Ցիկլիկ պրոցես` փակուղային տրամաբանությամբ

Այլևս Երևանի ավագանու ընտրությունները կարելի է համարել մեկնարկած. ինչպես հայտնի է, այն կլինի վերջինը մինչև 2017 թվականը, մինչև այն ժամանակահատվածը, երբ նորից կկայանան հերթական խորհրդարանական ընտրությունները: Այս առումով, իհարկե, ինտրիգը իշխանություն-հասարակություն փոխգործակցությունում բավականին մեծ է, հետևաբար, նաև պարտադրող հենց հասարակության՝ քաղաքացու համար: Թերևս, այս իրավիճակում հետագա ներքաղաքական կյանքին և պետության ազգային անվտանգությանը սպառնացող կատակլիզմերից խուսանավելու լավագույն տարբերակը պետք է որ լիներ նույն քաղաքացու ինքնագիտակցության բարձրացումը:

Իսկ դրա փոխարեն ի՞նչ ունենք մենք այսօր, միայն ու միայն պոպուլիստական մոտեցում երկրի կայացման համար կարևորագույն գործընթացներին. խոսքեր, խոսքեր ու նորից խոսքեր, որոնք դեռևս երբեք չեն բավարարել սեփական առավելագույնի տրամաբանական ավարտը: Կարծես այս երևույթը վերածվել է ցիկլիկ պրոցեսի փակուղային տրամաբանությամբ, սա իհարկե կանխարգելիչ միջոցառումների իրականացում էր ենթադրում դեռևս տարիներ առաջ, սակայն…

Սակայն, ինչպես ասում են, ունենք այն, ինչ ունենք, իսկ մենք միայն ընտրությունից ընտրություն ունենք իշխանություն-հասարակություն՝ բացառապես շահադիտական նպատակներով հագեցած կապը, որը, թերևս, ապահովում է իշխանության վերարտադրման կայուն գործընթացը՝ խորացնելով այն անջրպետը, որն այսօր առաջիկա տարիների հեռանկարում, հնարավոր է, կործանարար լինի երկրի ու պետության համար:
Այն կարող է վերջնականապես բացառել ի ակզբանե հասարակությանը ընձեռված ընտրության հնարավորությունը, այն է՝ իր երկրի, իր քաղաքի և վերջապես՝ իր ապագայի ընտրությունը, ի դեպ, որը հենց պետության սահմանադրությամբ էր սահմանված:

Պարադոքսալ երևույթի արձանագրում, երբ պետության իշխանությունը գիտակցաբար վերացնում է այն կապող օղակները, որոնք ապահովում էին պետության կենսագործունեությունը, թեկուզև՝ ոչ լիարժեք կերպով:

Իհարկե, այն կանխարգելիչ միջոցառումները, որոնք ենթադրվում էին դեռ տարիներ առաջ, այսօր արդեն արդիական չեն, քանզի այն իրավիճակում, որում այժմ գտնվում է Հայաստանի Հանրապետությունը, սահմանափակում է այն բոլոր ելքային տարբերակների քանակը, որոնք կարող էին դոնորային դառնալ այս իրավիճակում: Ստացվում, որ մնացել է միայն черный вход-ի տարբերակը, որը իրականացնելու առումով այն բարդագույններից է, եթե ոչ բարդագույնը. խոսքը. իհարկե. արմատական փոփոխության մասին է։

Սակայն, ինչպես միշտ, այդ փոփոխության ջատագովները ծնվում են, քարոզում են ու անհետանում են անհիշատակ, իսկ ժամանակը չի սպասում, ժամանակը ենթադրում է գործողություն, իսկ ուժը կլանում է ժամանակը՝ դարձնելով անիրականանալի հենց նույն այդ արմատական փոփոխությունը:

Արդյունքում՝ հույսը գնալով մարում է՝ արձանագրելով միայն փաստեր, որոնք վկայում են հեռանկարային դատարկության մասին, և որոնք այսուհետև կազդարարեն, կարձագանքեն ու կանդրադարձնեն այն պոպուլիստական ելույթներն ու գաղափարները, որոնք դատապարտված են, որոնք սին են ու մտացածին:

Ստացվում է, որ մեր երկրում ելքային տարբերակները սպառվել են՝ իրավիճակը դարձնելով ընդամենը շարունակական, իսկ ընտրությունները՝ ընդամենը որոշների համար ունեցվածքը պահելու միջոց այնքան ժամանակ, մինչև երկրից դուրս գնալու ժամանակը վրա հասնի:

Գևորգ Ավետիսյան