Ի՞նչ ունի Սերժ Ազատիչը Վանիկ Սմբատիչի դեմ

Շատ բովանդակալից հարցազրույց մեր ժամանակների խոշորագույն քաղաքական գործիչ, կարևորագույն իրադարձությունների անմիջական մասնակից ու վկա, հայաստանյան էլիտայի բոլոր կամ գրեթե բոլոր անդամների հետ սերտ շփումներ ունեցած և ունեցող անձնավորության հետ, մի մարդու, ում հաջողվեց Հայաստանում ստեղծել ՀՀՇ-ՀՀԿ ալյանս և դառնալ այս երկու՝ թվացյալ հակադիր քաղաքական ուժերի կապող օղակը: Այս կարճատև զրույցը տեղի ունեցավ Սերժ Սարգսյանի երդմնակալության օրը Մարզահամերգային համալիրի աստիճաններին: Քանի որ հաջորդող օրերին մեկը մյուսից ավելի հրատապ ու հետաքրքիր թեմաներ կային և «не до ՀՀՇ-ի Գևորիկ» վիճակն էր, ձայնագրությունը մի տեսակ մոռացել էի, բայց երբ լսեցի, որոշեցի հանրությանը չզրկել ՀՀՇ-ՀՀԿ-ի Գևորիկի հետ գոնե այս կերպ շփվելու գերագույն հաճույքից: Բացի այդ, ցույց տալ, թե կուսակցություններն իրենց շարքերում ինչպիսի անխոնջ մարտիկներ կարող են ունենալ:

Ի դեպ, 2008-ի պայթյունավտանգ օրերին Լևոն Տեր-Պետրոսյանը հենց ՀՀՇ-ի Գևորիկին «վստահեց» Մարտի 1-ին տեղի ունեցած իրադարձությունները քննելու նպատակով ստեղծված ժամանակավոր հանձնաժողովում ընդդիմությանը ներկայացնելու առաքելությունը: Ըստ երևույթին, հենց այդ ժամանակից էլ Գևորիկի աշխարհայացքը փոփոխությունների ենթարկվեց և լիբերալ գաղափարներ դավանող ՀՀՇ-ից Գևորիկն անցում կատարեց կոնսերվատիվ ՀՀԿ:

Գևորիկը միշտ այնտեղ է, որտեղ վերնախավն է: ՀՀԿ 15-րդ համագումարին Գևորիկը դարձյալ Մարզահամերգային համալիրի դիմաց էր՝ ատամների արանքում թանկարժեք սիգար պահած: Գևորիկն անպակաս է նաև ՀՀԿ խորհրդի ու գործադիր մարմնի նիստերից: Բնականաբար, նախագահի երդմնակալության արարողությունը չէր կարող անցնել առանց ՀՀՇ-ի Գևորիկ:

- Գևորի՛կ, էս գործերդ վա՞տ են, որ էլ սիգար չես ծխում: Էս ի՞նչ խաբար ա, բա քեզ սազո՞ւմ ա սովորական ծխախոտով դիմավորել էսպիսի բարձրաստիճան հյուրերի: Էդ քեզ էլ չե՞ն նայում:

- Ո՛չ մի անգամ, էսի ձևա:

- Ի՞նչ ձև ա:

- Քաղաքականություն ա:

- Այսի՞նքն, իբր որ համեստ ենք, ժողովրդի հետ ենք, ժողովրդի համար…, հա՞:

- Այո՛, այո՛:

- Բայց հենց ըսենց նշանավոր օ՞րը, ո՜նց կարող էիր դու սիգար չծխել: Հետո էլ, մի տեսակ կոստյումդ էլ սազական չի էս օրվա համար, կեղտոտել ես, ինչ ես արել… Սա է՞լ է դիտավորություն:

- Ոչի՛նչ, ոչի՛նչ: Մեկ-մեկ պատահում ա:

- Բայց ինչի՞ ոչինչ: Տոն ա չէ՞ էս օրը: Տոն չի՞ էս օրը քեզ համար:

- Այո՛, բոլորի համար է տոն:

- Իսկ գնալո՞ւ ես Րաֆֆի Հովհաննիսյանի երդմնակալությանը:

