Հովիկ Աբրահամյանի հեղինակության սահմանները

Սկզբում նախագահական ընտրությունները, այժմ էլ՝ Երևանի ավագանու ընտրություններ. բոլորը զբաղված են, բոլորը մեկ մեկով են անցած, իսկ դեռևս 2012 թվականին նույն այս վիճակը տիրում էր, սակայն արդեն ոչ թե նախագահի պաշտոնի կամ քաղաքապետի պաշտոնի համար, այլ խորհրդարանում մեծամասնության ապահովման համար:

Այդուհանդերձ, այժմ, կարծես, երկրում կարևորագույն կառույցներից մեկը՝ ԱԺ-ն, կորցրել է իր դերը, և դրանով պայմանավորված՝ կարևորությունը պետհամակարգի կայացման գործում: Այն, որ ԱԺ 131 պատգամավորներից բոլորի մոտ փաստաթղթերով ամեն ինչ կարգին էր, ու որ նրանցից յուրաքանչյուրն էլ հայտնվել է ԱԺ-ում միմիայն իր արժանիքների շնորհիվ, դա փաստ է, սակայն մյուս կողմից՝ հենց այդ գործոնը կարծես դարձել է այն անջրպետը, որն ընկած է ԱԺ պատգամավորի պարտականությունների ու նույն այդ պատգամավորի անձնական գործերի միջև՝ խոչընդոտելով պատգամավորների՝ գոնե նվազագույն պարտականությունների կատարումը:

Այսօր ԱԺ-ում ստեղծված իրավիճակն ուղղակի զավեշտալի է, եթե այդպես կարելի է անվանել. այս պարագայում, անկախ այն գործոններից, որոնք ԱԺ-ում իրավիճակը հասցրել են զավեշտի, կարելի է փաստել միայն այն, որ այսօր արդիականը հենց ԱԺ-ն այս իրավիճակից դուրս բերելու գործառույթն է: Ահա և որտեղ է ընդգծվում և պրոյեկտվում Հովիկ Աբրահամյան ֆիգուրի առկայության նշանակությունը, և կարևոր չէ այն, որ ստեղծված իրավիճակում իր մեղքի բաժինն ունի նաև հենց ինքը ԱԺ նախագահը:

Սա, թերևս, միակ աշխատանքն է, որ մնացել է անելու Հովիկ Աբրահամյանին, ով նախագահական ընտրությունից հետո կարծես անցավ գետնատակ. Հովիկ Աբրահամյանի բացակայությունը խիստ նկատվեց հատկապես Տիգրան Սարգսյանին վարչապետի պաշտոնում վերանշանակելու ժամանակահատվածում:

Անցան սթրեսային օրերը, Հովիկ Աբրահամյանը վերադարձավ, իսկ ԱԺ-ում եղած անբարեխիղճ վիճակը կրկնապատկվել ու եռապատկվել էր՝ կանգնեցնելով ԱԺ նախագահին փաստի առաջ: Մեկ անգամ չէ, որ Հովիկ Աբրահամյանը, անդրադառնալով իր գործունեությանը, նշել է, որ պատրաստ է մինչև օրենքով սահմանված ժամկետի ավարտը պաշտոնավարել ԱԺ նախագահի պաշտոնում: Սակայն այն իրավիճակը, որը տիրում է ԱԺ-ում, ստիպում է մեկ անգամ ևս խոսել Հովիկ Աբրահամյանի come back-ի մասին, որը կկարգավորի ԱԺ-ում իրավիճակը, կամ էլ՝ նրա հրաժեշտի մասին:

Եթե միայն հաշվի առնենք այն հանգամանքը, որ գրեթե յուրաքանչյուր նիստին պատգամավորներից շատերը շարունակաբար սեղմում են նաև այն պատգամավորների կոճակները, ովքեր տվյալ նիստից բացակա են (ինչը, ի դեպ, նույնպես անթույլատրելի է), ապա կարող ենք փաստել, որ ԱԺ նախագահն անզոր է նմանօրինակ անթույլատրելի ու զավեշտալի գործողությունների դեմն առնելու: Այսինքն՝ ստացվում է կա՛մ ԱԺ նախագահը չի ուզում, կա՛մ ունեցած հեղինակությունն այլևս թույլ չի տալիս կանխարգելել նմանօրինակ խախտումները: Այս երկու դեպքում էլ, այդուհանդերձ, հարցի էությունը, միևնույն է, չի փոխվում: Հետաքրքրականն այն է, որ այդ դեպքերը փաստացի ապացուցվում են արված տեսագրություններով, սակայն ԱԺ նախագահն ու ԱԺ ղեկավար վարչակարգը լռում են:

Ստացվում է, որ ընդամենը մի երկու՝ բոլորին հայտնի փաստերի արձանագրման դեպքում Հովիկ Աբրահամյանը՝ որպես ԱԺ նախագահ, իր պարտականությունները չի կատարում լիարժեք, հետևաբար, նման դեպքերում, աշխարհում ընդունված պրակտիկայից ելնելով, աշխատակիցը կամ պաշտոնյան պաշտոնազրկվում կամ գոնե ժամանակավորապես հեռացվում են աշխատանքից:

Արդյունքում՝ Հովիկ Աբրահամյանը կա՛մ պետք է անի լուրջ հետևություններ և զբաղվի պատգամավորներից շատերի սանձահարմամբ, կա՛մ իր համար այլ ոլորտ փնտրի, որտեղ իր ունեցած հեղինակությամբ և իշխանությամբ կարողանա փոխել իրավիճակներ, ինչը, կարծես, ԱԺ-ում անհնար է դարձել:

Գևորգ Ավետիսյան