ՀԱԿաՏարոն և ԲՀԿասեր

Հերթական հանրահավաքը այն հարյուրավորներից, որոնք Ազատության հրապարակում ազատություն, արդարություն ու իշխանափոխություն են քարոզում. այսօր կայացած ՀԱԿ հանրահավաքում ելույթները շատ էին, սակայն, ըստ էության, թեմաներն էին նույնը՝ գաղափարն ու մտքերը:

Խոսվեց ամեն ինչից՝ նախագահական ընտրություններից մինչև մայիսի 5-ին կայանալիք ավագանու ընտրություններ, սակայն առանցքային խնդիրը բոլորովին այլ էր, այն է՝ ընդդեմ իշխանությունների, մասնավորապես՝ ընդդեմ ՀՀԿ-ականների ցուցակը գլխավորող Տարոն Մարգարյանի: Այս հանրահավաքը, բացի իր բուն՝ մայիսի 5-ին կայանալիք ընտրությունների նախընտրական քարոզարշավից, կրում էր թաքնված բնույթ, որը պետք է որ ուղղված լիներ ռեժիմի դեմ, հենց այդպես էլ եղավ:

Ընդդիմությունը այսօր, կարծես, միավորեց մի քանիսին, եթե ոչ մի քանիսին էլ, ապա գոնե մեկին՝ մասնավորապես ԲՀԿ-ին իր հետ. ելույթների ժամանակ այն ձևակերպումները, որոնցում առկա էին ԲՀԿ հապավումները կամ հենց «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության շեշտադրումները, թույլ էր տալիս եզրակացնել այլևս անտարակույս կապը այս երկու քաղաքական ուժերի միջև:

Այսօր այն գերագույն նպատակը, որն առիթ տվեց Ազատության հրապարակում հանրահավաքի, դա հենց իշխանությանը և նրա ներկայացուցչին հիմնահատակ ձևով այպանելու խնդիրն էր: Գրեթե բոլորն իրենց ելույթը սկսում և ավարտում էին Տարոն Մարգարյան անվամբ ու միմիայն նրան չընտրելու շաղկապվածությամբ: Բերվում էին բազմաթիվ փաստեր ու օրինակներ, ժողովրդին մայիսի 5-ին կայանալիք ընտրություններին Տարոն Մարգարյան անվան դիմաց պտիչկա դնելուց զերծ պահելուց:

Տարոն Մարգարյանի սև փիառն իրականացնելուց հետո նոր միայն հռետորներն անցում էին կատարում իրենց քարոզարշավի բուն հարցերին, և դա տրամաբանական էր, այլապես հանրահավաքը կվերածվեր անհեթեթության՝ ընդդեմ Տարոն Մարգարյանի ցույցի, որը իհարկե պետք է, որ ջուր լցներ միայն մյուս քաղաքական ուժերի ջրաղացներին:

Ստացվում է, որ այն վարկած կանխատեսումները, որոնք արդիական են ԲՀԿ-ի և ՀԱԿ-ի միջև կապի առընչությամբ, գտնում են իրենց փաստող արձագանքները արդեն իսկ ընտրություններից մի քանի օր առաջ, և զարմանալի չի լինի, եթե առաջիկա օրերին այդ կապն ամբողջովին բացահայտի ինքն իրեն, քանզի նման սցենարային զարգացման դեպքում արդեն քաղաքական ուժերից առնվազն մեկը կարող է ստանալ մնացածի քվեները, որը, իհարկե, անասելի մեծ պլյուս ու խթան կլինի Երևանի ավագանու ընտրությունների ֆոնին:

Իհարկե, եթե այս իրավիճակում յուրաքանչյուր քաղաքական ուժ իր հետևից գնացող սեգմենտից ակնկալում է սեփական կուսակցության ընտրացուցակին քվեարկությունը, ապա վերը նշվածի դեպքում այդ իրավիճակից կարելի է խույս տալ, և ի հակակշիռ Տարոն Մարգարյանի և գործող ռեժիմի՝ հասնել դրական արդյունքի:

Այդ պարագայում արդեն հաղթել առաջիկա ընտրություններում հիպոթեզը կարող է գտնել իր իրագործելիությունը, որը կարող է Հայաստանում գործող ռեժիմի և նոր ձևավորված ոչ թե ընդդիմության, այլ հակաիշխանական ուժերի միջև ապահովել ուժերի վերադասավորում առաջիկա տարիների ընթացքում:

Այդ փաստը կարող է նաև կանխարգելիչ լինել ներկայիս իշխանությունների հետագա վերարտադրման պրոցեսի համար, որն արդեն իսկ սպառնում է դեռևս մի քանի տարի առաջ հեռանկարային իրականության պարագայում:

Գևորգ Ավետիսյան