Գագիկ Ծառուկյանի ֆենոմենի «որսը»

Այն, որ Հայաստանն արդեն վաղուց չեն բնութագրում տոտալիտար համակարգին հատուկ տերմիններով, առիթ պետք է հանդիսանար երկրում ժողովրդվարության բարձր մակարդակի և պատճառահետևանքայնությամբ շաղկապված դեմոկրատ իշխանությունների բարի և հանդուրժողական դիմագծի դրսևորման համար: Այսինքն՝ ներքաղաքական կյանքում ստեղծված իրավիճակը ուղիղ համեմատական է հենց այդ՝ եղած մակարդակին, և համապատասխանաբար՝ դրա հետևանքներին:

Այսօր այն բարիկադները, որոնք ստեղծվել են Երևանում և Հայաստանում՝ ընդանրապես՝ շղարշված իշխանական և ընդդիմադիր ուժերի կերպարով, հանգեցրել են հերթական՝ այս տարի արդեն երկրորդ անգամ լարված մթնոլորտի ստեղծմանը ոչ միայն քաղաքական առումով, այլև Երևանի քաղաքացու առօրյայի առումով: Կարելի է ասել՝ սա հետևանքն է տարվա սկզբում կայացած նախագահական ընտրության, որն էլ իր հերթին հետևանքն է նախորդի: Այս շղթայական ռեակցիան արդեն տարիներ շարունակ չի գտնում հանգուցալուծում, սակայն հերթական անգամ հնարավորություն է ստեղծվել այդ իրավիճակը փոխել գալիք ընտրությունների միջոցով, ինչո՞ւ չէ՝ հենց Երևանի ավագանու ընտրությունների:

Այս առումով, իհարկե, մեխանիզմներն ու սիստեմները տարբեր են, ամենաակտուալներից թերևս առաջինը և գլխավորը ընդդիմադիր կեցվածք բռնած ուժերի՝ ԲՀԿ-ի, ՀՅԴ-ի, ՀԱԿ-ի, անգամ՝ նաև «Ժառանգության» համախմբումն է վերահսկողական կոալիցիա ստեղծելու շուրջ։ Սրանից զատ, սակայն, տարբերակներ ևս քննարկվում են, բայց հիմնականում՝ դասական տարբերակով՝ каждый сам за себя, ինչը շատ հարազատ է քաղաքական դաշտում բոլորին:

Սակայն այս եռյակի կամ քառյակի ծավալած գործողությունների ցանկացած զարգացման դեպքում ԲՀԿ-ն, որի հետ այսօր շատերը, եթե անգամ հաշվի չեն նստում, բայց որին գոնե ակնարկային տարբերակով իրենց կողմն են ուզում գրավել, մնում է այն միակ ուժը, որը ֆինանսական առումով մրցունակ է։ Իհարկե, կողմը գրավելու մեթոդներն էլ տարբեր են, սակայն դրան հասնելու հիմնական ճանապարհը կառուցվում է Գագիկ Ծառուկյանի միջոցով, ով, թերևս, հանդիսանում ԲՀԿ-ի այն «մեխը», որի վրա կուսակցությունում կառուցվում է ամեն ինչ: ՀԱԿ-ի հիմնադիր համագումարին Լևոն Տեր-Պետրոսյանի «մեսսիջները» հենց դրան էին ուղղված. հետաքրքրական է միայն այն, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի «պոկելը» ենթադրում էր միացում, սակայն իրականում տրամադրվածությունը բավականին հստակ է հենց ԲՀԿ-ի մոտ, որը, չնայած ՀԱԿ-ի համագումարին իր պատվիրակի ներկայությանը, կտրականապես մերժում է որևէ այլ մեկին միանալու բոլոր տարբերակները՝ թողնելով բաց միայն իրեն միանալու դռները: Սա, թերևս, դեռ ցանկության մակարդակում էր և ուղղակի ենթադրում էր հասարակարգերի բաժանման խնդիր՝ ժողովրդավարների, բուրժուաների ու ֆեոդալների առկայության պայմաններում:

Իսկ ահա դեռ մեկ տարի առաջ խորհրդարանական ընտրություններին նույն այս սխեմատեխնիկական՝ դեռևս այն ժամանակ նորարությունների շնորհիվ, որի կենտրոնում նորից Գագիկ Ծառուկյանն էր, շատ շատերը, որոնք այսօր նաև պայքարում են ավագանու ընտրություններում՝ ստանալով մանդատներ, փորձում են այսօր էլ քաղել այն, ինչ բավականին հեշտությամբ քաղվեց 2012-ին։ Սակայն այս անգամ, իհարկե, դրությունը բոլորովին այլ է, Գագիկ Ծառուկյանը սեփականը պահելու և սեփականի մասին հոգալու խնդիր ունի, որը անգամ բարձրաձայնեց հենց առաջին իսկ ելույթի ժամանակ՝ ԲՀԿ-ականներին նեղացնողները գործ կունենան ինձ հետ, հայտարարությունը թիրախային էր՝ ուղղված ՀՀԿ-ին:

Այսպիսով՝ այս անգամ ևս, ինչպես նախորդ տարի, քաղաքական ուժերը սկսել են Գագիկ Ծառուկյան ֆենոմենի «որսը», որը, չնայած իր հեռանկարայնությանը, այս անգամ արդեն այն չէ, ինչ առաջ էր, ասել է թե՝ մտնելով պլատֆորմի տակ՝ այսուհետև յուրաքանչյուրը ստիպված է լինելու կրել այն հավանական վնասները, որոնցից անգամ ապահովագրված չէ ԲՀԿ-ն:

Գևորգ Ավետիսյան