- Ես ի՞նչ գործ ունեմ նրա հետ: Երբեք նրա հետ կապ չեմ պահպանել:

- Իսկ ինչո՞վ է դա պայմանավորված՝ փող չի՞ տալիս, թե՞…

- Չէ՛, հարցը գումարայինը չի:

- Իսկ ի՞նչն է՝ գաղափարական տարանջատվածություն կա՞ ձեր մեջ:

- Այո՛, գաղափարները: Էս պահին Հայաստանի հանրապետական կուսակցությանը հարում եմ այդ կուսակցության գաղափարների և նժդեհական գործողությունների համար: Բայց տվյալ պահին ինձ համար իմ հանրապետության նախագահի գործողությունը ավելի կարևոր է, քանց մնացածինը:

- Իսկ նժդեհյան գաղափարախոսության հատկապես ո՞ր պահերն եք առավել արժևորում:

- Որովհետև էսօրվա պահին Նժդեհն իր զանգեզուրյան գործողություններով առաջինն էր, Մանուկյանը իր գործողությամբ առաջինն էր՝ ի նկատի ունեմ նախկին վարչապետին, ինձ համար նա սրբություն է:

- Գևորի՛կ, դու նաև երկրապահի անդա՞մ ես, կրծքանշանդ` ՀՀԿ-ի կրծքանշանի կողքինը՝ երկրապահինը չի՞: Այդ անդամությո՞ւնն ինչով է պայմանավորված:

- Այո՛, ես նաև երկրապահ եմ, և հարգելով Մանվել Գրիգորյանին՝ որպես վարչության նախագահ, հավերժ Վազգեն Սարգսյանի գաղափարները, ես իրանց հետ եղել եմ 1988-ից մինչ այսօր:

- Բայց մի ժամանակ ՀՀՇ-ի հետ էիր, չէ՞: Քեզ ՀՀՇ-ի Գևորիկ չէի՞ն ասում:

- Դա կապ չունի: Կներե՛ք, մի բան ասեմ՝ ՀՀՇ-ն գաղափար էր, դա էկավ ու գնաց: Էնքանով էկավ, գնաց, մինչև իմ նախագահը չգա, ես այնտեղ ոտ չեմ դնի: Իմ նախագահը Վանիկ Սմբատիչն ա՝ Սիրադեղյան Վանոն:

- Հա՜, իսկ գիտե՞ք, որ վերջերս ֆեյսբուքում ահագին ակտիվացել է Վանո Սիրադեղյանի վերադարձի թեման:

- Դժվար ա դա:

- Տարբեր ակցիաներ են կազմակերպում Վանիկ Սմբատիչին վերադարձնելու համար, դրանց մասնակցո՞ւմ եք:

- Այո՛, այո՛:

- Իսկ Սերժ Ազատիչին ասե՞լ եք Վանիկ Սմբատիչի մասին:

- Է՛հ, իրա ձեռքն ա՝ ուզենա՝ կգա, ուզենա՝ չի գա:

Իհարկե, Գևորիկին շատերը կարող են ժպիտով, քմծիծաղով վերաբերվել, սակայն հարկ է հիշել, որ ժամանակին Կարա-Բալան էլ իրարամերժ զգացմունքներ էր արթնացնում իր ժամանակակիցների շրջանում, բայց անցավ ժամանակ, և նա անցավ անմահների շարքը, այնպես որ, չի բացառվում, որ ժամանակը գա, քաղաքական դաշտի գլխավոր խաղացողների անուններն անգամ չհիշվեն, մինչդեռ Գևորիկի անունը՝ քաջարի զինվոր Շվեյկից ոչ պակաս թնդա աշխարհի տարբեր ծագերում, նրա մասին էլ երգեր հյուսեն, նրա պատվին էլ արձան կանգնեցնեն. իհարկե, լավ կլինի, որ գոնե մինչ այդ ճշգրտումներ արվեն և գոնե ապագա սերունդները կողմնորոշվեն, թե հատկապես ո՛ր կուսակցության դիմաց է ավելի հարմար կանգնեցնել մեծն կուսակցականի արձանը՝ ՀՀՇ-ի՞, թե՞ ՀՀԿ-ի:

Լուսինե Կեսոյան