ՀՀԿ-ի և ԲՀԿ-ի՝ լռելու իրավունքը

Այսօր մայրաքաղաքում ընթացող Երևանի ավագանու ընտրությունների ռեալ՝ համայքնից համայնք, թաղամասից թաղամաս ելույթներով և ատենախոսություններով համեմված պայքարից զատ՝ գործընթացն ուղեկցվում է պայքարով նաև վիրտուալ դաշտում:

Պայքարն ունի իր օրենքներն ու կանոնադրությունը: Այն, ինչ թեկնածուներն անում են համայնքներում, այն, ինչի հանդիպում են այդ այցելությունների ընթացքում, արտացոլվում է սոցցանցերում գրառումների տեսքով, հետևաբար, նաև լրատվական կայքերում և այլն: Այն, որ արդեն շուտվանից ընդունված է նմանօրինակ մոտեցումը դեպքերի զարգացմանը, արդեն գաղտնիք չէ, ինչպես նաև գաղտնիք չէ այն, որ գոյություն ունեն գեներատորներ, որոնք հակառակ սկզբունքով, այսինքն՝ ոչ պատահականորեն, ընտրում են քաղաքական գործիչների այն մեկնաբանությունները, որոնք օրվա ընթացքում արվում են: Այդ գեներատորների դերում յուրաքանչյուրի համար հանդես է գալիս համապատասխան քաղաքական ուժի էլեկտրոնային լրատվամիջոցը: Եվ արդյունքում ստացվում է, որ հերթական՝ լուսաբանվելու կարևորագույն խնդիրը լուծված է, այսինքն՝ դա ապահովվում է սոցկայքերում, հիմնականում` լրատմամիջոցներից օգտվողների շրջանում: Իսկ այսօր, մասնավորապես` Երևանում, բավականին հասանելի ու արդիական են սոցցանցերն ու էլ մամուլը:

ԲՀԿ-ի և ՀՀԿ-ի միջև ավագանու պայքարն արդեն կրկին թափանցել է նաև վիրտուալ փուլ. այստեղ խմբավորումները ևս ակնհայտ են. ՀՀԿ-ն ներկայացնում են ԿԳ նախարար Արմեն Աշոտյանն ու ԱԺ պատգամավոր Կարեն Ավագյանը, ում մեկնաբանությունները, ի տարբերություն ԿԳ նախարարի, արդեն շատ շուտվանից տեղ չեն գտնում նույն լրատվամիջոցներում՝ բացառությամբ սեփական լրատվամիջոցների: Իսկ չնայած նրան, որ ԿԳ նախարարը ջանքեր չի խնայում սոցցացներում իր առաջատար դիրքերն  ու իր էջին հետևողների քանակը միշտ բարձր մակարդակի վրա պահելու համար, անգամ տարբեր ընկերությունների վերլուծություններ է ներկայացնում, միևնույն է, իմաստային առումով այն բավականին պարզամիտ է ու սահմանափակ:

Իսկ ահա մյուս թևը հիմնականում ներկայանում է սոցցանցերում Վարդան Օսկանյանի վերլուծությունների միջոցով։ Ի դեպ, յուրաքանչյուր գրառմանը, որ թողնում Վարդան Օսկանյանը, հետևում է վերը նշված երկու ՀՀԿ-ական գործիչներից որևիցե մեկի պատասխանը, ի դեպ, խիստ հարձակվողական բնույթի՝ հավատարիմ մնալով «Լավագույն պաշտպանությունը հարձակումն է» կարգախոսին:

Այնուամենայնիվ, թերևս չի կարելի հարթակում, որին կոչում են վիրտուալ, սակայն որն արդեն վաղուց ամբողջ աշխարհում դարձել է հիմնական գործիք, օգտագործել, ավելի ճիշտ՝ վատնել՝ կրկին ստիպելով մարդկանց, ովքեր փորձում են կողմնորոշվել, վատնել իրենց ժամանակը նմանօրինակ գրառումների վրա, որը վերածվել է գզվռտոցի:

Եվ, ի վերջո, պետք է հիշել՝ միշտ, եթե ասելիք չկա, լավագույն տարբերակը լռելն է, որին, սակայն, այսօր քաղաքական դաշտում շատ քչերն են հետևում, իսկ նրանք, ովքեր չեն հետևում այդ սկզբունքին, ավտոմատ կորցնում են իրենց կշիռը թե՛ հասարակությունում և թե՛ քաղաքական դաշտում:

Գևորգ Ավետիսյան