Դեժավյու

Նոր կառավարության առաջին նիստ. նախարարներ, գեներալներ, Տարոն Մարգարյան և սպասում: Կարծես այս կազմի համար երևույթը դեժավյու լինի՝ բոլորը վստահ են՝ այս ակնթարթներն իրենց կյանքում արդեն ապրել են, առավել ևս Սերժ Սարգսյանը, ով և պետք է վարեր իր ձևավորած կառավարության առաջին նիստը:

Ըստ էության՝ այդ վստահության գրավականը նոր կառավարությունը պետք է լիներ: Բացարձակապես չփոխվեց ոչինչ, միայն թե այսուհետ նիստերից կբացակայի այլընտրանքի ոգին, միայն թե այս անգամ արդեն փոխվեց կարծրատիպը. տարիներ շարունակ Սպորտի և երիտասարդության հարցերի նախարարի պորտֆելի մենաշնորհն այլևս չի պատկանում Գագիկ Ծառուկյանին, այն պատկանում է իշխանությանը: Բացի դա վստահությունը կառավարության անդամների մեջ է, չկա «չուժոյ»…

Իհարկե, սա ընդամենը քաղաքական ենթատեքստի արդյունք կարելի է համարել, սակայն ոչ մի դեպքում՝ տնտեսական աճի խթան: Հաշվի առնելով այն կարևոր հանգամանքը, որ Սերժ Սարգսյանն իր որդեգած նորարարական քաղաքականությամբ, որը, ըստ էության, բացառելով կախվածությունը քրեաօլիգարխիկ խմբավորումներից, անցնելով առանցքային այլ հարթություն, որտեղ արդեն որպես հենարան հանդես են գալիս ուժային կառույցները, թույլ է տալիս այս մենաշնորհի բացակայությունը համարել օրինաչափ Սերժ Սարգսյանի նույն մտքին:

Այսուհետև նոր կառավարության համար ստեղծված են նպաստավոր պայմաններ, կարևորը՝ նախորդ տարիներից տարբերվող և չնայած տնտեսական աճի ապահովման առումով այս կառավարությունն արդեն մի տեսակ վստահության իմունիտետ է ձեռք բերել՝ ի նկատի ունենալով այն, որ այս անգամ էլ Սերժ Սարգսյանի ակնկալիքը նույն յոթ տոկոս տնտեսական աճն է, միևնույն է՝ այն թերահավատության մթնոլորտը, որն առկա է հասարակության լայն շրջանակներում միայն գրանցում է ավելի բարձր արդյունքներ՝ նոր կառավարության հնով ռեստավրացիան տեսնելով:

Հետևաբար առաջնորդվելով նոր կառավարության ստեղծման տրամաբանությամբ՝ նման որոշումների նախատիպերը, կայացված Սերժ Սարգսյանի կողմից, թույլ են տալիս գալ մի քանի կարևոր եզրահանգման:

Նախ կառավարության կազմում փոփոխությունների բացակայությունը երաշխիքն է այն իրականության, որ Սերժ Սարգսյանը գոհ է նախորդ հինգ տարիների նույն կառավարության աշխատանքից ու արդյունքներից, կամ գոնե բավարարվում է դրանցով:

Երկրորդ կարևոր փաստն իշխանություն-հասարակություն օղակի անկապակցվածությունն է, որը և հետևանքն է առաջին փաստի: Այսինքն այն, որ Սերժ Սարգսյանը որոշումներն ընդունում է միայն սեփական տեսակետները հաշվի առնելով՝ իր նախաձեռնությամբ և հասարակությանն ականջալուր չլինելով, սա ևս փաստ է:

Այստեղից է բխում և կարևորագույն երրորդ փաստը. այն որոշումները, որոնք կայացվում են նման սխեմայով, գրեթե միշտ չեն արժանանում հասարակության հավանությանը, ինչպես նաև որպես այդպիսին դրական արդյունք չեն ապահովում  նույն հասարակության համար: Հետևաբար այն կառավարությունը, որն այսօր ստեղծվեց միայն սեփական որոշման արդյունքում, նախ չի վայելում վստահություն հասարակության կողմից, ի դեպ որին նաև չէր վստահում նախորդ տարիներին, և բացի այդ կառավարության յուրաքանչյուր նախարարությունում աշխատանքները միայն տարվում են ընդդեմ համապատասխան պրոֆիլի, որ ակնհայտ է և ըստ այդմ սպասվում է ապագայում՝ դեժավյույի տրամաբանության սահմաններում:

Իսկ Սերժ Սարգսյանը մեկ անգամ չէ, որ իրեն չի ճանաչում մեղավոր, որ Հայաստանից մեկնում են, Հայաստանից արտագաղթում են, կարևոր չէ՝ տարեկան քանի մարդ է բռնում այդ ուղին, կարևորն արտագաղթն է, որը թողնում է վառ արտագաղթի գաղափարը մնացողների համար փրկության փարոսի տեսլականով:

Սերժ Սարգսյանի՝ գյուղացուն ուղղված հարցը, որն արտահայտում է ռեժիմի ողջ գաղջությունը, թե ով է մեղավոր, որ քո որդիներն արտագաղթել են, կարելի է միայն տալ սեփական պետության, սեփական երկրի, սեփական գյուղացու ու քաղաքացու նկատմամբ միայն եսասիրական, մենաշնորհային մոտիվացիաներով ու շահերով առաջնորդվող տեսակի որակավորում: Իսկ կառավարությունն ընդամենը մեխանիզմ է. պետությունը վստահորեն մի քանի տարի «յոլա» տանելու մեխանիզմ ընդամենը, մեխանիզմ՝ դեժավյու ապահովելու համար, մինչև…

Գևորգ Ավետիսյան