«Լավ բնություն, բենթլի, տնական արաղ. կառավարության և ԱԺ-ի վայելքի շրջանը»

Ընկեր Մարգոն հանձնարարում է շարադրություն գրել «տանձ» բառով: Վարդանիկը գրում է. «Մեր տան լույսն ու ջուրը անջատել են, հագս կոշիկ չկա, ուտելու բան չունենք, մերս բաժանվեց գնաց, բայց այս ամենը հեչ հորս տանձին չի...»:

Հիմա աչքիս սրանց էլ հեչ տանձին չի...

Երկրում, մասնավորապես մայրաքաղաքում, մոլեգնում են հասարակական բողոքի ալիքները, իսկ վարչապետը այցելում է ճամբարներ, կիթառ է նվագում: Մաքսային միության պապան մեր երկրի ականջները ոլորելով` պարտադրում է հապճեպ հայտարարություն անել անդամակցության վերաբերյալ այն դեպքում, երբ կառավարության ղեկավարը ժամանակին դեմ էր արտահայտվում՝ բավական հոդաբաշխ հիմնավորումներով, իսկ հիմա ձայն-ծպտուն չի հանում: Ազգային ժողովի նախագահը, որին ամենաշատը պետք է հուզեր՝ Հայաստանը ռուսակա՞ն շապիկ է հագնում, թե՞ եվրոպական, ո′չ մի հնչյուն, ո′չ մի վանկ այդ կապակցությամբ չի արտաբերում:

Ոչ մեկի անդամակցության առաջին արմատին չէ՝ այս երկիրը պրոբլեմներ ունի, չունի, անդամակցում ենք, անդամակցում են, անդամացնում են: Ամբողջ իշխող վերնախավը իրենց աշխատասենյակները շրջափակել են ոստիկանական շղթաներով և ԱԺ-ի ու կառավարության հաշվին «գուլյատ» են լինում՝ ասես այդ ամենը կատարվում է մի ուրիշ Հայաստանում` մի Հայաստանում, որից իրենք իրենց օֆշորյան հաշիվների պես բեխաբար են... Ասես հաճույք են ստանում տխուր տեսարանից` դիտելով իրենց իրավունքները հրաշալի իմացող, հպարտ երիտասարդների և այս ամենից խեղճացած, հրամանի և մարդկային խղճի միջև ճզմված ոստիկանների փոխադարձ քլնգոցը: Ո′չ մի հայտարարություն, ո′չ մի ադեկվատ վերաբերմունք, ո′չ մի ձայն-ծպտուն:

Հայաստանը նրանց համար գրավիչ է որպես մեծ խորտկարան` լավ բնությամբ և տնական արաղով, իսկ մարդը, քաղաքացին, նրանց պետք է միայն արաղ քաշելու և խորոված անելու համար: Մնացածը երկրորդական է: Պատուհանների հետևից հետևելով` փորձում են սանձել քաղաքացիներին` մոռանալով, որ նման հասարակական ակտիվի բացակայության հետևանքով կոտրվում է ժողովրդի ողնաշարը` նրան վերածելով անտեր, ինքն իր գոյությունից զզվող ցեղախմբի: Այս անգամ, կարծես, հասարակության առողջ հատվածի իմունիտետը ավելի բարձր է...

Ամբողջ երկիրը փոթորկվում է, կառավարության ղեկավարը կիթառն է քոքում, օրենսդիրինը եվրոպաներում օրումեջ «հաճույքավատ» է լինում: Իսկ այդ ընթացքում նախագահը իր համար երկրի ճակատագիր է որոշում, որովհետև այս մարդիկ, սկզբունքներից հեռու լինելով, հիմա էլ կհանեն ձախ գրպանի թուղթը և բոլորովին այլ կարծիք կարտանետեն:

Թող ժողովուրդը իր համար ակցիա անի. ի՞նչ է եղել, որ...

Իսկ ոմանց համար այս ակցիաները խորը շունչ քաշելու հիանալի առիթ էին. վերջապես կարելի է «պոլնի բաք» լցնել բենթլիները և ամենքից մոռացված, գրեթե օդերում` վայելել սանիկական ծագման նյութական բարիքները...

Ամեն...

Վարուժան Բաբաջանյան