Թուրքը թուրքերեն է երգում Հյուսիսային պողոտայում. հետո՞… (ֆոտո, տեսանյութ)

Հյուսիսային պողոտայում հաճախ կարելի է արտառոց երևույթների ականատես լինել: Բայց այսօրվանն անգամ արտառոցների շարքում էր մի փոքր ավելի արտառոց: Մի տղա՝ շապիկի վրա «Turkey» գրությամբ, տեղավորվեց Հյուսիսային պողոտայի ամենաբանուկ մասում, հանեց կիթառը և սկսեց թուրքական երաժշտություն նվագել ու երգել: Այս տարածքում, իհարկե, սովորական երևույթ է երգելով գումար հավաքելը, սակայն թուրքի արտաքինով, թուրքական երաժշտություն նվագել-երգելով թե ինչ էր ուզում Հայաստանին «լսեցնել» կամ ցույց տալ այս երիտասարդը, ավելի քան տարօրինակ էր: Զարմացած նայում էի, երբ տեսա՝ ինձնից ոչ պակաս զարմացած կանգնած այս ամենին է հետևում նաև Ռոբերտ Ամիրխանյանը: Հետաքրքիր էր, թե արվեստագետն ինչպես է ընկալում տեղի ունեցողը:

- Պարո՛ն Ամիրխանյան, ինչպե՞ս եք գնահատում այս երևույթը: Դե, մենք միշտ հանդուրժողականությամբ ենք աչքի ընկնում, բայց որքանո՞վ է արդարացված հանդուրժողականությունը, երբ թուրքը «Turkey» շապիկով թուրքական երաժշտություն է «լսել տալիս» հայերին Հայաստանի մայրաքաղաքի սրտում:

- Մի հետաքրքիր բան ասեմ՝ ես նոր էստեղից դուրս եկա և դեռ դեմքը չեմ տեսել, բացի էդ «8»-ից՝ մեջքի, ձայնն ինձ գրավեց ու ես իրա մեջ օտար բան զգացի: Պատկերացնում եք հա՞, ես դեռ ոչինչ չգիտեմ: Ես մի տեսակ պրոտեստի բան տեսա իրա մեջ, մանավանդ՝ օտարահունչ:

- Դե, մանավանդ Ձերը «պրոֆեսիոնալի ականջ է»:

- Դե, գիտե՞ք, ինտոնացիաներից էլ ուզեցի հասկանալ՝ «Մարիա-Մարիա», եթե թուրքերեն ա…: Բայց նա չպիտի համարձակվի էստեղ էդպիսի բան անի, եթե իմանան, իրան կքարկոծեն:

- Ովքե՞ր կքարկոծեն՝ մերո՞նք, թե՞ իրենք:

- Պատկերացնու՞մ եք, եթե մի մարդ գնա Թուրքիայի հրապարակում նստի ու երգի:

- Ասենք՝ «Երազի իմ երկիր հայրենի»-ն:

- Հաաաաաաաա՜… լա՛վ…

- Դե, իր արտաքինն էլ՝ էնպես ձեռնոց նետելու վիճակ կարծես լինի:

- Չափից դուրս մեծ համարձակություն պիտի ունենա որևէ մեկը Հայաստանում թուրք կոչվի և երկրորդն էլ դուրս գա էսպես հրապարակայնորեն ու երգի: Չեմ կարծում, որ դա թուրքի հետ ա կապված, բացի էն, որ դոշի վրա գրված ա:

- «Turkey»՝ Թուրքիա:

- «Turkey»-ն նաև նշանակում ա հնդուշկա, կարող ա դա ա նշանակում:

- Դե, հուսանք՝ որպես հնդուշկա է նստել:

- Դե, հայերի նատուրան հետաքրքիր ա: Մենք հանդուրժող ենք շատ, ով ուզում ա լինի՝ եթե մի լավ բան անի, մենք կարող ա նրան ընդունենք:

- Բայց էդ լավ ա՞, որ էդքան հանդուրժող ենք:

- Լավ ա, վատ ա, մեր տեսակն ա:

- Մի կողմից էլ՝ իսկ գուցե մենք բողոքելու կամ զարմանալու տեղ չունե՞նք էլ, որովհետև մերոնք էնքան երգեցին հենց թուրքերեն, որ գուցեև դրանից ելնելով են իրենք եկել և որոշել օրիգինալով ներկայացնել իրենց երգը:

- Դե՜, էդ արդեն ուրիշ թեմա է: Բայց չեմ կարծում որևէ թուրք էսպիսի երաժշտություն կարողանա նվագել:

-Հիմա լավն ա՞ գոնե, թե…

- Զրո ա, լրիվ զրո: Սա երկրորդական երևույթ ա, որովհետև կրկնում ա ինչ-որ մեկի արածը, իսկ ինձ համար արժեքավոր ա միայն էն դեպքը, երբ որ մարդն անում ա միայն իր անունից: Եթե որևէ մեկը վեր է կենում ու կրկնում ուրիշի արածը, դա որևէ գրոշի արժեք չունի: Հանեք ուրիշին նրա կյանքից, և նա կդառնա զրո: Մեզ մոտ մասսայական կուլտուրայի երևույթները հիմնականում դրանով են կառուցված: Մեզ մոտ բոլորը սրան-նրան կրկնելով են զբաղված: Որևէ անծանոթ բան տուր էդ երգիչներին, կարող ա չկարողանան երգել: Սա կարող ա պարսիկ էլ լինի, պարսկական ազերի:

- Մի հատ գնամ հարցնեմ:

- Հա հարցրեք՝ «ինչ եք մտածում Թուրքիայի մասին, որ թուրք եք գրել ձեր վրա»:

Հենց մոտեցա, տղան միանգամից թողեց թուրքերեն երգելը և անցավ այլ ռեպերտուարի:

Լուսինե Կեսոյան

{gallery}turk{/gallery}