Գագիկ Ծառուկյանի ԲՀԿ-ն` գիտաֆանտաստիկայից հեռու

Ահա և հասունացավ այն պահը, որի մասին ավելի վաղ բարձրաձայնում էր ընդդիմադիրների տեսական վարկածը՝ բուրժուադեմոկրատական հեղափոխություն, որն այսօր կարծես դառնում է ժամանակի հրամայականը, որը թելադրում է իր կանոնները մեր ժամանակների բուրժուաներին, մասնավորապես՝ ԲՀԿ նախագահ Գագիկ Ծառուկյանին:

Հատկանշականն այն է, որ այսօր ծայրագույն բարդ իրավիճակում է գտնվում Գագիկ Ծառուկյանի ղեկավարած «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը, որի անդամներն արդեն սկսել են բարձրաձայնել կուրսը փոխելու մասին, այսինքն՝ ներկայիս անորոշությունից՝ այլընտրանքից ընդդիմության վերածվելու մասին, որը, կարծես, դարձել է կուսակցության՝ քաղաքական ուժի կենսագործունեության և, ընդհանրապես՝ գոյության հիմնական գործոնը. այլ տարբերակներ կարծես այսօր չկան: Սակայն սա միայն կուսակցությունում առկա քաղաքական տրամաբանությամբ առաջնորդվող տեսակի պահանջ-ակնկալիքն է, իսկ ինչպես հայտնի է, ԲՀԿ-ն իր ամբողջականությամբ գրեթե նույնությամբ կրկնում է ՀՀԿ-ին՝ իր գործարարամեխանիզմային ապարատով, որն այսօր խոչընդոտում է հասարակության կողմից որպես քաղաքական ուժի ընկալմանը, այսինքն՝ ԲՀԿ-ի մի զգալի մասը չունի նմանատիպ խնդիր:

Այսինքն՝ ստացվում է, որ ԲՀԿ-ի երկփեղկվածությունը ստիպում է ձեռնարկել քայլեր՝ դաշտում հստակ ուղղություն բռնելու համար, իսկ դա առաջին հերթին իհարկե կուսակցության նախագահի հետ ուղիղ կապ ունեցող կամ ուղղակի նույնացվող խնդիր է, այսինքն՝ եթե այսօր Գագիկ Ծառուկյանը մի մասնիկն է կազմում իշխանությունների, եթե ոչ քաղաքական միասնության առումով, ապա գոնե՝ բիզնեսի առումով, ապա Լևոն Տեր-Պետրոսյանի՝ պոկելու քաղաքականությունը կարծես դառնում է առաջնահերթություն կուսակցության կայացման հարցում:

Բնականաբար, դա բավականին տևական գործընթաց կարող է լինել, եթե ոչ՝ անիրականանալի, սակայն համենայն դեպս, այս պահին միակ նախապայմանը կուսակցության կայացման համար համարվում է այդ թիվ մեկ խնդիրը, որն արդեն իսկ բարձրաձայնում են կուսակցության անդամները:

Իսկ եթե այս իրավիճակում նաև հաշվի առնենք այն, որ մի քանի շաբաթից վերջին հնարավորությունն է ԲՀԿ-ի համար՝ քաղաքական դաշտի երեսին մնալ առաջիկա 5 տարիներին, ապա սա առաջնահերթությունից և նախապայմանից վերածվում է կարծես անլուծելի խնդրի, այսինքն՝ հավակնել այս տեմպերով ու այս պաշարով հաղթանակի, դժվար թե կարելի լինի, եթե, իհարկե, բացառենք գիտաֆանտաստիկայի անհավանական սցենարները:

Սակայն այս գործընթացը, հետագա պլանների մեջ մտցնելուց զատ, որն այս պարագայում կլինի միակ հնարավոր քայլն այս ընտրությունների ընթացթում, ԲՀԿ-ն ունի ևս մեկ կարևոր նշաձող, որին դեռևս պետք է հասնել:

Մասնավորապես՝ փետրվարի 18-ին կայացած նախագահական ընտրություններից հետո ստեղծված իրավիճակում ՀՀԿ-ին այլընտրանքային քաղաքական ուժերի դաշտում «Ժառանգության» նկատմամբ առավելություն ապահովելն իրավամբ կարող է դառնալ վերը նշված գործընթացների գրավական: Բայց, իհարկե, այն իրավիճակը, որը ստեղծվել է հայաստանյան ներքաղաքական կյանքում, ստիպում է մրցակցության մեջ մտնել Րաֆֆի Հովհաննիսյանի «Ժառանգության» հետ, չնայած վերջին շրջանում ստեղծված այն մթնոլորտի, որը ստեղծվել էր Րաֆֆի Հովհաննիսյանի և կուսակցության շուրջ:

Այսինքն՝ առաջիկա ընտրություններում եթե ոչ հաղթանակը, ապա գոնե երկրորդ տեղը ԲՀԿ-ի համար կարող է լինել սփոփիչ՝ դաշտում մնալու քարտ-բլանշ դառնալով:

Սրանից զատ՝ եթե նաև հաշվի առնենք նախորդ տարվա խորհրդարանական ընտրությունները, երբ ԲՀԿ-ն զբաղեցրեց երկրորդ տեղը, որում իր դերը խաղացին նաև կաշառելու դատապարտելի մեթոդները, որն, ի դեպ, սովորական է Հայաստանում, ապա այն նույն գիտաֆանտաստիկայի սցենարի դեպքում անհավանական սցենարները կունենան իրենց ռեալ իրագործելիությունը Երևանում, սակայն որի շանսերն առավել նվազ են:

Այսպիսով՝ ԲՀԿ-ի համար անլուծելի նախադրյալներից բացի՝ առկա են նաև նշաձողեր, որոնք հաղթահարելու դեպքում նոր որպես քաղաքական ուժ ընկալվելու խնդիրը կստանա ընդանրական բնույթ հասարակության մեջ, որն էլ կենթադրի բուրժուաների լիակատար ազատագրում ֆեոդալիզմային հասարակարգից:

Գևորգ Ավետիսյան