Ընդդեմ իր իսկ ստեղծած իշխանությա՞ն

Երևանի ավագանու ընտրություններին հաշված օրեր են մնացել, սակայն իրականում, ի ցավ իշխանությունների և ի ցավ նույնանուն ընտրություններին մասնակցող մնացած քաղաքական ուժերի, որպես այդպիսին` քարոզարշավներն այլևս անհետաքրքիր են, ավելին՝ անգամ անիմաստ: Այսօրվա քարոզարշավ կոչվածի որակազրկումը, իհարկե, խոր արմատներ ունի, և այսօր քաղաքական ուժերը, մասնավորապես՝ ՀՀԿ-ականները,՝ Տարոն Մարգարյանի գլխավորությամբ, հիմնականում վառվում են կամ տարբեր տրամաչափի պրոպուսկատներ են անում, որոնք էլ այնուհետև աշխատում են հենց այդ ուժի կամ անձնավորության դեմ: Այսինքն՝ ստացվում է, որ էական ոչինչ քարոզարշավ կոչվածը այլևս չի տալիս՝ բացի սեփական վարկանշի իջեցման վտանգից:

Հենց այս թեորեմն ապացուցում է այն փաստը, որ այսօր Երևանի ավագանու ընտրությունների նախաշեմին Երևանի բոլոր քաղաքացիներն էլ կողմոնորշված են, ավելին, անգամ այն մարդիկ, ովքեր դեռևս չեն կողմնորոշվել, ապավինելու են ընրակաշառքին: Սա ի նկատի ունենալով և հաշվի առնելով այն, որ Երևանի ավագանու ընտրություններում մրցակցությունը գնալու է երկու քաղաքական ուժերի միջև՝ կարելի է ընդգծել մի քանի կարևոր հանգամանք:

Առաջին հերթին՝ դաշտում դոմինանտ քաղաքական ուժի վարքագիծը մյուսի նկատմամբ, որի հետևանքները վերջին օրերին դառնում են ակնհայտ ու բացահայտ. եթե առաջ այդ վերաբերմունքը քողարկվում էր հանդիպումներից հետո ենթադրությունների տակ, ապա այսօր արդեն ամեն ինչ բացահայտ է արվում, ինչն, իհարկե, ենթադրելով մրցակցություն ԲՀԿ-ի և ՀՀԿ-ի միջև՝ ոչ մի կերպ չի հաստատում այս ուժերից և ոչ մեկի հաղթանակի վստահությունը մայիսի 5-ին կայանալիք ընտրություններում:

Երկրորդ՝ քարոզարշավից զատ, որը, ինչպես տեսանք, անօգուտ ու անիմաստ գործ է, գոյություն ունի դրա ալտերնատիվ տարբերակը՝ կաշառքի ստաբիլիզացման գործընթաց կոչվածը, որը տարբեր կուսակցություններ իրականացնում են տարբեր մեխանիզմներով, մասնավորապես՝ ՀՀԿ-ն, ապավինելով փորձված թանի տարբերակին, թաղային հեղինակությունների միջոցով ղեկավարում է այդ գործընթացը՝ այդպիսով ձևակերպելով իրականում հայաստանյան քարոզարշավների ռեալությունը:

Իսկ ահա ԲՀԿ-ն այս նույն գործընթացին տալիս է լուծման պարզագույն տարբերակը՝ տնից տուն, որը, չնայած իր պարզությանը, էֆեկտիվության ապահովելու լավագույն տարբերակն է:

Եվ ահա, այս երկու գործընթացների հանգույցում է, որ առաջ է գալիս հակադրումն ու անհամատեղելին. խոսքն այդ գործընթացների ժամանակ կաշառքի չափի մասին է, այսինքն՝ ստացվում է, որ բանակցություններ լինելու դեպքում դրանք լինելու են միայն կաշառքների չափերի ենթատեքստով: Իսկ քանի որ դա, ըստ տրամաբանության, հակասում է նորմերին՝ թե՛ ՀՀԿ-ի կատարմամբ, թե՛ ԲՀԿ-ի, ապա այստեղ առաջ է գալիս մի նոր՝ հավանական ու սպասելի երույթ, որը կարող է դառնալ ԲՀԿ-ի համար ելքի միակ տարբերակ այս իրավիճակում, ՀՀԿ-ի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնելն է, այսինքն՝ նաև արդիական կլինի հակառակ պրոցեսը` նույն վերահսկողական գործառույթները ՀՀԿ-ն պետք է իրականացնի ԲՀԿ-ի նկատմամբ, քանի որ այս երկու կուսակցություններն էլ առանց այդ ֆակտորի, հավակնել հաղթանակի ընտրություններում չեն կարող:

Եվ վերջապես երրորդ՝ սա կարծես սկսում է նմանվել նախագահական ընտրություններին՝ սոցիոլոգիական հարցում անցկացնող ընկերությունների արդյունքներով և տոկոսներով հանդերձ, որը, սակայն, ունի մի տարբերություն՝ այստեղ մրցակիցն է այլ, որը չի պատասխանում ոմանց սադրանքներին:

Այսպիսով՝ ստացվում է, որ միակ ելքը բոլորի համար հանդիսանում է վերահսկողական գործառույթներ իրականացնելը հենց ընտրության և դրան նախորդող օրերին, որոնք էլ հենց դառնում են որոշիչ Հայաստանում կայացած ցանկացած ընտրությունում: Ստացվում է, որ Գագիկ Ծառուկյանի և Սերժ Սարգսյանի պայքարը Երևանի ավագանու ընտրություններում լուռ է և պայթյունավտանգ, զերծ ձևական, ոչինչ չասող քարոզչություններից և բազմազան՝ մայիսի 5-ին հաջորդող օրերի հնարավոր սցենարներով. այս պայքարն ալտերնատիվ է՝ իշխանությունն ընդդեմ իր իսկ կողմից ստեղծած իշխանության:

Գևորգ Ավետիսյան