից սկսեց անհանգստացնել քաղաքական որոշ շրջանակներին: Միանգամից առաջացավ հարց՝ իսկ, ինչու՞ հենց իրեն, իսկ ուրիշ մարդիկ չկա՞ն: Փորձենք այս հարցին պատասխանել հրեական տարբերակով, այսինքն՝ հարցին հարցով: Եվ այսպես՝

• Իսկ եղած քաղաքական ուժերի առաջնորդներից, բացի իրենից ո՞վ համարձակվեց Սյունիքի արոտավայրերի հարցում ցույց տալ կամք և ասել՝ Արոտավայրերը վարձակալությամբ տալը Պարսկաստանին ամենամեծ սխալն է: Դրանով, իսկ համարյա հանելով այդ թեման շրջանառությունից:
• Իսկ եղած քաղաքական գործիչներից, ո՞վ է մինչև հիմա համարձակություն ունեցել “Քարֆուրի մուտքը Հայաստան”, որը իրականում հեղափոխական գործընթաց է, քանզի դրա շնորհիվ մեր շուկան բառի բուն իմաստով կազատագրվի:
• Իսկ առկա համարձակ սոցիալական ծրագրերի, կամ ծրագրերի նախագծերի ետևում չեք տեսնու՞մ նրա լուման, չէ, որ նրանք քննադատողներից շատերը գոնե այս հարթության մեջ չեք կարող ուրանալ:
• Իսկ, ո՞վ բացի իրենից արձագանքեց “Աշխատավորների շահերի պաշտպանության շարժում” կոչին, ՀՀ-ում իրական արհմիությունների ստեղծելու մասին :
• Իսկ ու՞մ բացի իրենից հետաքրքրեց համաշխարհային ճանանչում ունեցող Բյուրականի և Գառնիի հեռադիտակները “ վերակենդանացնելու’’ դժվարին գործառույթը:
• Իսկ այսօր որ դեռ պահպանվել են դպրոցներ և մանկապարտեզներ, որոնք չեն մասնավորեցվել, արդյոք դա իր շնորհքը չէ՞
• Իսկ կարող ե՞ք ցույց տալ մի դեպք, երբ նա իր մասնակցությունը չունենա սոցիալական անարդարությունների հաղթահարման ուղղությամբ տարվող աշխատանքներում:
• Իսկ կարող ե՞ք ցույց տալ, երբ է ԱԱԽ-ն այսքան մեծ գործառույթներ դրել իր առջև

Այն, որ Արթուր Բաղդասարյանը իր առաջադիմական հայացքներով վեջերս մեղմ ասած “շատ-շատերի'' խաղաքարտերն է խառնում, դա նույնիսկ քննարկման առարկա չի կարող լինել, քանզի ակնհայտ դրա մասին խոսում են հենց իրենք՝ այդ ''շատ-շատերի'' ներկայացուցիչները: Նա ուղղակի սկսել է անել այն, ինչ պետք է դեռ վաղուց արված լիներ իշխանական տարբեր կառույցների կողմից: Բանը նրանում է, որ Բաղդասարյանը միշտ էլ իր աննախադեպ համարձակ քայլերով / այստեղ տեղին է օգտագործել ռուսերեն ''дерзкие инициативы на хитрые умы'' արտահայտությունը/ և ակտիվ քաղաքական նախաձեռնություններով ''տհաճություն'' է պատճառել, որոշ շրջանակներին: Այսպիսի կարգի քաղաքական գործիչներից ոչ միայն Հայաստանում, այլ ամենուր իրենց հակառակորդ քաղաքական ուժերը միայն «վտանգ» կարող են ակնկալել: Այո՛, վտանգ. օրինակ՝ այլ կերպ, ինչպես անվանել նրա կատեգորիկ դեմ լինելը Սյունիքի վարելահողերը վարձակալությամբ չտալու ուղղությամբ, այն մարդկանց տեսանկյունից, ովքեր ամեն, ինչ անում եին, որպեսզի դա վարձակալական հիմունքներով հանձնվի Պարսկաստանին և այսպես շարունակ…:

P.S. Այս հանձնաժողովն ունի մեծ առաքելություն. այն ամեն ինչից բացի յուրահատուկ «զսպաշապիկ» կարող է դառնալ շատ պետական կառույցների «որոշ սանձարձակությունների» դեմ: Այդպիսի պաշտոնում ժողովրդական լեզվով ասած «դուխով» գործիչներ են պետք: Ինձ թվում է գոնե Արթուր Բաղդասարյանի «դուխի» վրա նույնիսկ նրա հասցեին “քարեր շպրտողները” չեն կասկածում: Ժամանակն է եկել, որպեսզի բացի բացասականից նկատվի նաև առկա դրականը, քանզի մեր հասարակության մեջ այնքան քիչ են այն քաղաքական գործիչները, որոնք թեկուզ վերոհիշյալ կետերից մեկը գոնե արած լինեն...:

Կարեն Թումանյան