Ազատության հրապարակ. աքսորյալների ռոտացիան

… Ու անձրևը մաքրեց Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հետքերը Ազատության հրապարակից. այս տրամաբանությամբ առաջնորդվելու դեպքում նույն այդ անձրևն էլ նույն Ազատության հրապարակ առաջիկա օրերի ընթացքում կբերի այլ քաղաքական ուժի և մեկ այլ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի. չնայած տարբերություններին՝ երևույթը Հայաստանի և Երևանի համար նույնն է, և այն անգամ նոր չէ, այն օգտագործված ու մաշված է ցանկացած պարագայում ու ցանկացած ձևաչափում:

Հերթական հանրահավաքը հերթական ընտրություններից առաջ, ընդվզման հերթական փորձերը` մառախլապատ հեռանկարի տեսլականով. ըստ երևույթին, սա իր ստանդարտներով ոչնչով չի տարբերվում այն բոլոր հանրահավաքներից, որոնք Հայաստանում կայանում էին այս կամ այն ընտրությունից առաջ: Եվ այսպես, ի՞նչ է տալու հանրահավաքը մինչև վերջերս զբաղված Ազատության հրապարակում՝ բացի բուն ընտրություններին անդրադարձից Ազատության հրապարակի հարթակից:

Նախ՝ այն կրում է հենց ընդդիմությունում պայքարի էմբլեման՝ նույն Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հետ մրցակցության և ապացույցների մեխանիզմներով համեմատությունների միջոցով սեփական անձի առավելության ընդգծումը, այսինքն՝ հանրահավաքի ընթացքում առաջին հերթին Լևոն Տեր-Պետրոսյանը խնդիր ունի վերջնականապես լուծելու նախագահականից հետո ստեղծված անընդունելի իրավիճակը իր համար, այսինքն՝ ընդդիմության առաջնորդի կերպարը:

Հենց այս նպատակներն էին հետապնդում նաև ՀԱԿ համագումարին Լևոն Տեր-Պետրոսյանի կողմից արված ծառուկյանառեվերսները՝ բուրժուադեմոկրատական հեղափոխության ատմազկով հանդերձ, դա այն սպիտակ դրոշն էր, որը ի նշան խաղաղության՝ բարձրացրեց Լևոն Տեր-Պետրոսյանը` միավորվելու ակնկալիքով, եթե ոչ միավորվելու, ապա գոնե հեռանկարային պլաններում ամենացածր մակարդակի համագործակցության ակնկալիքներով:

Եվ այս պարագայում ամենակարևոր գործոն՝ որպես այդպիսին, մտածածը ավարտին հասցնելու համար նախ Ազատության հրապարակը լցնելու անհրաժեշտությունն է։ Այլ պարագաներում դա անելը կլիներ բավականին դյուրին, սակայն այս օրերի ընթացքում այն առավել դժվար է, քանի որ կա հիասթափության բավականին մեծ ալիք, որը, ըստ տրամաբանության, չի խոսում Լևոն Տեր-Պետրոսյանին կողմ, միայն թե այն մեսիջները, որոնք ուղղվեցին Գագիկ Ծառուկյանին, կարող են տալ իրենց ցանկալի պտուղները, որոնք կարող են դառնալ մարդկանց հոսքի աճ դեպի Ազատության հրապարակ:

Այսպիսով՝ ստացվում է՝ ապրիլի 13-ին կայացած ՀԱԿ հիմնադիր համագումարով Լևոն Տեր-Պետրոսյանը տվեց կորցրածի վերադարձման գործընթացի մեկնարկը, նորից վերահաստատվելու և սեփական տեղը գրավելու գործընթացի մեկնարկը, որը, չնայած ենթադրում է բուրժուադեմոկրատական հեղափոխություն (որը իրականում հայաստանյան պայմաններում իրականանալու նվազագույն շանսեր էլ չունի), այնուամենայնիվ, հեռանկարային տեսանկյունից բավականին խրթին է և դժվար ընկալելի:

Իսկ մայիսին կայանալիք ընտրությունների համար այն իրավամբ կարող է նշանավորվել ՀԱԿ նորաստեղծ կուսակցության համար տրամպլինային, բայց ոչ հավասարվելու կամ անցնելու գաղափարախոսությամբ:

Գևորգ Ավետիսյան